คนที่บอกคนอื่นๆ ว่าเธอเป็นแค่พนักงานคนหนึ่ง แต่กลับออกแรงอุ้มอีกคนกลับเข้าไปในห้องขังเหมือนเดิมหลังจากเสียงเจ็บปวดของเธอดังขึ้น
วางร่างบางลงปิกนิกไม่ได้อ่อนโยนแต่กลับไม่ได้ปล่อยเธอกระแทกอย่างที่เขาชอบทำ
“อย่าสำออยให้มาก เพราะถ้าเธออู้จะต้องทำงานทดเวลา” ทั้งที่อุ้มอีกฝ่ายเดินมาถึงห้องแต่สุดท้ายปากก็ยังข่มขู่เธอไม่เลิก ผละออกเพื่อจะออกจากห้อง
แต่ฝ่ามือบางกลับจับมือเขาไว้ก่อน มองสบตากับเขาด้วยความเศร้าเสียใจและน้อยใจ
“พี่จะเกลียดพลับก็ได้ แต่อย่าทำร้ายแม่พลับได้ไหม” คำอ้อนวอนในตอนที่เจ็บปวดดังขึ้น
“แล้วถ้าเป็นพี่ชายเธอล่ะ” เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ ย้อนถามกลับไปอย่างไม่ได้ต้องการคำตอบ เพราะทุกอย่างอยู่ที่เขาเลือกเอง
“.....” พลับพลึงเม้มปากอย่างลังเล
เธอมีพี่ชายหนึ่งคนอายุห่างกันสี่ปี ตั้งแต่พี่ชายเริ่มเข้าสู่วัยรุ่นก็ไม่ค่อยกลับมาอยู่บ้านนัก ยิ่งพอครอบครัวมีปัญหา เธอแทบจำหน้าพี่ชายตัว
