DARKEST INNOCENT PLEASURE

Fadein Wuan Dopleciante. "Wuan, stay here." Blanko lamang ang tingin sa kanya ng kanyang ama habang sinasabi iyon. Dahan-dahan na bumaba ang kanyang pilik-mata saka sya tumango sa kanyang ama. Wala syang masabi sa ama. Hindi nya magawang magsalita dahil baka ikagalit na naman nito. " Don't let anyone get near you" Tanging tango lamang ang kanyang sinagot habang nakapikit. Ang tunog ng sapatos ng kanyang ama ang naririnig lamang nya na namutawi ingay na umalis sa kanyang kwarto. Ng wala na ito, doon nya lamang iminulat ang mga mata at napatingin sa pintong pinaglabasan ng ama. Narinig nya ang tunog ng paglock nito sa kanyang sariling pinto. Napabuntong hininga sya at dahan-dahan na ginalaw ang sariling mga paa papunta sa kanyang kama. Napatigil sya sa paanan ng kanyang kama. Dahan-dahan na gumalaw ang kanyang mga labi at naghubog ng Isang malawak na ngiti. Ang kanyang mga patay na mga mata ay nagliwanag ng makita nya ang kanyang mga manika na nakalagay sa mga boxes. Napuno nito ang kanyang kama, at hindi nya mabilang kung gaano karami ang nasa kama nya. Ang masasabi nya lang ay hindi na sya makahiga sa rami nito. Tumunog ang paggasgas ng Isang pader, at kusang bumukas ang Isang lihim na pinto na karugtong nitong kwarto. Rinig nya ang tunog ng Riding boots o ang Jockey style boots ng bagong rating. Napahinto ito ng ilang metro sa kanya, ng mukhang napansin nito ang mga manika na dinala ng ama nya. " Father never lose giving you those" Kahit hindi man sya nakaharap sa nakakatanda nyang kapatid, alam nyang nakangisi ito ngayon. " Kuya, nakasakay ka ulit sa kabayo mo, saan ka galing?" Lumapit sa kanya ang kapatid nya, ngunit nilagpasan sya nito at nilapitan nito ang kanyang mga manika na nasa kama. " Sa bahay ng mga alipin ako nanggaling. Sa kabilang bukirin." Kinuha ng kanyang kapatid ang isang pulang box ng manika na may logo ng Isang sikat na kompanya na nababalitaan nya sa kanyang laptop sa tuwing nag-iinternet sya sa kanyang kwarto. " Dala iyan ni papa kanina, galing sya dito." "Alam ko. Narinig ko sya sa kabilang kwarto." Malamig na ang boses nito na ikinabahala nya. Kilala na nya ang tono ng boses ng kapatid nya, ang ganitong pakikitungo ng boses nito, ay nangangahulugan lang na hindi nito nagustuhan ang nasaksihan o narinig. " Wag kang magalit kay papa, Kuya." " Malambot ka pa rin sa taong ikinukulong ka lang rito." Ngumiti sya at lumapit sa isa nyang maliit na sofa bed. " Bata ka pa. Isa ka pang pitong gulang na dapat nakikipaglaro sa mga batang kasing edad mo. Ngunit ang naging papel mo sa buhay' na ito ay preso. " "Ngunit ibinibigay naman ni papa ang mga pangangailangan ko eh. Nakakain ako. May sarili akong ref na puno ng pagkain. May sarili akong kwarto ng mga damit at mga sapatos, may sarili akong mga katulong. At higit sa lahat puno ang kwarto ko ng mga laruan. At may tutor rin ako araw-araw. Kaya ayos na ako sa buhay ko rito. Binibisita mo Naman ako kapag wala si papa o may nakuha kang pagkakataon eh." "Kahit Anong gawin ko hindi ko pa rin mababago ang mga sinasabi mo kay papa. You still kind to him" Nakita' nya ang pagkuyom ng kamay ng kanyang kapatid na ikinakumot ng kahon na laman ang kanyang manika na hawak nito. "Kuya?" Nakita' nya ang pagtaas ng balikat nito at dahan-dahan na pagbaba. Tiyak pinapakalma nito ang sarili. Alam nya na pinipigilan lang ng kapatid nya na magalit sa harapan nya. " Bukas mawawala ako sa mansyon." Nanlaki ang kanyang mga mata at sumidhi ang lungkot roon. Mawawala ang tanging kapatid nya. Kahit isang bukas lang yan nalulungkot pa rin sya dahil maiiwan syang mag-isa sa mansyong ito. Maiiwan sya na wala man lang nais na kumakausap sa kanya kahit ang mga katulong dahil sa utos ng kanyang ama. " Saan ka pupunta?" Sa tanong pa lamang na ito ay ayaw na ayaw