ความผิดที่ไม่ได้ก่อ18++

แพร: ทำไมเข้าใจอะไรยากนักวะ เข้าใจไหมว่าเบื่อ!! ผม: เพราะมีคนอื่นใช่ไหมแพร!! แพร: แพรไม่เคยมีใคร แต่รู้ไหมว่าเบื่อ แพรจะไปนอนที่บ้าน!! ผม: บอกเหตุผลมาหน่อยสิ" แพร:อย่าจู้จี้ได้ไหมดินแพรต้องการไปบ้าน ปล่อยแพรไปสักที" ผม:จะไปอยู่คนอื่นใช่ไหม ผมไม่ยอมหรอก" ผมกระชากแขนเธอเข้ามา เธอเปลี่ยนไปมากตั้งแต่เธอไปบ้านคราวนั้น เธอเหมือนมีอะไรในใจ แต่เธอไม่ยอมบอกผม ผมมองใบหน้าซีดๆของเธอ เธอเป็นอะไร ทำไมหน้าเธอถึงได้ซี้ดขนาดนี้หรือว่าเธอไม่สบาย ผมกับเธอทะเลาะกันอยู่หน้าบ้าน ตอนนี้ก็มืดมากแล้ว แพร:บอกให้ปล่อยไงคุณดิน" ผม:ผมไม่ให้คุณกลับนะแพร" แพร:ปล่อยฉัน!! เธอสะบัดแขนจนหลุดจากมือผม เธอคงไม่สบายแน่ๆหน้าเธอซี้ดขนาดนั้นผมจะปล่อยเธอกลับบ้านสภาพแบบนั้นได้ยังไงกัน ผมวิ่งตามเธอออกไป จนถึงถนนใหญ่ กรี้ดดดด!!! ภาพตรงหน้าคือแพรล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น เลือดค่อยๆไหลนองเต็มพื้นไปหมด ผู้หญิงคนขับรถรีบเปิดประตูลงมาประคองแพรหน้าตาตื่น ผมรีบวิ่งเข้าไปกอดแพรเอาไว้ ผม:แพรอย่าเป็นอะไรนะ" แพร:ลูก... ลูกของเรา" ผู้หญิงคนนั้น:ฉันไม่ได้ชน เธอล้มลงไปเองฉันเบรกทันอยู่นะ" ผม:หุบปากซะก่อนที่ฉันจะฆ่าเธอตรงนี้ แล้วอย่าคิดหนีล่ะ กูไม่เอามึงไว้แน่ มึงรออยู่นี้ กูจะกลับมาเคลียกับมึงเอง" ผมพูดผ่านไรฟันออกมาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ผู้หญิงคนนั้นถึงกับหน้าซีดเผือดทันที ผมรีบอุ้มแพรส่งโรงพยาบาลทันที ในใจได้แต่ภาวนาให้เธอกับลูกปลอดภัย ผมเดินไปมาราวกับหนูติดจั่น เป็นห่วงแพรกับลูกมากๆเลย แกร่ก(เสียงเปิดประตู) หมอเปิดประตูออกมา ผมเอ่ยปากถามด้วยความร้อนรน ใจผมมันกระวนกระวายอยู่ไม่เป็นสุขแล้วตอนนี้ ผม:หมอแพรเป็นยังไงบ้างครับหมอ" หมอ:เธอปลอดภัยแล้ว แต่" ผม:แต่อะไรครับหมอ" หมอ:ทารกในครรภ์เสียชีวิตแล้วครับ หมอไม่สามารถยื้อชีวิตทารกในครรภ์ได้ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ ผมจะย้ายเธอไปห้องพิเศษเลยนะครับ" ผม:คะ..ครับ" หัวใจผมมันชาไปหมด ผมอยากมีลูกมาตลอด พอจะมีกับเขาทั้งที ดันมาเกิดเรื่องขึ้น บุรุษพยาบาลเข็นร่างเธออกมาจากห้อง ผมมองไปที่ใบหน้าซีดเผือดแทบจะไม่มีสีเลือดนั้น ผมกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น เกลียดผู้หญิงตัวเล็กคนนั้นคนที่ขับรถชนเธอ เธอได้พรากลูกของผมไป ผมเดินตามมาจนถึงห้องที่เธอต้องพักรักษาตัว สักพักไอ้ลมกับไอ้หินลูกน้องของผมก็วิ่งมาพร้อมกับแม่ของเธอ แม่:ดินน้องเป็นไงบ้าง" แม่ถามผมด้วยความร้อนรน ผม:ยังหลับอยู่เลยครับ แม่ครับฝากน้องแพรด้วยนะครับ ผมมีเรื่องต้องไปเคลียนิดหน่อย" แม่:ได้สิลูก แม่เข้าไปดูน้องก่อนนะ" ผม:ครับ" ผมเดินออกมาที่ลานจอดรถพร้อมกับไอ้หินไอ้ลม ใครที่มันทำให้ลูกผมตาย ผมไม่มีวันปล่อยให้มันมีชีวิตสงบสุขแน่ มันต้องได้รับกรรมที่ทำอย่างสาสม ผมขึ้นรถแล้วมุ่งไปที่เกิดเหตุ เธอนั่งรออยู่ริมฟุตบาทไม่ไปไหน ไม่รู้ว่าโง่หรือฉลาดกันแน่ ถ้าเป็นบางคนหนีไปแล้ว แต่ต่อให้เธอหนีจริงๆผมก็ตามหาเธอเจอ ผมไม่ปล่อยให้เธอลอยนวลแน่นอน