คนที่เขาเกลียด

บทนำ "ตัวเล็ก เก็บเสื้อผ้าเสร็จหรือยัง"เด็กสาววัย 18 ปีบริบูรณ์ นั่งกอดเข่าอยู่กับกองเสื้อผ้าที่กำลังเตรียมนำเก็บใส่กระเป๋า เพื่อที่จะออกเดินทาง แต่ดูเหมือนว่าเธอนั้นไม่อยากไปจากที่นี่ มีชายหนุ่มรูปงามราวกับเทพบุตร เดินตรงมาหาเธอพร้อมกับคำถามที่อบอุ่น เรียกเธอว่าตัวเล็กใบหน้าเขานั้นคมหล่อเหลาเขานั้นยิ้มหวานส่งความห่วงใยให้กับเด็กผู้หญิงตรงหน้า อายุของชายหนุ่มนั้นอายุ 30 กว่าปี "คุณอาคะ ทำไมจัสมินจะต้องจากที่นี่ไปด้วย"ในแววตาเล็กแก้มที่แดงจากรอยร้องไห้ มีหยดน้ำตาไหลรินผ่านแก้มทั้งสองข้าง เธอเงยมองหน้าชายร่างใหญ่ตรงหน้าก่อนที่เขานั้นจะคุกเข่าลงมาพร้อมกับมือด้านซ้ายรูปหัวของเธอเบาๆ "ที่นี่ไม่ปลอดภัยกับจัสมินไงครับ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ บ้านหลังนี้อาจะไม่มีวันยอมให้ใครเข้ามาทำลายหรือว่าเอามันไปได้อย่างแน่นอน จัสมินไปเริ่มต้นชีวิตใหม่อยู่ที่บ้านของอา และพอจัสมินโตเมื่อไหร่ค่อยกลับมาอยู่ที่บ้านของตัวเอง" "แล้วจัสมินจะมีโอกาสได้เจอป๊ากับม๊าหรือเปล่าคะ"คำถามของเด็กสาว ทำให้ชายหนุ่มวัย 30 ปีนั้น ไม่กล้าตอบกลับได้เพียงแต่ฝืนยิ้มให้กับเธอจางๆ ผมชื่อมังกร! ฉายามังกรแห่งมาเฟียวงการมาเฟีย ใครๆก็รู้จักผมเจ้าพ่อแห่งมังกรขาว อายุของผมนั้น 35 ปีบริบูรณ์ เคยมีภรรยาและลูก แต่เขาทั้งคู่นั้นเสียไปตั้งแต่ 20 ปีที่แล้ว จัสมินเธอเป็นลูกเพื่อนของผมและในตอนนี้เพื่อนของผมนั้นถูกไล่ออกจากแก๊งมาเฟีย และตามถูกไล่ล่าทุกอย่างล้มละลายถูกยึดไปจนหมด เหลือเพียงลูกสาวคนสวย ที่ยังคงอยู่บ้านไม่ยอมไปไหน ถ้าผมปล่อยให้เธออยู่อย่างนี้ ก็คงต้องเสร็จพวกแก๊งมาเฟียเถื่อนอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าผมกับพ่อแม่ของเธอ จะเคยเป็นเพื่อนกันแต่ก็ไม่ได้สนิทกัน และช่วยเหลือกันขนาดนั้น ผมสงสารจัสมินก็เลยเลือกที่จะมารับตัวเธอไปอยู่ด้วย จัสมินเธอเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารัก น่าเอ็นดูน่าทะนุถนอม และหวังว่าเธอนั้นต้องเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "ไปเถอะนะจัสมิน ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ววันหนึ่งป๊ากับม๊าของเธอจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม" "จริงนะคะคุณอา"ผมได้เพียงแต่ปลอบใจเด็กสาวตรงนี้ ให้มีแรงยืนอยู่และมีกำลังใจสู้ต่อ และผมก็รู้ดีว่าพ่อกับแม่ของเธอไม่มีวันกลับมาหาเธออย่างแน่นอน วงการนี้ถ้าใครล้มเท่ากับตาย "จริงสิเชื่ออานะ" "ขอบคุณนะคะคุณอา ขอบคุณที่คุณอามารับจัสมิน"ผมยิ้มและพยักหน้าให้กับจัสมินด้วยความสงสาร แล้วก็เมตตาเธอเป็นอย่างมาก คงจะช่วยได้เท่าที่ช่วยมือขวาของผมนั้นยื่นเพื่อที่ให้เธอจับและลุกขึ้น "ไม่ต้องเก็บเสื้อผ้าไปหรอกเดี๋ยวไปซื้อเอาใหม่ เริ่มต้นชีวิตใหม่เพื่อรอคนที่เรารักกลับมา" "คุณอาสัญญานะคะ ว่าคุณอาจะปกป้องบ้านหลังนี้ ไม่ให้ใครเข้ามาเอามันไป"ผมไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า