nya na marinig ang magiging sagot nito. Parang may bumubulong sa kanya na ang magiging sagot ng kanyang kapatid ay hinding-hindi nya magugustuhan. " Bukas aalis na ako. Ipadadala ako ng matanda sa labas ng bansa. Doon na ako patitirahin" Napakurap -kurap sya sa narinig at pinoproseso pa nya ng dahan-dahan ang lahat . Hindi nya magawang gumawa ng isang salita. " You don't need to feel sorry or say sorry. We all know we don't have tongue to voice out our complaints. " 'Yeah', pinanganak na sila na ganito ang magiging buhay' nila. Magiging Isang aso na dapat na pagmalupitan ng panahon. Dapat gawin kung ano ang nais ng mga amo nila upang mabuhay. "Bakit ang pait ng buhay natin? Hindi man lang natin magawa kung anong mga gusto natin?" Napasiplat ng tingin ang kanyang kapatid. " Hindi man lang natin masabi ang pagiging isang normal na bata. Normal or ordinary life never exist in our existence. " Her, their, family have a different culture and wisdom of what life is. They don't like a royals like what they usually heard from outsiders or read by books. They don't like prince or princess that can have their own freedom on their right age. They are prison, inside a expensive cell 'mansion', in a fabulous dresses, and in a perfect shape. " Tomorrow, I'll be leaving. See you in my next arrival in this land." Tumayo sya at lumapit sa kanyang kapatid. Hinatak nya ito at niyakap. " Can I at least hug you like this, I'll totally miss you, dearly. You are only my friend." Ang kanyang kapatid ay gumanti ng yakap sa kanya at naramdaman nya ang bahagyang pag-iyak nito. Na ikinalungkot nya rin at ikinaluha. " Kuya Xan will be back. And I'll promise, I'll let you cage free in this life. Aalisin kita sa tradisyon ng pamilyang ito at ilalayo na hinding-hindi ka na nila mahahawakan o makikita pa" Napangiti sya sa narinig at napatango sa dibdib nito. "LITTLE miss, iniutos ng ama mo na ilagay na ang mga laruan mo sa kabilang kwarto" Ngayon ang alis ng kuya Xan nya. Simula ng umalis ito kahapon sa kanyang kwarto, naging tahimik lamang sya at wala syang gana na suriin o tignan man lang ang mga laruan na dala ng kanyang ama. Nakatulog lang rin sya sa kanyang maliit na sofa bed. At ng magising na sya sa umagang ito, ay nakatingin lamang sa bintana ang naging gawi nya. Nakaramdam naman ng lungkot ang dalagitang si Agnes na isa ring katulong ng mansion ng Dopleciante. Kahit nanahimik lamang sya sa tabi-tabi, ramdam nya ang kalungkutan ng pamilyang ito. Dahil isa rin sya nasabuyan ng sumpang sinusunod ng mga taong nasa lupang ito. At nakita' nya kung gaano rin naghirap ang batang pinagsisilbihan nya at alam nya na palihim na nagkikita ang kapatid nito sa ina sa kwartong ito. Napagpasyahan nya na pulutin ang mga laruang manika at ilagay sa kwarto na lalagyan ng mga laruan. Kahit pa na tumanggi ang pinagsisilbihan nya o umayaw sa gagawin nya ngayon, ay wala pa rin itong magagawa dahil utos iyon ng sariling ama nito. Ipinulot nya ang Isang kahon ng manika at napansin nya na iba ang pagkakahon na nito dahil medyo kumot-kumot na. " Namimiss mo ang kapatid mo." Doon lang naagaw ang attensyon nya at nanlalaki na napatingin sa katulong. Mabilis ang pagtibok ng puso nya. Anxiety is all over plotting inside her chest. Kapag alam ng mga katulong na binibisita sya rito ng kanyang kapatid, paniguradong alam ng ama nya at paparusahan sya o mas nakakatakot ay ang kapatid nya ang maparusahan. Hindi, hindi dapat iyon mangyari. Dinadalaw lamang sya ng kapatid dahil mag-isa sya rito at nalulungkot. Sya lamang ang dapat na parusahan. Kasalanan nya. Sya ang nagtulak sa kapatid na dalawin sya rito. Kaya dapat lang na sya ang pagmalupitan ng ama sa nais nitong Parusa. " A-alam ba ni papa?," All over her face is written the hardened sadness. Agnes lowered her head. And gently