BULAKLAK NI ANGELITA

Alas-singko y medya pa lang ng umaga, pero gising na gising na ang buong hardin ni Angelita. Ito ang paborito niyang parte ng araw. Yung mga oras na ang buong San Angel ay tulog pa, ang mga manok ay kakagising pa lang, at ang hamog ay parang kumot na nakabalot pa sa mga bundok sa malayo. Sa mga oras na ganito, pakiramdam niya ay kanya ang buong mundo. Nakasuot lang siya ng lumang bestidang bulaklakin na hanggang tuhod, ang buhok ay magulo pang nakapusod, at ang paa ay nakatsinelas lang na may putik na mula kahapon pa. Walang lipstick. Walang pulbos. Pero kapag nandito siya sa gitna ng mga rosas, pakiramdam niya ay siya ang pinakamagandang babae sa buong probinsya. "Good morning, mga baby ko," bulong niya habang isa-isang dinidiligan ang mga rosas. May pula, may pink, may dilaw. Pero ang pinakapaborito niya ay ang mga puti. Malinis. Tahimik. Parang siya. Sa pinakagitna ng hardin, may isang kakaibang rosas. Hindi pa ito bumubuka. Nakasarado pa ang talulot nito, pero malaki na ang usbong. Ito ang Bulaklak ni Angelita. Ayon sa Lola Pining niya, sampung taon bago mamukadkad ang bulaklak na ito. At kapag bumuka na ito, ibig sabihin daw ay dumating na ang tunay na pag-ibig. Sampung taon na itong nakatanim. Sampung taon na rin siyang naghihintay. "Konti na lang, ha?" hinaplos niya ang usbong. "Malapit ka na. Huwag ka munang susuko." Ngumiti siya. Sa edad na dalawampu't apat, simple lang ang pangarap ni Angelita. Hindi siya nangangarap ng Maynila. Hindi siya nangangarap ng mayamang asawa. Gusto lang niya ay maalagaan ang hardin na iniwan ng Lola niya, makabenta ng bulaklak sa palengke, at mamuhay nang tahimik. Hindi niya alam na sa araw na yun, magbabago ang lahat ng plano niya. CRUNCH. Napatigil siya. Isang tunog. Tunog ng natatapakang sanga. Tunog ng nasisirang dahon. Dahan-dahan siyang lumingon sa likod. At doon niya nakita. May isang lalaking nakatayo sa gitna mismo ng kakatanim lang niyang mga white roses kahapon. Nakatapak ang mamahalin nitong sapatos sa putikan. "HOY! ANONG GINAGAWA MO DIYAN?!" Halos mabitawan ni Angelita ang pandilig niya sa sobrang gulat at galit. Tumakbo siya papalapit, ang tsinelas niya ay nagiging sanhi ng pagtalsik ng putik sa binti niya. "Umalis ka diyan! Umalis ka diyan! Tinatapakan mo sila!" Doon lang lumingon ang lalaki. At sa unang pagkakataon sa buhay ni Angelita, nakalimutan niya ang sasabihin niya. Matangkad ang lalaki. Mga anim na talampakan siguro. Naka-navy blue na long sleeves polo na nakatupi hanggang siko, kita ang ugat sa braso. Naka-black slacks at leather shoes na ngayon ay lubog na sa putik. Ang buhok ay medyo magulo, parang kagagaling lang sa mahabang biyahe. At ang mukha... Diyos ko. Ang gwapo. Matalim ang panga, matangos ang ilong, makapal ang kilay, at may bahagyang bigote at balbas na parang hindi nag-ahit ng ilang araw. Pero ang mga mata... ang mga mata nito ay kulay dark brown, malamig, at parang walang pakialam sa mundo. Dahan-dahan nitong tinanggal ang suot na sunglasses. "At sino ka?" malamig na tanong nito. Ang boses ay malalim, buo, at halatang sanay na inuutosan ang lahat. "Ako? Ako ang dapat magtanong niyan sayo!" Matapang pa ring sinabi ni Angelita, kahit na biglang bumilis ang t***k ng puso niya. Itinuro niya ang mga rosas na nasa ilalim ng sapatos nito. "Ano bang ginagawa mo dito sa hardin ko? At bakit mo tinatapakan ang mga anak ko?!" Tinaasan siya nito ng kilay. "Anak?" "Oo! Mga anak ko yang mga bulaklak na yan! Tatlong buwan kong inalagaan yan! Diniligan! Kinausap! Tapos tatapakan mo lang na parang damo?!" Tinitigan siya ng lalaki mula ulo hanggang paa. Parang sinusuri. Parang hinuhusgahan. Ang tingin ay dumaan sa magulo niyang buhok, sa luma niyang bestida, at sa maputik niyang tsinelas. Walang emosyon. "Bulaklak lang yan," sabi nito, na parang yun na ang pinaka-final na sagot sa lahat. "Mabibili yan." Para siyang sinampal. "Bulaklak LANG?!" Ang boses ni Angelita ay halos pumiyok na sa galit. Ang kaninang kaba ay napalitan na ng purong inis. "Hindi mo alam kung anong sinasabi mo! Hindi ito basta bulaklak! Ito ang