บ้านเลขที่ 13

ตอนที่ 6

“เฮ้ย เปิดออกอีกแล้วเหรอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย”

มินแข้งขาเริ่มอ่อนลง โชคดีที่เธอจับราวบันไดไว้ ไม่งั้นมีหวังได้ตกบันไดลงไปแน่

เมื่อตั้งสติได้ หญิงสาวรีบวิ่งเข้าไปดันประตูห้องเก็บของกลับไปทันที พร้อมกับเอากล่องเก็บของมาดันไว้เหมือนเดิม

มินเอาตัวพิงหลังประตูไว้แล้วตบไปที่อกของตัวเอง

จากความฝันเมื่อคืน เรื่องประตู เธอเริ่มรู้สึกว่าบ้านหลังนี้มีอะไรสักอย่างอยู่กับเธอด้วย แต่ด้วยความที่หญิงสาวเป็นคนไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ เมื่อหายตื่นตระหนกก็พยายามหาเหตุผลเพื่อมารองรับกับเหตุการณ์เหล่านี้

“มันคงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แค่เรื่องบังเอิญ เมื่อคืนก็แค่ฝันไปเท่านั้น”

จากนั้นมินก็รีบออกจากบ้านไปทำงานทันที

วันนี้มินทำงานอย่างเหม่อลอยทั้งวัน พร้อมกับคิดไปว่าต้องสืบหาต้นตอของเสียงเหล่านั้น

เย็นนั้นมินแวะไปเยี่ยมพี่อู๊ดก่อนกลับบ้าน

แอ๊ด

“สวัสดีค่ะ พี่อู๊ด วันนี้ดีขึ้นกว่าเมื่อวานหรือเปล่าค่ะ”

อู๊ดมองหน้ามินเหมือนอยากจะถามอะไรสักอย่าง แต่แล้วก็ไม่ได้ถามออกมา กลับตอบกลับคำถามของมินแทน

“อืม ดีขึ้นแล้ว หมอให้ดูอาการ หากไม่มีอะไรแทรกซ้อนก็สามารถกลับบ้านได้”

“ก็ดีนะพี่ มินลางานให้แล้วนะ พี่ ๆ ที่ทำงานฝากเยี่ยมกันใหญ่เลย เห็นบอกว่ามันพรุ่งนี้ มะรืนนี้จะพากันมาเยี่ยมค่ะ” มินถือโอกาสนั่งลงตรงโซฟา สีหน้าของมินวันนี้ดูอิดโรยมาก แต่ก็พยายามฝืนยิ้มให้กับพี่ชายที่สนิทคนนี้ หากแต่อู๊ดก็ดูออก

“สีหน้าไม่ค่อยดีเลย เป็นอะไรหรือเปล่า” อู๊ดเอ่ยถามออกไปอย่างเป็นห่วง น้องคนนี้ช่างน่าสงสาร โดนสามีหักหลังจนสามารถหย่าขาดได้ แต่กลับต้องมาเจอ เฮ้อ เราผิดจริง ๆ ตอนที่น้องหาบ้าน น่าจะไปกับเธอด้วย ไม่งั้นก็คงไม่เจอบ้านหลังนี้ ว่าแล้วก็แอบโกรธพี่โต้ง ที่เสนอบ้านหลังนี้ให้น้องสาวคนสนิทไป

“นอนไม่ค่อยหลับค่ะ เมื่อคืนฝันร้ายนิดหน่อย” เมื่อนึกถึงฝันเมื่อคืนมือหญิงสาวก็มีอาการสั่นขึ้นมาเล็กน้อย

“เอ่อ บ้านหลังเช่ากี่เดือนเหรอ จะครบกำหนดเมื่อไหร่ แล้วมินได้ไปดูหลังใหม่ ๆ บ้างมั้ย”

“มินเช่าไว้แค่หกเดือนค่ะ แต่มินก็ชอบนะ สภาพบ้านข้างในดูดีเลย แถมถูกด้วย ไม่แน่มินอาจจะขอซื้อต่อจากพี่โต้งเลย จะได้ไม่ต้องหาที่ใหม่ ย้ายบ้านหลายรอบ เหนื่อยค่ะ” เมื่อเห็นพี่ชายกังวล หญิงสาวจึงฝืนยิ้มกว้างออกมามากกว่าเดิม และบอกเรื่องที่เธอคิดขึ้นมา

