War of Hearts (Book 1)

Chapter 1

Chapter 1

Where it all begins

In our world, we call it the Magic World, where every person is not normal at all. We consist of different powers inside our bodies, we don't live normally like what normal people do. We're human, too. Pero madalas ay hindi namin alam kung tama nga ba na ibilang namin ang mga sarili namin bilang tao.

The only thing we can be sure of is that we're not normal.

Sa mundo namin, nahahati ang kami sa dalawang kaharian. Just like what the normal people wrote in their stories, there are good ones, and the evil ones. Our world is just similar to a normal people's world. That's what they said, those who have been there already. Pero sa katulad ko, ay hindi ko sigurado. I have never been there. I have never seen their world. But our world is covered with trees, I think. There are also beautiful places that we are also treasuring. Katulad ng mga ilang anyong tubig. The woods were always our place to practice our powers and our strengths. It is not our battle field, but that is where we fight to make each other stronger.

Well, I was born the strongest. Ang kwento ng aking ina at ama, pagkasilang na pagkasilang ko ay lumabas agad ang apoy sa aking palad. That was when they knew that I am the strongest as it is also written in the prophecy, na sinabi ng ilan naming mga ninuno na may kakayahan makita ang hinaharap. Simula bata ako ay wala akong ginawa kung hindi ang magsanay, makipaglaban, at kontrolin ang apoy sa loob ng aking katawan. Hindi biro ang hawak kong kapangyarihan. It can kill me, and I might kill everyone if I fail to control it and let it control me.

Ang kaharian namin ay pinamumunuan ng aking ama at ina. Ganun pa man, wala sa aking mga magulang ang mayroong kapangyarihang apoy. The King's power is to control the plants. All the plants in this nature protects him from any harm. Ang sabi niya, he was 7 years old when that power chose him. Ganoon din naman ang lahat ng narito sa aming kaharian. Ako lang ang natatanging pinili ng apoy pagkasilang na pagkasilang sa akin. The Queen does not really have power. She controls arrows. Yeah, she's really good at arrows. None of any power chose her, that's why she decided to choose what she wanted, and that is the arrows. Kahit gaano kalayo ay umaabot ang pana nito at kahit kailan ay hindi pumalya.

"Here you go!" Mabilis kong hinawakan ang espada. I saw how blood fell down as the sword hit my hand. But I can't feel any pain as the fire heats up my body to protect me from feeling the pain it gives. My body always heats up when there is body pain. Pakiramdam ko ay manhid ako at hindi nakakaramdam ng anoman na sakit.

"You're burning it again!" Hindi makapaniwala na saad ni Adrian at ngumiwi nang unti-unti nang nagbaga ang espada.

"Use your water, idiot," komento ni Crystal sa gilid na nanonood sa amin ni Adrian.

"D*mn, Calida!" I smirked, nabitawan niya ang espada at hindi kinaya ang init. His eyes are all blue, like the water, at ang mga mata ko ay kulay na ng apoy. Ganito palagi ang mga mata namin sa tuwing ginagamit o lumalabas ang mga kapangyarihan namin.

"She's the strongest, what do you expect," ani Crystal.

"You should have told me that this will happen," ani Adrian.

"Do I have to? It happens everyday," umiling si Crystal.

Crystal can see the future. She's our Kingdom's eyes to everyone's future. The King and Queen told her to always look for my future. Kaya madalas niyang hinahawakan ang palad ko. Yes, Crystal cannot see a person's future without touching its hand.

"Shut up," inis na umupo si Adrian sa damuhan at hinabol ang kanyang paghinga. Nawala na ang init ng apoy sa aking katawan as I already controlled it.

Adrian, he controls water. Just like the King, water chose him when he was 7 years old. At nang mga panahon na iyon ay nanonood lang siya sa pagsasanay ko ng apoy. Kaming tatlo ang lumaking magkakasama. They said, we are the future of this Kingdom, but we're still not complete. Ang sabi ng ina, ang dalawang nawawala na kukumpleto sa amin ay nasa mundo ng mga tao. I think they don't know that they have powers, at namumuhay doon sa kasinungalingan.