ได้เพียงแต่พยักหน้ารับปากเด็กผู้หญิงคนนี้ไปก่อน เพื่อที่ให้สถานการณ์ในตอนนี้ดีขึ้นและทำให้เธอยอมไปกับผม "ครับอาสัญญา"หลังจากที่ผมพาจัสมินมาที่บ้านของผม เธอก็เอาแต่ซึมนั่งอยู่แต่ในห้องใช่ผมอยู่บ้านหลังนี้เพียงคนเดียว ครอบครัวของผมนั้น อยู่ต่างประเทศกันหมด ผมเป็นมังกรตัวเดียวที่อยู่ในประเทศไทย และมีชื่อเสียงโด่งดังในวงการมาเฟีย ไม่ต่างจากคุณพ่อของผมที่อยู่ต่างประเทศ แต่ก็มีหลานชายคอยแวะเวียนมาเที่ยวหาอยู่บ้าง "จัสมินสะดวกคุยกับอาไหม อาขอเข้าไปได้หรือเปล่า"ผมเดินนำนมกับขนมมาให้จัสมินที่ห้อง เพราะเธอนั้นไม่ยอมออกไปทานข้าว และไม่ยอมรับอาหารจากแม่บ้านที่ผมสั่งให้เอามาให้เธอเลยแม้แต่ถาดเดียว "ฮึ๊บ ได้ค่ะคุณอา"คำตอบของเธอแม้จะผ่านเสียงประตูออกมา ก็ยังได้ยินเสียงสะอื้น ผมจึงเปิดประตูเข้าไปจัสมินเธอนั่งอยู่ที่เตียงและร้องไห้ "ไหนเราตกลงกันแล้วไง ว่าเราจะมาเริ่มต้นใหม่ ทำไมถึงยังมัวนั่งร้องไห้จมปลักอยู่กับอดีต"ถาดขนมที่ผมถือมานั้น ถูกนำวางอยู่ด้านข้างเตียง และผมหันมาหาจัสมินพร้อมกับมือขวาที่ลูบหัวของเธอเบาๆ พรึ่บ! "ฮื่อๆ คุณอาคะในทุกครั้งที่จัสมินหลับตา ก็เห็นแต่หน้าป๊ากับม๊า ครอบครัวของเรายังคงอยู่เหมือนเดิม ไม่มีครั้งไหนที่จัสมินหลับตาแล้วหลับได้เลย"บอกตามตรงนะ ว่าผมรู้สึกแปลกๆที่จัสมินนั้นกอดผม ด้วยความที่ผมเป็นผู้ชาย และเธอก็เป็นเด็กสาวที่โตเป็นสาว แล้วด้วยได้เพียงแต่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และกอดจัสมินตอบ "ใจเย็นๆนะ ป๊ากับม๊าไปทวงบัลลังก์คืนเดี๋ยวเขาก็กลับมาเป็นครอบครัวเหมือนเดิมเชื่ออาสิ"ใบหน้าน้อยๆจากที่ขาวอมชมพูกลายเป็นใบหน้าที่แดงกล่ำ เต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อน "จัสมินกลัว.. "ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น อยู่กับอาไม่มีใครมาทำอะไรจัสมินได้ เชื่ออานะอย่ามัวแต่คลุกตัวร้องไห้อยู่ในนี้ ถ้าป๊ากับม๊ารู้ว่าจัสมินทำตัวแบบนี้ ป๊ากับม๊าก็คงไม่มีกำลังใจที่จะกู้บัลลังก์ และกลับมาเป็นครอบครัวเหมือนเดิม" "ทำไมต้องอยู่ในวงการนี้ด้วยคะ ทั้งๆที่พวกเราก็มีเงินเยอะแยะ แล้วทำไมเราต้องอยู่ในวงการมาเฟียนี้ด้วยครับคุณอา" "เอาเป็นว่า ถ้าจัสมินโตพออาจะเล่าให้ฟังนะ ว่าทำไมวงการสายมาเฟียนี้ ถึงไม่สามารถออกไปเป็นคนธรรมดาได้ แต่ในตอนนี้ เด็กดีของอาจะต้องเชื่อฟังอาและทำตามในสิ่งที่อาบอก"ผมใช้นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างซ้ายและขวา เช็ดน้ำตาบนแก้มให้กับจัสมิน ยิ่งผมมองแววตาของเธอลึกๆข้างในเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่จิตใจดีละอ่อนโยนมาก "คุณอาอย่าทิ้งจัสมินนะคะ คุณอาอยู่กับจัสมินดูแลจัสมินจนกว่าป๊ากับม๊าจะกลับมานะ"ผมยิ้มให้กับเด็กสาว ที่เธอกำลังโตเป็นสาว แต่หัวใจของเธอนั้นราวกับเด็กอายุ 3 ขวบ "ไม่ทิ้งอย่างแน่นอนไปอาบน้ำแต่งตัวอาจะพาไปทานข้าวนอกบ้าน" "ค่ะคุณอา"