BRIX POV
Doon ko siya natagpuan.
Sa puntod ng mga magulang niya, kung saan nakalagak ang mga urn ng mga ito. Tahimik siyang nakaupo sa harap ng mga iyon, nakayuko at tila malalim ang iniisip. Hindi ko alam kung gaano na siya katagal doon, pero sa hitsura niya ay para bang wala siyang pakialam kung gaano na katagal siyang naghihintay o kung sino ang naghahanap sa kanya.
Ilang sandali akong nanatili sa kinatatayuan ko bago tuluyang lumapit.
"Sofia..."
Bahagya siyang napalingon. Hindi siya nagsalita. Tiningnan lamang niya ako bago muling ibinalik ang paningin sa mga urn ng kanyang mga magulang.
"Kanina pa kita hinahanap," malamig kong panimula.
"Sorry, Uncle."
Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung bakit sa kabila ng lahat ng nangyari ay ganoon pa rin ang tawag niya sa akin. Para
