Her zaman olduğu gibi yine okuldaydım!
Erken gelmemin verdiği rahatlıkla yavaş yavaş okula girecektim.
Yani okulu sevdiğim için değil mecburen erken geliyordum.
Neyse orayı geçin. Okula girdim, yürüdüm yürüdüm, merdiven çıktım ve 12. sınıfların koridoruna geldim.
Neden Sherlock Holmes'mişim gibi anlattıysam artık.
Neyse,
Sonra da bana çarpan çocuğu gördüm. Bir insanla kısa da ya da uzun bir anınız olduğunda artık gözünüze çarpıyordu.
Çocuk gözümün içine bakarken,
"Günaydın Damla." dedi. Günaydın demeden aklımdaki o soruyu sordum.
"Sen benim adımı nerden biliyorsun? Daha önce konuştuğumuzu hatırlamıyorum."
"Aynı okuldayız. Adını bilmem için konuşmamıza gerek yok." dedi. Haklıydı.
"Bu arada ben de Oğuz." dedi sakince. Güzel ismi vardı.
"Memnun oldum Oğuz." dedim ve arkamı dönü
