Dünyada cehennemi yaşamak
Bana ne olmuştu ?
Uyandığımda tüm vücuduma ağrı yayılmaya başlamıştı daha ne olduğunu anlayamadan zifri karanlık beni içine çekmişti beton taşın soğukluğu iliklerime kadar işlemişti ne zamandır burdaydım kaç saat kaç gün? Dudaklarım susuzluktan tıpkı bir sahra gibi kup-kuruydu.Elimi kaldırdığımda bileklerim sanki kopacaktı her yerim tüm uzuvlarım acıyordu.Ayağa kalksam sanki yere düşüp te bir porselen gibi param parça parçalanacaktım sanki etden kemikden değildim.Göz kapaklarım bile acıyordu gözlerim kapalıydı sanki açsam gözlerim yerinden çıkacaktı.Hayat boyu eziyet çekmemiş gibiydim günlerce aç susuz yaşa bilirdim çünki yaşadığım hayat bana bunu dayatmıştı.Aç susuz kalmayı acıya dayanmayı çok erken yaştan alışmıştım.İsyan etmeye bile hakkım yoktu içimdeki o çocuğu öldürmüşlerdi ruhumu hayatımı sevdiyim tek insanı babamı almışlardı benden.Zorlukla da olsa gözümü açtım zifri karanlık kabus olup üzerime çökmüştü sanki zihnimin içinde uyanmıştım küçük bir qaz lambası vardı zifri karanlığı aydınlatmaya bile yetmiyordu karanlık sanki o ışığı da kendine çekiyordu.Hiçbir zaman gün yüzü görmemiş sanki bu dünyaya tüm acıları tüm eziyetleri çekmeye gelmiştim sanki yaşamak benim hakkım değildi mutlu olmayı bilmezdim en son yedi yaşımda mutluydum ondan sonrası bu oda gibi zihnim gibi karanlıktı.Oysa bende herkes gibi insandım benimde yaşamaya, gülmeye ,koşmaya, tebessüm etmeye benimde hakkım vardı.Ama hepsi alınmıştı tüm dugularım tüm hayatım ellerimden çalınmıştı.Bunu benden alan da bir yabancı değildi beni aylarca karnında taşıyan öz annemdi tüm hayatı bana zindan etmiş yaşarken ölmenin ne demek olduğunu bana bizzat kendisi yaşatmıştı.Babamdan benden hayatımızı gülücüyümüzü tüm sevinçelerimizi çalmıştı babamla küçükken mutlu dakikalar geçirdiyimiz o lunaparkı,o çocukluğu neşeyi almıştı benden yerine hüzün,acı,işkence,alınmış duğuları koymuştu yerine.Yedi yaşındakı o mutlu Asunun hayallerini tebessümünü öldürmüştü annem benim katilimdi dünyada cehennemi yaşatan tek insandı.Bana can veren kadın benim ölümüm için gün sayıyordu sadece on sekiz yıl ömür biçmişti bana sonrası topraktı.Bazen sadece keşke babamla beraber beni de öldürseydi keşke o gün o evde ben de babamla beraber yanıp kül olsaydım babama sarılır birlikte ölümümüzü beklerdik.Oysa annem babamın kül olsuşunu bana izletmiş ruhumu da orda babamla beraber yakmıştı.Aslında o katili annem kendi elleriyle yakmış o mutsuzluğu bana empoze etmişti hiçbir zaman yüzümün gülmemesi için elinden geleni yapmaya yemin etmişti.Babamı öldürmüş suç işlemişti o suçun cezasını bir ömür benim çekmemi sağlamıştı.Oysaki küçük bir çocuktum ben babamın güvenli kollarında dünyanın bu kadar kirli ve acımasız olduğunu bilmiyordum sadece kitaptan babamın bana anlatdığı öğretdiyi şeyler vardı dünyanın var oluşu insan zihninin birer arşivden ibaret olduğunu dünya düzenini anlatmıştı bunlarla geçmişti çocukluğum bir günde babasız kimsesiz savunmasız kalmıştım sanki dünyanın tüm yükünü benim sırtıma yüklemişlerdi.Bir gecede büyümek zorunda kalmıştım bir gecede suçun nasıl işlendiyini insan hayatının nasıl bitirildiyine şahit olmuştum.