buhay ko! Ito ang pamana ng Lola ko! Hindi lahat ng bagay nabibili ng pera mo!" Ngumisi ang lalaki. Isang ngisi na nakakainis. Isang ngisi na parang sinasabing ang babaw mo. "Everything has a price, miss. Lalo na ang isang lumang hardin na katulad nito." Lumapit ito ng isang hakbang. Dahil doon, mas naamoy ni Angelita ang pabango nito. Mabango. Mahal. Amoy Maynila. Amoy ng mga taong hindi kailanman mabubuhay sa probinsya. "Ako si Miguel Arguelles," pakilala nito. "Anak ni Don Ricardo Arguelles. At kung hindi mo alam, ang buong lupang tinatayuan ng hardin na ito, pati ang bahay na tinitirhan mo sa likod, ay pagmamay-ari ng pamilya ko." Nanlamig ang buong katawan ni Angelita. Miguel Arguelles. Naririnig na niya ang pangalang yun. Sabi ni Aling Nena sa palengke, bumalik na raw ang nag-iisang anak ng Don na matagal nang nasa Maynila. At ibebenta raw nito ang lahat ng ari-arian dito sa San Angel para sa isang malaking proyekto. "Ikaw... ikaw yung magbebenta ng lupa?" "Finally. Mabilis ka palang maka-gets," sabi ni Miguel, at saka tumingin sa paligid na parang sinusukat na ang hardin. "Next week, darating ang mga engineer. Susukatin nila ito. Tatayuan ng private resort. Malaki ang kikitain. Mas malaki kaysa sa kinikita mo sa pagtitinda ng ilang pirasong rosas sa palengke." Ilang pirasong rosas. Doon na bumigay ang luha ni Angelita. Hindi dahil sa takot na mawalan ng tirahan, kundi dahil sa sakit na parang walang kwenta ang lahat ng pinaghirapan ng Lola niya sa mata ng lalaking ito. "Hindi mo pwedeng gawin yan," mahinang sabi niya, pero nanginginig ang boses. "Nakikiusap ako. Ito na lang ang meron ako. Dito ako lumaki. Dito nakalibing ang Lola ko. Hindi mo pwedeng gibain ito para lang sa pera." Tinitigan siya ni Miguel. Sa unang pagkakataon, parang may gumalaw sa malamig nitong mga mata. Nakita nito ang luha sa mata ni Angelita. Ang panginginig ng labi nito. Ang paraan ng pagkakakuyom ng kamay nito na parang handang makipagsuntukan kahit na mas malaki ito sa kanya. Pero mabilis ding nawala yun. "Sentimental ka pala," sabi nito, at tinalikuran na siya. "Pero business is business. May isang linggo ka para lisanin ang lugar na ito. Bibigyan kita ng kaunting pera para may panimula ka sa Maynila o kung saan mo man gustong pumunta." At naglakad na ito palayo. Bawat hakbang ay may kasamang pagtapak pa rin sa mga bulaklak. Doon naubos ang pasensya ni Angelita. Kinuha niya ang hawak na pandilig na puno pa ng tubig, at walang pag-aalinlangan... SPLASH! Ibinuhos niya ang buong laman nito sa likod ni Miguel Arguelles. Napatigil si Miguel. Dahan-dahang lumingon. Basa ang likod ng mamahalin nitong polo. Tumutulo ang tubig mula sa buhok nito pababa sa mukha nito. Ang buong hardin ay tumahimik. Pati ang mga ibon ay parang natigilan. "Yan!" sigaw ni Angelita, humihingal sa galit at kaba. "Para matuto kang rumespeto ng hardin ng may hardin! Hindi mo magigiba ang hardin na ito, Miguel Arguelles! Hindi habang nabubuhay ako! Hindi mo pwedeng tapakan ang lahat!" Tinitigan siya ni Miguel nang matagal. Sobrang tagal na parang kaya siya nitong basahin hanggang kaluluwa. Ang tubig ay tumutulo pa rin sa mukha nito, pero hindi ito nagpunas. Ang mga mata nito ay madilim, galit, pero may halong... aliw? Pagkamangha? Pagkatapos, sa hindi inaasahang pagkakataon, ngumiti ito. Isang totoong ngiti sa unang pagkakataon, pero delikado. "We'll see, Angelita," sabi nito, sa boses na mahina pero nangangako ng gulo. Alam na nito ang pangalan niya. "We'll see kung hanggang saan aabot ang tapang ng bulaklak na tulad mo." Pagkatapos ay tuluyan na itong umalis, basa, maputik ang sapatos, pero parang hari pa rin kung maglakad. Naiwan si Angelita sa gitna ng hardin, hawak ang walang laman na pandilig, basa ang kamay, at humahagulgol na. Hindi sa takot. Kundi sa galit. At sa kakaibang kaba na hindi niya maintindihan kung bakit tuwing naaalala niya ang mga mata ni Miguel, mas lalo siyang kinakabahan. Sa likod niya, hindi niya napansin, ang isang usbong ng puting rosas... ang Bulaklak ni Angelita... ay bahagyang gumalaw. Parang malapit nang bumuka.