stroke her voice into blank tone. " Alam nya sa simula pa lamang. Alam nya at hinahayaan nya lang." Hindi nya maiayos na maproseso ang sinabi nito. Agnes's eyes reached her direction. Napababa na lamang sya ng tingin ng makita nya ang bumadyang gulat sa mga mata nito. " Little miss, may iba't-ibang bersyon tayo sa buhay. Ngunit gaya mo, nasa magkaparehong mundo lamang tayo. Nakita ko at nasaksihan ng mga mata ko kung ano ang ginawa ng ama mo sa iyo at kung ano ang buhay' ng mga taong narito. Bata ka pa ngunit matalino ka na. Kaya alam ko na naiintindihan mo kung anong ibig sabihin na hinayaan lang ng ama mo na magkita kayo ng kapatid mo" She clenched her fist. And hit it in the air. At mapaklang napangisi. " Father never lose ruining my appetite." "Sorry". Agnes sincerely said. She looked at her and evilly smiled. " Would you bring the other dolls in my room? And place it on my bed" Agnes feels a deeply doubt inside her chest. She couldn't stand still. Her hands are trembling while hugging each other palm. This is the first time she heard her owner a tone like this. Parang nagdadala ng pangamba ang boses nito. " Understood" Ilang sandali lang ay naidala na sa kama nya ang kanyang mga manika. Hindi nga nito mailagay lahat sa malaki nyang kama dahil puno na ito at sa ibaba na lamang inilagay ang iilan. Nangangamba si Agnes sa kung anong maaaring gawin nito. Sa paglalagay pa lamang ng mga manika nito sa pabalik sa kwarto ng kanyang amo ay tiyak mapaparusahan sya. Her father, or her grandmaster, is very strict and also evil. Nilapitan niya ang kanyang mga manika at lumawak pa ang kanyang ngisi na pinulot nya ang isang manika. " I'll let father see what kind of evil he jailed in this room" After she said those words, agnes widened her eyes when she saw how her owner tear apart her own doll. At sinunod-sunod na nito sa iilang mga manika. Agnes can't closed her eyes. She can't even blink in shock and fear. Her owner is gloomy and silent type of person. But her owner, she always see her gentle girl even she only a man of few words. Yet now, it is totally the opposite of what she usually see and observe. Her owner, now, is the merciless and ruthless towards her own dolls. " Little miss!" She called her attention. It made her owner paused, and the gently stretched her neck before her owner faced her with equal blank. " Ate agnes, will you let me send this to father I really love his gifts?," Her owner's eyes are screaming in deadly gestures. She pouted a bit. " But these dolls were not enough." FADEIN genuinely gave her father a smile. After yesterday, she never saw again his personal maid. She was sad to learn it, she was having fun yesterday. " Father, I don't see my Yaya, is she still breathing?" Pinaningkitan sya ng tingin ng kanyang ama, saka napatingin ito sa magulo nyang kwarto sa mga nagkalat na mga sira-sirang bahagi ng kanyang mga laruan. She never see any emotion in his father's face nor eyes. It just plain blank. " You will not see her ever again in this room, like what I did to your dear guest" Fadein ball her fist, but she let her cool down. And gave her father a satisfying smile. " Did you kill them?" Her father glanced at her. " You are actually good perfecting your acts." "Is that even a compliment?," There were no change at all in his tone, it just thick straight tone. " Do I need to say thanks?" Actually, she was trying to offend him. But there is no nails to nail him, and it looks like it is hard to make a hole in his stand. Hindi nya matinag ang kalakasan ng kablankuhan ng mga mata at boses ng kanyang ama. " He is not your brother, not your real brother" Kumunot bahagya ang noo nya at hindi nya maintindihan ang sinasabi nito. " What are you saying?" "Hey talk to me!" Hindi umimik ang kanyang ama, tinignan