“ไม่ได้ มินรีบหาที่บ้านใหม่เถอะ ถ้าจะให้ดี รีบย้ายออกภายในเดือน สองเดือนนี้จะดีมาก เดี๋ยวพี่ออกไปจะพาเราไปดูบ้าน และพี่จะช่วยเราย้ายเอง” อู๊ดพูดออกมาเสียงดัง เมื่อประโยคนี้เกิดขึ้น ไม่มีใครทันสังเกตว่ามีเงาดำเกิดขึ้นที่ระเบียงห้องทันที

“อะไรอะพี่ ทำไมต้องเสียงดังด้วย” มินโวยวายออกมาเล็กน้อยเพราะตกใจเสียงที่ดังของอู๊ด

“เออ ๆ ขอโทษ แต่เอาเป็นตามที่ว่าแล้วกัน

มินอยากจะถามอะไรเพิ่ม แต่เป็นจังหวะเดียวกับที่พยาบาลเดินเข้ามาพร้อมกับเครื่องมือวัดความดันกับชีพจร และอ่างน้ำตั้งท่าว่าถึงเวลาเช็ดตัวแล้ว หญิงสาวจึงขอตัวพี่ชายกลับบ้านไป

ก่อนไป อู๊ดก็พูดทิ้งท้ายว่า

“จำไว้นะมิน อย่าอยู่บ้านหลังนี้นาน รีบหาบ้านหลังใหม่และย้ายออกให้เร็วที่สุด” พูดจบพยาบาลก็ปิดม่านทันที

มินอยากจะถามต่อ แต่ช่วงนี้ก็ไม่อยากกลับบ้านดึกเท่าไหร่ จึงคิดว่าค่อยมาถามวันพรุ่งนี้ดีกว่า คิดได้ดังนั้นก็กลับบ้านไป

เมื่อเปิดประตูรั้วไป สายตาเหลือบไปมองที่ชั้นสองของบ้าน แล้วก็เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงชั้นสองตรงโถงชั้นนอก หน้าห้องนอนของเธอ ดวงตาของเด็กชายคนนั้นมีความเศร้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นดังนั้น มินที่ไม่ใช่คนกลัวเรื่องลี้ลับแบบนี้อยู่แล้ว และอยากรู้ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้นหรือเปล่า ก็รีบทำการเปิดประตู แล้ววิ่งขึ้นไปหาเด็กคนนั้นทันที

แต่....เมื่อไปถึงห้องโถงกลับว่างเปล่า ไม่มีใคร มินมึนงงอย่างมาก เธอรีบเดินลงมาข้างล่างเพื่อหาเด็กน้อย แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ หญิงสาวรู้สึกอึดอัดมาก ตอนนี้สิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่สามารถหาคำอธิบายไหนมาปลอบใจตัวเองได้อีกแล้ว จึงตะโกนขึ้นมา

“หนูน้อย เธอเป็นใคร เธอต้องการอะไรจากฉัน เธอตายที่นี้งั้นเหรอ อยากให้ฉันช่วยอะไรก็บอกสิ หนูน้อย หนูน้อย”

เมื่อตะโกนเสร็จ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเก้าอี้ล้มที่ห้องนอนกลาง มินรีบวิ่งขึ้นไป เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นเป็นเก้าอี้ล้มจริงๆ

มินค่อยๆ เดินเข้าไปอย่างช้า ๆ บรรยากาศในห้องหนาวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวค่อยเดินไปโต๊ะเครื่องแป้งแล้วเก็บเก้าอี้ที่ล้มขึ้นมา เมื่อเงยขึ้นอีกครั้งก็ตกใจจนกระเถิบถอยหลังล้มลง บนกระจกตรงโต๊ะเครื่องแป้ง มีข้อความที่เขียนจากลิปสติก “หนีไป” เมื่อมองไปบนโต๊ะ ลิปสติกที่ใช้เขียนก็ยังอยู่ที่บนนั้น มินพยายามตั้งสติอย่างที่สุด นี่ถ้าเธอเป็นคนขวัญอ่อน คงต้องเป็นลมล้มพับไปแน่นอน

มินลุกขึ้นเดินไปหยิบลิปสติกบนโต๊ะขึ้นมาดู ก็เห็นว่านี่ไม่ใช่ลิปสติกของเธอ ก็แปลกใจมาก คนเก่าย้ายบ้านไม่เอาของออกไปเหรอ ถึงเฟอร์นิเจอร์ใหญ่ไม่เอาออกไป แต่ของเล็กน้อยก็ไม่เอาไปด้วยเหรอ

