Sleepwell Mr. Sungit

Chapter 7

Napahinto kami ni keiro sa harap ng classroom ng makitang sarado ito.

"Nasaan sila? Bakit sarado?" tanong ko sa kanya. Kibit balikat lang yung sinagot niya sakin. Nung sinubukan kong pihitin yung pinto ay tumingin ako sa kanya.

"Bukas" Imporma ko sa kanya. Kumunot yung noo ko ng tango lang yung naging ganti niya.

Inirapan ko siya at binuksan ng tuluyan yung pinto. Nakapatay pa yung ilaw, madilim kasi sarado rin yung mga bintana. Kinapa ko yung switch at ini-on ito.

"SURPRISE!! HAPPY BIRTHDAY TRIANA!!" Napatalon ako sa gulat dahil sa sabay-sabay nilang sigaw at sa ingay ng party popper.

"OMG! THANK YOU!!" Naiiyak na sabi ko. I truly appreciates their effort. May mga party hats pa silang suot.

Lumapit sakin si keisha na may dala-dalang cake. Natawa pa ako sa naka sulat sa ibabaw ng cake.

'Happy Birthday Ms. Popular! Mag boyfriend kana!'

"Surprise beshy! Make a wish then blow the candle!" Keisha said excitedly. Ngumiti ako sa kanya kahit na naluluha pa ako ng very light lang naman. Pumikit ako at nag-wish then I blew the candle.

Pumalakpak silang lahat at binati pa ulit ako ng 'happy birthday isa-isa. Yung iba may pa gift pa nga.

Silang tatlo pala nina keisha, alisha at gesiah ang may pakana sa surprise nato. They bought cake, pizza and drinks para sa lahat. Natawa pa ako dahil may mga hinanda pa silang games, wala kasi yung teacher namin sa 2nd subject dahil may meeting daw.

They started playing games. Pumunta muna ako sa upuan ko dahil ni hindi pa ako nakaabot sa upuan ko dahil narin sa binabati nila ako at nakikipagbiruan pa ako sa kanila.

Nakalimutan ko birthday ko pala ngayon. It's my 17th birthday, i didn't bother my parents anymore about having a party because it's magastos. Last year I celebrated it out of town with my friends then next year it's my debut so maybe a year of rest from expenses won't hurt.

And ofcourse dahil hindi rin ako pumayag na mag-celebrate ngayon dumalo nalang yung parents ko sa business trip nila kaya siguro hindi ko natandaan dahil walang bumati sakin kanina. 1week yung business trip nila and 2days ago sila umalis.

Nang makarating ako sa upuan ko ay napansin ko si keiro na nakaupo lang at nagbabasa na naman. Nilagay ko muna yung mga dala kong gamit sa table ko at bumalik para kumuha ng pizza at coke.

"Here. Kumain ka muna, kanina ka pa nagbabasa. Baka kainin kana ng libro." Biro ko habang inaabot sa kanya yung pagkain.

Tumingin muna siya sakin bago inabot yung pizza at coke, at nilagay niya sa table niya.

"Thank you." I smiled at him when he give me a small smile.

Thank you lang? Walang happy birthday?

Umiwas agad ako ng tingin ng mapansing nakatitig siya sakin. Naglaro pa naman kami kanina siguradong pawisan ako, hindi pa ko nakapagpalit ehh.

Lunch came and i decided to treat the three of them at the restaurant just inside the campus.

"Hi triana, happy birthday."

"Happy Birthday triana."

Bati ng mga nakakasalubong namin. Ngiti at salamat lang yung sinasagot ko sa kanila. May ilan ding nagbibigay ng gifts, chocolates, teddy bear at flowers. Karamihan ay mga lalaki, kaya hindi naiiwasan yung mga tuksuhan.

After having our lunch bumalik rin naman kami agad sa room at nagsimula na yung klase.

My day end so fast, I'm waiting for my driver outside the campus when i remember that manong ariel had an emergency nga pala. Ugh! Nakalimutan ko, sana nakasabay nako kau keisha!

I'm planning to book a ride when i feel someone's presence beside me. I turn to look at his direction and i was stunned a bit when i saw keiro. Standing meter away from me.

"Uh, Hi! Waiting for your service?" I awkwardly greeted him.