sya nito saglit saka sya tinalikuran at tinungo nito ang pintong labasan ng kanyang kwarto. "From this tomorrow, you will be living with your biological brother. You can also set your foot outside from today on. But still, you can't talk anyone in this house, except the brother that you'll meet. You know how I actually work my words." Since that day, she was worded to get out from her life room. She was expecting a breathing life, but it never come. Because it is the worst hell than her room. She actually witness how people suffer in blood and pain. She actually saw how them, kill their own life, slice their own throat, shoot their own skull, and wounded their own wrist. She saw how the demons drunk their life in power and greediness. That's why it made her blank. "Jewel Fuentabuella. I'm here to escort you out of this hell. Will you come with me?" Her hands are now bath in bloods. She is now trembling not in fear, ngunit hindi nya alam kung anong rason. She looked up to the girl introduced her own. Naliligo rin sa dugo ang buong katawan nito, ang malinis lang na napansin nya ay ang maputla nitong mukha at blankong nakatingin sa kanya. Kung hindi sya nagkakamali kasing edad lang nito ang personal na Yaya nya noon na si Agnes. " After this, you will be secluded in rehabilation. " 'what did I actually did?' Mukhang napansin ni Jewel ang pananahimik nito, napatingin sya sa mga taong pinatay at naparolyo ng tingin. " I can easily kill you. You can choose in brutal or choose my bright side?... I'm not that kind of merciless, I have mercy," hinatak nito ang kwelyo ng damit nya palapit sa mukha nito. "so if you want to be showered by my kindness, you'll come with me" After that bloody day, she was freed from her life. But she was detained and totally tortured after she reached ten. She was deathly trained to protect her own in exchange to live in normal life. But her biological brother never stop tracking her that ends her to admit in long sleep and be late in years. Added to that, she no longer have memories in her past life after then. " Dopleciante, she was traumatized in her hellish cell. Do you wanna take her back again in that life?," Pinagsaklop ni Jewel ang kanyang mga kamay at mapanghamon na tinignan ang kapatid ng inaalagaan nya. She already knows Fadien's brother never wanted that kind of life is. But before his sister lost her conscious and memories, she already signed a contract. So she, Jewel, owns her security. And jewel knew, Fadien's brother just wanted to take care of his own sister. " What do you want me to do?" Jewel gave him a smirked. " Simple. Be a clean brother to her then we'll be fine." 'Clean, she already knows what I usually do and what I earn for living.' How really powerful this woman? Dopleciante gave her curious look. " Why are you doing this?" He asked. "Because my persons are my duties... And please take this advice, don't be my enemy, don't try, because I don't take bullshits from the people who my person love the most. Don't waste my mercy." Her angelic tone wears opposite of her words. " Do I need to address you a Saint Xygen?" Jewel smirked. " You better not to. We're now end. Deal is deal. See in a bit." Jewel signalled her men to guide out the man in her lair, but he stopped her. " Wait" "Is there anything you need?," Jewel hyper-ly asked and stared at him. "Did my sister mention anything or even someone who dearest to her?" Jewel think for a second before she responded him. " Just one, Xander Dopleciante, the one who was also sold from the kidnapping years ago. And also turned to be the dearest someone of your sister, the one who's chosen by your father to be you, the fake sibling." (Hope you it's okay. Sorry for the grammars and typos ... Thank you for reaching this end of this part)