OWNING MR. HATER

Chapter 4 – Intramurals

Makalipas ang ilang araw mula sa makulit at nakakainit ng ulong pang-aasar ni Jack sa library, akala ko tuluyan ko nang maiiwasan ang presensya niya. Pero nagkamali ako.

Intramurals season sa campus—panahon ng pagpapabibo, pagpapakitang-gilas, at siyempre, panahon din ng mga harutan at pa-fall moments sa pagitan ng mga estudyante. Hindi ako excited. Hindi na ako tulad noon, ‘yung tipong game sa lahat ng extracurriculars para lang magpasikat o makilala. Tumanda na rin siguro ang priorities ko. Sapat na sa akin ang pumasa, umuwi, at matulog nang mahaba.

Pero syempre, iba ang pananaw nina Lora at Daphne. Sa kanila ko unang narinig na si Jack pala ang nakatokang maglista ng players para sa volleyball at basketball events. Parang sinadya yata ng tadhana na ipamukha sa akin na kahit saan ako lumingon, nandoon siya—nakangiti, nakabantay, at laging may dahilan para kausapin ako.

Hindi ko alam kung ano ang intensyon niya. Trip lang ba? Pang-aasar na naman? O baka naman may gusto siyang patunayan—sa akin o sa sarili niya. Hindi ko rin alam kung bakit sa dami ng tao sa campus, ako pa talaga ang laging nilalapitan niya. May ilan akong naririnig na chismis na mahilig daw talaga siya sa ganitong laro—‘yung kukulitin ka hanggang mapansin mo siya. Typical playboy move, ‘ika nga.

Pero kahit anong pilit kong ipaalala sa sarili kong hindi ako para sa mga lalaking tulad niya, hindi ko rin maitago na minsan, hinahanap-hanap ko rin ang presensya niya.

At ‘yan ang hindi ko gustong aminin.

Gabi bago ang intrams, nakahilata ako sa kama. Sa edad kong ito, parang nakakatawa na rin minsan na nagdadalawang-isip pa ako sa simpleng bagay tulad ng pagsali sa volleyball. Dati, walang tanong-tanong—laro agad. Ngayon, ang dami kong excuses.

Siguro dahil ilang beses na rin akong nadapa. Hindi lang sa sports kundi sa totoong buhay. Dati, sobrang competitive ko. Gusto ko laging panalo, laging bida, laging una. Pero habang tumatanda, nare-realize mong hindi lahat ng laban, kailangang ipanalo. Minsan, mas mahalaga pang umatras at hayaan ang iba na mag-shine.

Ganoon din sa love life ko.

Minsan, sobrang effort ko magpansin, magpakita, mag-invest ng feelings sa maling tao. Hanggang sa mapagod na lang akong mag-expect. Siguro kaya ako defensive kay Jack—kasi natatakot akong mahulog ulit. Mas okay na ‘yung defensive at suplada kesa sa umasa at masaktan na naman.

Kaso, parang may sariling isip ang tadhana.

Habang kausap ko si Mommy sa phone, narinig ko ang tawa ni Jack sa hindi kalayuan. Naroon na naman siya. Laging present. Laging may perfect timing. At sa kabila ng inis ko, hindi ko mapigilang mapangiti. May mga tao talagang kahit hindi mo planong pansinin, pilit pumapasok sa eksena ng buhay mo.

Kinabukasan, buong tapang kong sinabi kay Jack ang desisyon ko—magva-volleyball ako. Wala na akong takas. Nakatitig lang siya sa akin, pero sa mata niya, may kung anong kasiyahan doon na hindi ko maintindihan. Para bang isa siyang coach na proud na proud sa player niya.

O baka naman, isa siyang lalaking natutuwa dahil isa na namang plano niya ang nagtagumpay.

Maaga pa lang, ramdam ko na ang sigla sa buong campus. Parang bumalik ako sa high school—may ingay, may cheerleaders, may banner at streamers. Pero ako, tahimik lang na nakaupo sa gilid, sinusubukang wag magmukhang KJ.

Sa kabila ng lahat, hindi ko mapigilan ang mata ko na sundan si Jack. Nasa basketball court siya kasama ang team niya. Pawisan, seryoso, pero may ngiti sa tuwing may nagche-cheer sa kanya. At sa tuwing magkakatinginan kami—dahil hindi ko rin alam kung bakit lagi kaming nagkakasabay ng tingin—may kakaibang init akong nararamdaman.

Nakakairita. Nakakatakot. Pero mas nakakakilig.

Lalo na nang marinig ko sina Lora at Daphne na todo cheer kay Jack. May parte sa akin na natawa sa ka-OA-han nila, pero may mas malaking parte na hindi mapakali. Parang gusto kong sabihan ang dalawa na lumayo-layo sa court. Hindi bagay. Hindi dapat.

Aba’t parang nagseselos pa yata ako.

Hindi ko na pinansin ang sarili kong kalokohan. Naghanda na lang ako para sa volleyball game namin. Nag-iba ako ng focus—mas safe kaysa harapin ang katotohanang kinikilig ako sa isang lalaking alam kong delikado sa puso ko.

Pero bago magsimula ang laro, sumulpot si Jack sa gilid ng court. Isang simpleng “Good luck, Miss Beautiful” lang ang sinabi niya. Walang landi sa tono, walang pang-aasar. Para lang talaga siyang genuine na nagchi-cheer.

At doon ko naramdaman ang totoo.

Hindi ko kailangang magpanggap. Hindi ko kailangang magpakita ng taray para protektahan ang sarili ko. Sa ngiti niyang ‘yon, parang may bumukas na pinto sa loob ko—pintong matagal ko nang sinara matapos akong masaktan ng huli kong minahal.

Baka nga hindi lahat ng lalaki pare-pareho. Baka pwede pang magtiwala. Baka

Nang magsimula ang game, tuluyan kong binaling ang lahat ng emosyon ko sa laro. Hindi ako nagpakabibo. Hindi ko pinilit magpabida. Pero nilabas ko ang matagal kong kinimkim na galing. Sa bawat spike, bawat receive, bawat palo, parang tinatanggal ko ang lahat ng takot at alinlangan sa puso ko.

At sa bawat panalo ng team namin, naroon si Jack—nakatitig, nakangiti, nakabantay.

Pagkatapos ng final set, kami ang nag-champion. Masaya. Magaan sa pakiramdam. Pero hindi ang tropeo ang totoong reward ko sa araw na iyon.

Si Jack.

Ang paglapit niya. Ang marahang pag-abot ng kamay para kamayan ako. At ang pabulong niyang “Congratulations, Miss Beautiful.”

Sobrang simple. Walang halong biro. Walang pang-aasar. Pero tumagos sa puso ko nang direkta.

At sa unang pagkakataon, hindi ako sumagot ng pabalang. Nginitian ko lang siya.

Minsan pala, hindi mo kailangang magsalita para ipakita ang nararamdaman mo.

At minsan, hindi mo kailangang matakot kung may nagtatangkang bumalik sa buhay mo ang kilig—kahit ilang beses ka nang nasaktan noon.

Napaisip si bhem ng bungang bunga dahil sa naramdaman niya ng hapong yon ,Masaya siya dahil Sila Ang nag champion sa taong ito grabi sa tagal na panahon na lumipas ehh di parin kumupas ang galing niya sa sports gaya parin ng dati kaya hangang hanga siya sa Sarili niya dahil di parin nagbabago ang dating Bhem Acson .

To be continued...