"No, I came here to book a ride. My driver ia unavailable." He said causually. Himala 'di siya cold ngayon ahh.

"Oh, okay, same" silence surrounded us for a couple of seconds. Then a sudden idea came up into my mind.

"Uh, gusto mo sumama?" nakakahiya man ay nilakasan kona ang loob ko. Takang tumingin siya sakin.

"Where?" He look at me maliciously. Like i will abduct him or something. Tinignan ko siya ng masama.

"Anong tingin yan? Hindi kita ki-kidnappin nu!" Angil ko sa kanya na ikanatawa niya ng mahina.

Wait! Tumawa siya! Huo tumawa siya! At ngumingita siya! Shettt, di ko alam pero kinikilig ako.

Napatitig ako sa kanya. Ang gwapo niyang tumawa. Those eyes behind those glasses are smiling. Smiling at me. It made my heart thumped widely.

His smile slowly faded when he stared back at me. It's like our eyes are having their own conversation, connecting something inside us.

My consciousness went back because of a sudden beep of a car in front of us.

"U-uh, s-sa may park, dyan lang sa malapit." i uttered, stuttering a bit. My cheeks blushed when a realization hit me.

Did we just stared at each other? How long did it last kaya. OMG!

Tinignan niya muna yung tinuro kong park bago tumingin sakin at umiling.

"Uh, okay sige , ako nalang. Bye." nahihiyang tumalikod na ako at naglakad ng diri-diretso. Ngunit nagulat ako ng may biglang humawak sa siko ko. Paglingon ko nakita ko si keiro, napatingin ako sa siko kong hawak niya na agad naman niyang binitawan ng mapansin ang tingin ko.

"Where are you going?" nagtatakang tanong niya.

"Huh? Sa park nga sabi." inis na sambit ko. Paulit-ulit ng tanong ayaw namang sumama.

"I thought you're going that way?" nagtatakang tinuro niya yung kabilang direksyon. Napatingin naman ako at nakitang doon pala ako papunta. Anu ba yan. Pahiya triana, antanga.

"A-ah, oo nga, doon nga." Kunwaring sabi ko at naglakad na papunta doon. Hindi kona siya nilingon at diretso lang na naglakad. Pero hindi pa ako nakakalayo ay may naramdaman naman akong may nakasunod sakin. Binilisan ko yung lakad ko dahil baka holdaper pero sumusunod parin siya at sumasabay sa bilis ko.

Bigla akong tumigil at lumingon pero nagitla ako ng bigla akong tumama sa dibdib ng taong sumusunod sakin.

"AHHHHHH!!!" Sumigaw ako ng maramdam ko yung kamay niya sa beywang ko. Tinulak ko siya at pinagsu-suntok yung dibdiba niya.

"Aww, hey, hey, stop!" napatigil ako, kinalma yung sarili. Inis na tinignan ko siya ng masama.

"Ano ba! Akala ko kun sino na ehh. Akala ko ba hindi ka sasama? Tapos sunod ka ng sunod, akala ko tuloy holdaper na. Nakakainis ka naman ehh." Tumaas na yung boses ko dahil sa inis. Tumingin ako sa kanya at nawala din yung inis ng makitang nag-aalangan siyang magsalita at nakahawak pa sa batok niya.

"Sorry, okay? You're alone, baka mapahamak kapa. So i decided to come. I was about to approach and tell you that i'll go with you but you're walking too fast." mahabang explain niya. Napatulala naman ako sa kanya habang nagsasalita siya. First time niyang magsalita ng ganyan ka haba. I'm so naninibago sa kanya.

What happened to the cold and quiet Mr. Sungit?

"Okay fine. Sa susunod kasi kung gusto mo namang sumama, wag ka ng tumanggi." Pangaral ko sakanya at tumalikod na para maglakad. Sumunod naman siya at sumabay na sa akin maglakad.

Napatigil ako at napatingin sa kanya ng hinawakan niya ako at nilipat sa kabilang side kung saan walang sasakyan. Nagpatuloy na siya sa paglalakad na parang walang nangyari. Napangiti naman ako dahil sa ginawa niya at sinabayan na siya sa paglalakad.

And now he's being gentleman. Seems like my birthday became more special..