PROLOGUE
I am running as fast as I can to get out to that place…
Tumatakbo ako papunta sa kawalan, hindi ko alam kung san ako patungo…
Why me? hindi ko ba deserve sumaya?
Im running in the middle of the night, wala ng tao sa paligid patak nalang ng ulan at malakas na simoy ng hangin ang naririnig nadumadagdag sa ingay na naiibigay ko ngayon.
Im running and I don’t know where I will go, I stop when I bumped into something and i heard a loud beep form the car that passed to me
“What the hell miss? Bakit mo pa ako niligtas? Makakasama ko na nga yung babaeng mahal ko! I want to die and to be with my girl at hinadlangan mo yun!” sigaw ng lalaking nabangga ko,
“What the f**k! Im sorry I didn’t mean na nabangga kita at hindi ka namatay ha!” sigaw ko pabalik sa kanya
“ang tagal ko ng gusto syang makasama! Dahil lang sa isang sakit namatay sya!” sigaw nya habang umiiyak, pareho kaming basang basa sa ulan
“I’m sorry na napigilan ko kung pagpapakamatay mo” I paused for a second to breath in and continue
“I didn’t saw you I’m running kasi and super puno ng thoughts yung utak ko, i saw my boyfriend cheating on me” I released a heavy breath and my tears started to fall again. He look me in the eye and hug me
“Agatha!”