ห้องนี้ หญิงสาวก็ยังไม่ค่อยได้สำรวจเท่าไหร่ อย่างที่บอกเธอมาถึงก็เอาแต่ดูห้องนอนใหญ่เท่านั้น ห้องอื่นๆ ก็แค่เข้าไปกวาด ๆ ถู ๆ ตามพื้น บนโต๊ะ แต่ยังไม่ได้เปิดดูใด ๆ ทั้งสิ้น เมื่อเห็นว่าแม้ของเล็กน้อยก็ยังอยู่ ดังนั้น มินก็ไม่รอช้ารีบเปิดลิ้นชักออกมาดูทันที

“โห มีของเต็มเลย ทั้งเครื่องสำอาง ทั้งหวี ยางรัดผม” ทุกสิ่งที่มินกล่าวมา ทำให้รู้ว่าห้องนี้เป็นห้องของผู้หญิงอย่างแน่นอน

เมื่อเปิดไปที่ลิ้นชักที่สอง มินก็พบกับสมุดเล่มหนึ่งคล้ายกับไดอารี่ มินถือวิสาสะเปิดอ่านทันที

“วันที่ 1 เดือน มีนาคม 2558 วันนี้เป็นวันแรกที่ได้ย้ายเข้ามาบ้านใหม่ บ้านหลังนี้สวยมากจริงๆ ฉันดีใจมากที่ได้ย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ หลังจากที่รอคอยให้บ้านหลังนี้ซ่อมเสร็จ ......”

มินกำลังจะอ่านต่อ แต่ก็มีเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นมา

อ๊อด อ๊อด อ๊อด

มินนำไดอารี่ออกจากห้องไปวางไว้บนเตียงในห้องนอนตัวเองพร้อมกับกระเป๋าถือ แล้วรีบเดินลงไปข้างล่างเมื่อดูว่าใครมาหา

เมื่อเปิดประตูหน้าบ้านออกไปก็ต้องแปลกใจเพราะพบกับเจ้าของบ้านที่ยืนอยู่หน้าบ้านด้วยสีหน้ายิ้มๆ แต่รู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมันไม่ไปถึงดวงตา เหมือนกับฝืนยิ้มอย่างไงอย่างงั้น

“สวัสดีค่ะ” มินยกมือไหว้ และทำท่าจะเปิดประตูรั้วให้อีกฝ่ายเข้ามา

แต่ก็เหมือนครั้งแล้ว หรือจริง ๆ ก็เหมือนกับทุก ๆ ครั้ง ที่เจ้าของบ้านไม่เคยเข้ามาเหยียบในบ้านหลังนี้เลย โดยทุกครั้ง เขาจะมีข้ออ้างกับเธอเสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน

“สวัสดีครับ ไม่ต้องหรอกครับ พอดีผมแวะมาทำธุระแถวนี้ เลยแวะมาเยี่ยมครับ ว่าแต่คุณมินอยู่ได้ใช่มั้ยครับ”

มินพยายามคิดตามถึงประโยคคำถามที่เมื่อก่อนฟังแล้วก็ไม่รู้ว่ามีอะไรผิดปกติ แต่วันนี้ทุกอย่างดูผิดปกติไปหมด พร้อมย้อนไปถึงเมื่อวันแรกที่เข้ามาดูบ้านหลังนี้ เจ้าของบ้านก็ไม่เคยย่างกรายเข้ามาเช่นกัน โดยให้เหตุผลว่าติดสายให้เธอเดินดูบ้านได้ตามใจชอบ

“คุณมิน คุณมินครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

เสียงเรียกของเจ้าของบ้านทำให้หญิงสาวกลับมาจากห้วงความคิดถึงเรื่องในตอนที่มาดูบ้านแรก ๆ

“ไม่มีอะไรค่ะ มินอยู่ได้ค่ะ เพียงแต่ว่า...” ประโยคหลังของมินเริ่มเบาเสียงลง สองจิตสองใจว่าจะถามเขาไปดีมั้ย เขาจะหาว่าเธองมงายหรือเปล่า ถ้าหากที่นี่ไม่มีอะไรจริงๆ ล่ะ เราจะโดนฟ้องมั้ย

“เพียงแต่ว่าอะไรหรือครับ” เสียงคนถามเหมือนมีความตื่นเต้นอยู่ในน้ำเสียงเล็กน้อย

“พี่เจ้าของบ้านค่ะ บ้านหลังนี้มีผีหรือเปล่าค่ะ”