Ruhum cenaze havasında olsa da üzerime giydiğim beyaz elbise içimi yansıtmıyordu. Dün geceden beri ağlamaktan gözümde yaş kalmamıştı. Tenim gözyaşlarım yüzünden pütürleşmiş, gözlerimin feri gitmişti. Tam hayatım düzene giriyor derken büyük bir kaya parçasının üzerime gelmesiyle hayatım tepe taklak oluyordu.
Yorgundum.
Tükenmiş,
Perişan haldeydim.
Buna rağmen yine de yaşıyordum.
Nasıl ölmüyordum?
“Miray, Mirza geldi kızım.”
Montumu üzerime giydikten sonra çantamı yatağın üstünden aldım. Odadan çıkarken telefonumun sesini kısıp cebime koydum. Dün akşam arayan Koray’ın bir daha aramayacağını düşünüyor olsam da yine içimde korku vardı. Söylediklerinde ciddi değildi biliyorum. Olsa da benim için değişen hiçbir şey olmazdı. Bu zamana kadar beni gören adam ben nişanlandıktan sonra beni a