"They told you all the missions we will do if ever, right?" tanong ni Crystal sa akin habang nakatanaw kami sa mga puno.

I nodded. They have been telling me everything I have to do if ever a war came between our kingdom, and the evils. The evils have been making themselves stronger. At alam namin na isang araw ay aatake rin sila. I don't know what their plan is, and it's one of our missions if a war comes, to know all their plans. Ngunit sa ngayon ay hindi ko pa alam ang gagawin. I don't even know how to find the two missing ones.

Ang sabi lang nila ay may tatak sila na katulad ng sa amin. I have the symbol of fire, Adrian has the symbol of water, and Crystal has an eye symbol since she can see the future. She has a lost sibling. Ang usapan ay sampung taon si Crystal nang magkahiwalay sila. I don't know what happened, but it was in the middle of the night when they found Crystal in the woods, crying. She never speaks that to us, though.

"Bakit? May nakita ka ulit sa hinaharap?" tanong ni Adrian.

"I don't know, I just feel something," huminga ako ng malalim. I'm not scared to fight even if I die. What makes me overthink is the big responsibilities I will have when it happens. Hindi ko alam kung handa na ako sa mga misyon na nakatakda rin namin gawin sa takdang panahon.

"I'm scared," ani Adrian, nilingon ko agad siya ng sabihin niya iyon.

"We're carrying the whole kingdom and not just ourselves,"

"Everything will be sharp as my knife," nilaro-laro ni Crystal ang kutsilyo ng kanyang mga daliri. Seeing the future can't protect her life. That's why she chose to protect herself with different kinds of knives, at masasabi ko na hasang-hasa siya sa paggamit ng mga iyon. It's different from me. Halos lahat yata ng armas at paraan ng paglaban ay itinuro sa akin.

"It will be a big fi--"

They all stopped as I catched an arrow. Sapat na ang lakas ng pakiramdam ko nang dumaan ito sa gilid ng aking pisngi para masalo ko ito. Wala pang isang minuto ay naging abo ang pana na iyon. Kumalabog ang dibdib ko nang maging abo iyon. From that moment, I heard noises of a war.

"Y-you're right," ani Adrian kay Crystal.

"War," as I said that, sabay sabay namin tinakbo ang buong kaharian. Pag-alis sa punuan ay bumalandra sa mga mata ko ang kampo ng evils.

"It's happening," ani Crystal. Nagsisimula ng makipaglaban ang buong kaharian sa mga masasama. I saw blood from the people on the ground as it started. Naramdaman ko ang mainit na pagpatak ng luha mula sa aking mga mata. Fire heats up my whole body again as the anger comes.

Nababalot ng ingay ang harapan ng kaharian namin sa mga nakikipaglaban. Different powers are coming out anywhere.

"Sue them," ani ko kay Adrian nang pumwesto kami sa harap.

Inilahad nito ang kanyang palad at nagpalabas ng tubig, mula roon ay umagos ang tubig ngunit hindi iyon dinala ni Adrian sa mga kalaban. Sa halip, ay inipon niya iyon hanggang sa lumaki ng lumaki ang tubig na kinokontrol ng kanyang mga kamay ngayon.

"This is not even wave," aniya at ngumisi bago iyon iginawad sa mga kalaban.

"Tubig!" sigaw nila at mabilis na umatras nang makita iyon. Sadly, hindi lahat sila ay nakalayo. When it vanished, mabilis muli silang sumugod.

Inilahad ko ang aking palad. I was just watching them while my hand was making a big fire without any effort. I can feel my whole body burning in fire. Buong katawan ko ay nag-iinit na, at maging ang mga mata ko ay ramdam ko na ang init.

"Apoy!" sigaw nila nang makita ang malaking apoy sa aking palad. But before I could even throw it and kill all of them, tila ba'y milyon-milyong mga pana ang umulan papunta sa kanila. Agad naming nilingon ang likuran namin at mula sa loob ng kaharian ay lumabas ang aking ina. After the million arrows, huge plants attacked them.

