The Night He Doesn’t Remember

Monday. First day ko sa Montenegro Corp. 6:30 AM pa lang gising na ko. Tatlong oras lang tulog kagabi kaka-overthink. Nagsuklay ako sa harap ng salamin. Walang make-up. Ayaw ko pumansin si boss. "Lowkey lang, Aria," bulong ko sa sarili. "Wallflower lang. Daan lang." 7:45 AM. Nasa office na ko. 15th floor. HR department. Kasabay ko si Sophia sa elevator. Katabi ko daw siya sa orientation kahapon pero di ko maalala. Overwhelmed kasi ako. "Girl, kabado ka ba?" tanong niya habang inaayos name tag ko. "Aria Santos - Junior Financial Analyst" "Konti lang," ngiti ko. Peke. "Lahat naman kabado first day. Pero relax ka lang. Mabait naman mga tao dito. Si Sir Zane lang medyo... ice cold," bulong niya sabay kindat. Ice cold nga. Pero di ko yun sasabihin sakanya. 8:00 AM. Pinatawag lahat ng new hires sa pantry. "Team building kuno," sabi ni Sophia. "Para daw ma-memorize natin mukha ng isa't isa." Kumuha ako kape. Pangalawa ko na ngayong araw. Pero pag-amoy ko palang... naduduwal ako. Nilagay ko pabalik sa table. Tubig na lang kinuha ko. "Girl, di ka mahilig sa kape?" tanong ni Sophia. "Ah... nag-aantibiotic ako," sinungaling ko. Pangit na alibi pero bahala na. Tumango lang siya. Buti na lang di siya chismosa. 9:30 AM. Biglang may announcement sa speaker. "Attention all staff. Mr. Montenegro will be doing a floor inspection. Please be at your desks." Nanigas ako. Floor inspection? Ngayon pa? Lahat tumayo. Ayos ng buhok. Ngiti. Ako? Yumuko lang. Sana di niya ko mapansin. Naririnig ko yabag ng leather shoes. Papalapit. Papalapit. Tigil sa desk ko. "Good morning," boses niya. Malamig. Sa harap ko mismo. Hindi ako tumingin. Laptop lang tinitigan ko. Kunwaring busy. "Name?" tanong niya. Lunok ako. "Aria Santos po, Sir." Tahimik. Tatlong segundo. Para akong mamamatay dun. Tapos... umalis siya. Papunta sa next desk. Huminga ako ng malalim. Nakalusot. Pero nung lumingon ako konti... nakita ko siya. Nakatayo tatlong desks away. Pero mata niya... sakin pa rin nakatingin. Hindi recognition. Curiosity lang. Parang "familiar ka pero di kita maalala" Kinabahan ako ulit. 12:00 PM. Lunch break. Nasa CR ako. Nagsusuka. Tahimik lang. Walang tunog. Paglabas ko, nandun si Sophia. Nag-aantay. "Girl, okay ka lang? Kanina ka pa sa loob eh," nag-aalala boses niya. "Stomach flu lang," ngiti ko. Pangalawang lie na today. "Sige kape tayo mamaya. Para gumaan pakiramdam mo," sabi niya. Umiti ako. "Sige." Pero sa isip ko: Kape na naman? Pano kung malaman niya na ayaw ko na sa kape dahil... Hindi. Wag mo isipin Aria. Maaga pa. 3:00 PM. May email sakin. From: Z.Montenegro@montenegrocorp.com Subject: My Office. Now. Putcha. Wala pang isang araw sa work, pinapatawag na ko ng CEO? Kumatok ako sa office niya. Tatlong beses. Mahina. "Come in," boses niya. Pagbukas ko ng pinto, nakaupo siya. Walang laptop. Walang papel. Ako lang tinitigan niya. "Sit," utos niya. Tinuro upuan sa harap ng desk. Umupo ako. Dahan-dahan. Kaba ko level 100. "Aria Santos," sabi niya. Binigkas pangalan ko dahan-dahan. "Junior Financial Analyst. UP grad. Top 10%." Nag-research siya. Gagi. "Yes, Sir," sagot ko lang. Yumuko. Tumayo siya. Lumapit sa akin. Tumukod sa desk ko. "Tell me something, Ms. Santos," boses niya mababa. "Bakit pag nakikita kita... parang nakita na kita dati?" Nanigas ako. Hindi niya ko maalala. Pero ramdam niya. Ramdam niya may nangyari. "Siguro... kamukha ko lang po tita niyo, Sir?" joke ko. Pangit na alibi. Hindi siya tumawa. Lumapit pa siya. Isang dangkal na lang. "No," bulong niya. "Hindi yun. Mas personal." Napapikit ako. Diyos ko tulungan mo ko. "You're lying," sabi niya bigla. Napamulat ako. "Anong ibig niyo sabihin, Sir?" kunwaring inosente. Ngumiti siya. Pero walang saya yung ngiti. "I don't know yet. But I will find out, Aria," sabi niya. Pangalan ko ulit. "And when I do... I hope you're ready for the truth." Tumayo siya. Tapos tinuro pinto. "You may go." Takbo ako palabas. Hingal. Pawis. Sa elevator, hawak ko tiyan ko. Hindi pa niya alam. Pero malapit na. Malapit na niya malaman. TO BE CONTINUED...