KAPALIT NI TATAY 3 (Completed)

ANG BAGONG HALIGI NG TAHANAN Kabanata 1: Ang Pagbabalik at Ang Matapat na Hiling Labinlimang taon na ang inilaan ko para sa pamilya namin. Mula noong pumanaw ang Papa ko tinanggap ko agad ang tungkulin bilang panganay na ako na ang magiging sandalan ni Mama at ng tatlo kong nakababatang kapatid na noon ay maliliit pa. Noong ako ay labing-walong taong gulang nagpasya akong pumunta sa Maynila. Gusto kong magtrabaho para maibigay ko sa kanila ang magandang buhay mapag-aral ang mga kapatid ko at maiahon sila sa hirap. Akala ko madali lang basta masipag ka aasenso ka agad. Pero mali pala. Hindi madali sa siyudad. Mahirap makahanap ng matatag na trabaho. Dumaan ako sa iba’t ibang gawain nagtinda sa kalsada nagtrabaho sa konstruksyon nagbuhat ng mabibigat na kargamento sa Divisoria sa ilalim ng init o ulan. Minsan kulang pa ang kinikita ko sa pagkain at minsan natutulog ako sa masikip na kwarto kasama ang ibang manggagawa. Pero kahit pagod at malayo sa pamilya hindi ako sumuko. Nandiyan sila Mama at mga kapatid ko ang dahilan kung bakit ako lumalaban. Kaya nangako ako sa sarili hindi ako uuwi hangga’t wala pa akong nararating. Hangga’t hindi ko pa nabibigay sa kanila ang maginhawang buhay. At sa wakas dumating na ang araw na iyon. May sarili na akong negosyo na matatag na. Natapos ko na silang lahat sa pag-aaral may sarili na silang trabaho at pamilya. At ngayon malapit na ang ikalimampung kaarawan ni Mama. Doon ko napagpasyahan uuwi na ako nang tuluyan. Gabi na nang makarating ako sa bahay. Nandoon siya nakaupo sa paborito niyang silya sa balkonahe nagbuburda. Tumingin siya sa akin at ngumiti yung ngiting pamilyar puno ng tuwa. Hindi siya tumakbo para salubungin ako. Tahimik lang ang lahat parang hindi kami nagkalayo ng matagal na panahon. Umupo ako sa tabi niya. Pagkatapos inilapag niya ang hawak niyang tela tinanggal ang salamin niya at humarap sa akin. Marami na ring nagbago may mga guhit na sa mukha niya senyales ng paglipas ng panahon. Pero sa mga mata niya nandoon pa rin ang liwanag na kilala ko. “Nakakapagod ang biyahe mo Anak… Salamat sa pagbalik…” sabi niya nang mahinahon. “Magpahinga ka na. Dito sa bahay na ito ikaw na ang hari. Lahat ng nandito para sa iyo. Hindi dahil sa yaman mo kundi dahil sa sakripisyong ginawa mo para sa atin.” Tumayo siya at nagtungo sa kusina. “Ipagtitimpla kita ng kape… Gusto ko lang gawin ito gaya ng dati tuwing hapon pagkatapos mong galing sa eskwela… Namiss ko ang pag-aasikaso sa iyo.” Habang naghihintay pinagmasdan ko siya. Kahit tumanda na maganda pa rin siya. Simple lang ang suot niyang bestidang malambot ang tela, walang palamuti pero para sa akin wala nang hihigit pa sa kanya. Ipinagkakanulo pa din ng malambot na telang suot niya ang tunay na hugis mg balakang at baywang niya. At tama, walang nagbago sa kanyang ganda. Tanging ang mga panabon kang ang lumipas. Bumalik siya may dala-dalang dalawang tasa ng mainit na kape. “Inumin mo na habang mainit pa… Gaya ng gusto mo mainit na mainit…” Ngumiti ako. “Oo po Mama… Wala namang nagbago sa akin…” “Alam ko naman iyan…” sabi niya nang nakangiti. “Madalas mo rin namang sabihin sa telepono noon…” Totoo iyan. Kahit malayo kami hindi kami nawalan ng komunikasyon. Palagi kaming nag-uusap tungkol sa mga kapatid ko sa mga gastusin sa bahay lahat ng kailangan ipinapadala ko nang maayos. Na para bang ako na talaga ang kanyang Asawa... Ako ang sumbungan niya kapag pagod na siya sa pagpapalaki sa iba ko pang mga kapatid.. Ako din ang lakas niya, sa tuwing manghihina siya. Dahil tama siya, sa tahanang ito ay tila ako na ang hari, habang siya ay nanatiling reyna ng tahanang ito. “Nga pala Erickson… kung nagtataka ka kung bakit wala sila mga kapatid mo… hiniling ko sa kanila na huwag munang umuwi ngayong gabi… Gusto ko munang magkaroon tayo ng oras na tayong dalawa lang… Pero bukas darating silang lahat para batiin ka…” Huminga ako nang malalim. Ito na ang pagkakataon na sinasabi ko sa sarili ko. “Salamat po Mama… Sa oras na ito… Gusto ko lang naman makasama ka kasi dito lang ako nakakapagpahinga nang totoo matapos ang mahabang panahon…” Lumungkot nang bahagya ang mukha niya at may luhang pumatak sa pisngi niya. “Nauunawaan ko Erickson… Nauunawaan ko…” “Mama… Nais kong manatili kang ilaw ng tahanan na gaya ng dati… At ngayong wala na si Papa ang hiling ko po maging haligi na rin ako nito habambuhay… Hindi lang para protektahan kayo kundi para alagaan at mahalin ka rin…” Mas lalong umiyak si Mama may halong tuwa pero may halong takot din. Tumingin siya sa akin at tanong. “Handa ka ba talaga Anak? Sa sasabihin ng ibang tao? Baka isipin nila na bigla na lang nawala ang respeto at dangal na pinaghirapan mo nang matagal… Handa ka ba doon?”