Bekarlığa veda?
570 Words
Eve vardığında apartmanın boş merdivenlerinde yeni boya kokusu hâlâ hissediliyordu.
Kapıyı açtığında etrafta hâlâ açılmamış birkaç kutu vardı ama bu ev… yepyeni bir hayatın başlangıcıydı.
Işıklar sıcaktı.
Salon derli topluydu.
Yeni alınmış gri koltuk, orta masanın üzerindeki mum, birkaç dekor…
Her şey sanki “mutlu bir hayat” diye fısıldıyordu.
Şöyle bir aynanın önünde durdu, kendine baktı,
-"Kızım bitik haldesin bu ne yaaa? Hemen bir duş hemen hazırlık" diye kendine telkinde bulunuyordu.
O sırada çalan telefonla kendine gelmiş, çantasını bir iki kurcalaması sonucunda zorla da olsa bulup cevaplamıştı.
Arayan Müstakbel eşi Kaan dı.
-"Aşkımmm tebrik ederim. Güzelim benim gurur duyuyorum seninle..." diyerek coşkulu bir telefon açışı gerçekleştirmişti.
Karaca fazla duygularını belli eden bir tip olmadığı için,
-"Teşekkürler canım." demekle yetindi.
-"Neredesin ne yapıyorsun?" diye karşı taraftan ardı ardına sorular gelince, karaca koltuğun köşesine yarım oturmuş,
-"Evdeyim duş alıp çıkıcam Kızlarla Veda gecesi yapıcaz peki sen?" diye sordu.
-"Bizde çocuklarla bu gece son sap oluşumu kutlamaya Sapancaya gidiyoruz," diyerek buz gibi bir espiri yapmıştı.
Karaca yalandan güler gibi bir ses çıkartıp,
-"Anladım canım hadi bakalım dikkat et, iyi eğlencelerrr benim acele duş almam gerekkk" diyerek telefonu kapatmış Banyoya doğru yönelmişti.
Önce kıyafetlerini değiştirdi sonra elinde ki kirlileri çamaşır makinasına atıp, kendisi de sıcacık bir duş alıp iyice ferahladı.
Kafasına sarılı bir havlu ve pembe bornozuyla banyodan çıkmış yatak odasına geçmişti.
Gardırobun önünde flamingo ayak haraketini yapmış, geleneksel bir türk kadını hareketiyle, Tek ayağının üstünde durup diğer ayağını bacağına yaslamış destek alıyordu. Elbiselere bakarken içinden sade olmak geçince elini atıp beyaz bir bluz ve açık kahverengi bir etek seçti.
En sevdiği lüx bir markadan olan damla küpelerini taktı, nemli saçlarını dağınık bir şekilde ama klas görünüşle topladı, şetali tonlarında hafif ama ona çok yakışan sade bir makyaj yaptı.
Son kez kendine aynada baktı.
-"Evet Karacaaa… bugün çok güzel bir gündü değil mi? Bugün bu kutlamayı sen çoktan hak ettin. Kıyaslar arasısın be güzelim mükemmelsin resmen, şu duruşun güzelliğine asaletine bak fıstık gibisin yürüğğğğğ" diyerek önünde duran raftan şık çantasını ve ayakkabılarını da alıp zor bela evden çıkmayı başarmıştı.
Karaca sonunda Kızlarla olan buluşma noktasına varmış Lüx arabasından elinde şık bir çantayla iniyordu.
Baya bi Lüks görünen restoransa akşam saatlerinde inanılmayacak derecede kalabalıktı.
Sarı sıcak ışıklar, masaların üzerinde parlıyor; garsonlar hızlı ama zarif adımlarla servis taşıyordu.
Arka fonda yumuşak bir caz müziği vardı.
Şarap kadehlerinin ışığı yansıtışındaki o zarafet… Karaca’nın hoşuna gitti.
Masada beş yakın arkadaşı vardı ama her zamanki gibi en önde Selin oturuyordu, onu görünce heyecanla el salladı:
“Küüüçük cerram, buradayız!”
Karaca güldü, yanlarına doğru asilce yürüdü, hepsiyle tek tek sarıldılar.
“Seni tebrik ederim doktor hanım,” dedi Selin kulağına eğilerek.
“İlk ameliyatını tek başına başarıyla yapan kadın cerrah… bugün kesin şaraplar benden!”
Hepsi birlikte tekrar masaya oturdular.
Karaca kendini tamamen kızlara bıraktı.
Garson menüyü nazikçe arkasından ona uzatıp,
“Hanımefendi, beyaz şarap mı kırmızı mı düşünüyorsunuz?” dedi.
Karaca hafifçe gülümseyip.
“Beyaz tercihim. Bugün hafif olsun.” diyerek teşekkür edip menüyü geri verdi.
Heyecanlı heyecanlı “Suşi söylüyoruz,” dedi Selin. “Hesabı da ben ödüyorum karşı çıkarsan, arkadaşlığımız biter son sözümmmm.”
Karaca kahkaha atarak onaylamış kafa sallamıştı, Gülüştüler.
Restoran kalabalıktı; konuşmalar, kahkahalar, çatal bıçak sesleri birbirine karışıyor; şehir ışıkları camlardan süzülüyordu.
Ve Karaca…
Hayatının en mutlu günlerinden birinin tam ortasında, dostlarının arasında,
hekimliğin gururuyla, evliliğin heyecanıyla, geleceğin bütün ihtimallerine açıktı.
Bugün her şey yolundaydı. Bugün hayat çok güzeldi.
Ve Karaca… bunun tadını çıkarıyordu.
Ama bir tuhaflık vardı Selin normalden daha farklı davranıyordu...
- Writer
