NABUNTIS MO AKO, PA

4. Pagka****ki

“NAINTINDIHAN MO NA BA?” tanong ko.

Ilang oras kong tinuturuan ang kapatid ko, at hindi ko maikakailang matalino talaga siyang bata. Pero hirap pa rin siya—hindi dahil sa kakulangan ng talino, kung hindi sa bigat ng presyur na ipinapasan niya mula kay Papa. Kung sakali sanang hahayaan lang siya nito, marahil magiging magaan lang para sa kaniya ang lahat.

Iyong tipo na malaya siyang gawin ang gusto niya? Hindi iyong tipong puwersahin siyang maging ganito o hindi kaya ganiyan. May mga tao kasing ayaw ng ganoon at isang magandang halimbawa roon ang bunsong kapatid ko.

Kaya pagkatapos nitong pagtuturo ko sa kapatid ko, mas mabuting kakausapin ko si Papa. Naiintidihan ko ang gusto niyang mangyari sa kapatid ko, pero kung pipilitin niya nang pipilitin ito, lalayo ang loob nito sa kaniya.

Ano na lang ang mangyayari kung mangyari iyon? Away lagi? Sigawan? Hindi matutuwa ang Mama Rose ko sa ganoon. Alerhiya pa naman iyon sa gulo.

Ilang oras ang lumipas, napahikab na lamang ako matapos turuan si Parker sa mga araling nahihirapan siya. Iniangat ko ang kamay para iunat ang likod at balikat, saka marahang umupo nang tuwid. Ramdam ko ang paninigas ng batok ko matapos ang matagal na pagkakaupo. Napatingin ako kay Parker—nakasandal na ang katawan sa gilid ng upuan, sa tingin ko’y naubos na rin ng pagod ang natitirang lakas niya.

“Masayang matutunan iyon, hindi ba?” tanong ko.

Napatango siya at tipid na ngumiti. “Salamat, Ate. Ang galing mong magturo. Mas magaling ka pa sa aming guro.”

“Salamat kung ganoon. Basta ang payo ko sa iyo, magpokus ka lagi’t makinig sa inyong guro. Hindi mo kailangang maging pinakamatalino’t magaling. Ang mahalaga sa pag-aaral, Parker, may matutunan ka at masaya mong ginawa iyon.”

Napatango siya. Kahit wala na siyang sinabi pa, sapat na iyon para sa akin. Nakita ko sa mga mata niya na isinapuso niya ang mga sinabi ko.

Tinapik ko ang isang paa niya na malapit sa akin. “Mauna na ako. Pagkatapos mong magligpit, matulog ka na.”

Paglabas ko ng kuwarto ni Parker, dumiretso ako sa sala. Hinahanap ko lang si Papa. Gusto ko siyang makausap tungkol kay Parker.

Nilibot ko ang buong bahay. Nang mapansin kong nakasara na ang lahat ng pinto, bumalik na lang ako sa itaas. Maaaring nandoon si Papa sa kuwarto niya. Mas mabuti pang puntahan ko na lang siya roon.

Pagdating ko sa ikalawang palapag kung saan makikita ang kuwarto ni Papa, dumiretso na ako kung saan iyon nakadestino. Hindi nakasara ang pinto at pwede akong sumilip doon, pero hindi ko iyon ginawa. Natatakot lang akong baka mahuli siyang may ginawang hindi kaaya-aya sa sarili niya.

“Pa?” pabulong kong tawag.

“Bakit, Mara? Halika’t pumasok ka rito,” sagot ni Papa.

Hindi ako nagdalawang-isip na pumasok, pero pagkapihit ko ng seradura at pagbukas ng pinto, bumungad siya—nakabalot lang ng tuwalya sa katawan. Mainit pa ang singaw mula sa loob, halatang kagagaling lang niya sa banyo.

Tumama sa balat ko ang halimuyak ng sabon na humalo sa natural niyang amoy. Napansin ko ang bawat patak ng tubig na gumuguhit sa matipuno niyang dibdib at tiyan, hanggang sa bumungad sa paningin ko ang bakat ng p*********i niya sa ilalim ng tuwalya. Bahagya pa siyang tumuwid ng tayo at tumagilid nang kunti, dahilan para lalo kong makita ang hulma ng kaniyang katawan.