Ngunit sa oras din na iyon, ay natanaw ko ang hari at reyna ng kalaban. Nakaramdam ako ng takot sa kauna-unahan sa buong buhay ko. Their whole Kingdom is here. Tanaw na tanaw ko ang napakarami nilang hukbo at papalapit dito.

"Ina," ani ko, she smiled at me without any fear.

"I've told you everything, Calida," I don't see any fear from her eyes, ngunit pumatak ang luha sa kanyang mata, "Nagtitiwala ako sa'yo, now, all you have to do is to accomplish everything I said,"

Nanubig ang aking mga mata habang pinagmamasdan ito.

"You have to go, Calida," my father said and wiped the tears from my eyes, "Don't make us proud, just save the Kingdom and yourself," tumango ako habang lumuluha. I don't want to be away. Gustong-gusto ko sabihin sa kanila na ayoko silang iwan dito. Dahil hindi ko alam kung pagbalik ko ay buhay pa sila. Iyon ang tanging takot na mayroon ako, dahil alam ko sa sarili ko na hindi ko iyon kakayanin.

"AAAAAHHHHHHHHHHH!"

Kumalat ang dugo nang magsimula ang pagsugod. Mahigpit akong niyakap ng aking mga magulang.

"Mahal ka namin, Calida, pangako namin na gagawin namin ang lahat para mabigyan kayo ng oras," pahayag ni ina.

"Gagawin namin ang lahat maprotektahan lang ang buong kaharian hanggang sa makabalik kayo,"

"ADRIAN!"

Nanlaki ang aking mga mata nang makita ko ang pagsugod ni Adrian papunta sa kanyang ina.

"ADRIANNNN!" sigaw ng aking mga magulang.

Bumagsak ang luha sa aking mga mata nang makita ng dalawa kong mga mata ang pagtusok ng mahabang espada sa katawan ng ina ni Adrian na ngayon ay sumusuka ng dugo. Nanginig ang aking mga kamay. Para akong dinurog habang tinitingnan ito.

"Get him and leave now, Calida!"

"Calida," umiiyak na tawag ni Crystal.

Habang bumabagsak ang mga luha ay tinakbo ko ang distansya namin ni Adrian. Puno ng sakit at pait ang aking dibdib habang nakikita ng mga mata ko ang pagkamatay ng ilan sa aming kaharian.

"INAAAAAA! INAAAAAAAA!"

"NO, ADRIANNN!" Mabilis ko siyang niyakap at pinigilan ang paggamit nito sa kanyang kapangyarihan. Mariin akong pumikit habang walang tigil ang mga luha ko sa pagbagsak. Hindi ko kaya, hindi ko kayang makita ang mga tao sa aming kaharian na isa-isang namamatay. It's making me angry. At hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng apoy sa oras na mawala ako sa kontrol.

"LET GO OF ME, CALIDA!" Umiling ako at mas hinigpitan ang yakap sa kanya.

"We have to leave now," ani Crystal sa amin. I opened my eyes as I felt a sword coming at me. Sa pagtapat ko ng aking palad ay naging abo ito.

"Control yourself, Calida!" paalala sa akin ni Crystal. Impit akong umiyak habang nakakuyom ang aking mga palad. The fire wants to burst out. Nag-iinit ang buo kong katawan, but all I can do is cry silently in anger and pain.

"You have to be strong, Adrian," umiiyak na saad ni Crystal kay Adrian na puno ng galit ang mga mata. Ngunit katulad ko ay wala rin magawa.

"LEAVE NOW, CALIDA!" I heard my mother yelling as they fought.

"Come on!" Mabilis kaming tumakbo at inihanda ni Crystal ang lagusan sa mundo ng mga tao. Before we left, I eyed my parents with tears in my eyes.

"Endure it," ani Crystal. Ipinikit ko ang mga mata ko at tumalikod ng mabigat ang dibdib.

"I will kill them," ani Adrian at puno ng galit ang mga mata.

Pinahid ko ang mga luha sa aking mga mata bago kami tuluyang maglaho sa aming kaharian.

This is where the war begins. This is where it all begins.

clarixass