Napatingin siya sa akin—diretso, walang ngiti pero puno ng hindi maipaliwanag na init. Parang may kuryenteng dumaloy mula sa mga mata niya papunta sa balat ko. Naramdaman ko ang pag-init ng pisngi ko, at sa kabila ng kagustuhan kong umatras, nanatili akong nakatayo, nakapako sa presensiyang para bang hinihigop ako palapit.

“Paano nakayanan ni Mama ang lalaking katulad ni Papa?” tanong ko sa aking isipan.

“Anong sadya mo, Mara? Umupo ka muna riyan sa upuan,” aniya.

Tipid akong ngumiti. “Sige po.”

Habang tumungo ako kung saan ang upuan, hindi ko maipaliwanag ang bilis ng pintig ng puso ko. Nanunuyo rin ang lalamunan ko. Maaaring dahil ito sa mainit na presensiya ni Papa. Hindi lang ako sanay na makita siyang nakabandera ang katawan.

Mukhang hindi magandang ideya na pinuntahan ko pa siya rito. Dumaan siya bigla sa harapan ko at nanlaki ang mga mata ko nang mapansin kong gumagalaw ang nakaumbok sa pagitan ng kaniyang mga hita—sumasabay sa bawat hakbang niya.

Napabuntonghininga ako. Ang haba… at hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang tingin ko. Nakaiilang, pero may kung anong init na sumasabay sa bawat pintig ng puso ko.

“Ano, Mara? May mahalaga ka bang sasabihin?” tanong ni Papa.

Nilunok ko muna ang laway sa nanunuyong lalamunan ko. Iniiwasan ko lang na pumiyok sa harapan ni Papa.

“Tungkol po sana kay Parker,” panimula ko.

Napalingon siya sa akin. Agad ko namang iniwas ang tingin ko sa kaniya nang gumalaw muli ang nakaumbok sa pagitan ng mga hita niya. Napakahaba niyon para gumalaw sa bawat galaw ng katawan niya.

“Anong gusto mong imungkahi sa akin?” tanong ni Papa.

“Natural na matalinong bata po si Parker, Pa,” sabi ko.

Nang narinig ko ang yabag ng mga paa niyang papalapit dito sa kinauupuan ko, mas bumilis pa ang pintig ng mga puso ko. Tila naririnig ko na ang mga iyon at para na akong mabibingi.

Pagkaupo niya sa tabi ko, inakbayan niya ako. Marahan niyang ginapang ang kamay niya patungo sa braso ko at wala akong nagawa kung hindi ang hayaan lang siya.

“Anak ko ang batang iyon kaya alam kong mataas ang sukat ng katalinuhan niya,” aniya.

“Iyon na nga po, Pa,” sabi ko. Nilingon ko na siya. “Batid kong hayaan mo na lang siya. Huwag mo sanang puwersahin na maging katulad mo siya. Mas masarap pong mag-aral kung walang pinapasan na bigat sa dibdib.”

Napangiti siya at marahang pinisil ang braso ko. “Para ka talagang si Rose.”

“Ako’y natutuwa nang marinig iyan, Pa. Isang karangalan na ihalintulad mo ako kay Mama,” sagot ko.

“Naiintindihan ko ang gusto mong ipabatid,” sagot ni Papa sabay bitaw sa braso ko.

Nang bigla siyang tumayo, napaupo na lang ako nang muling gumalaw ang p*********i niya. Inayos ko lalamunan ko para hindi magmukhang baliw rito sa kinauupuan ko.

“Anong nangyari sa iyo, Mara?” tanong ni Papa.

“Nangangati lang po ang lalamunan ko. Baka resulta na ito ng pagtuturo ko sa kapatid ko,” sagot ko.

“Baka kulang iyan ng...”

Napalingon ako kay Papa. “Ng?”

Napangiti siya “Gamot. May mga gamot tayo roon sa lalagyan ng mga medisina.”

“Sige po. Mamaya na lang po pagkaalis ko rito.”

“Sa iyong hiling, sige’t gagawin ko. Hahayaan ko na lang siyang gawin ang gusto niya. Pero bakit, Mara? Masyado ba talaga akong mahigpit kay Parker? Ginagawa ko lang naman ang lahat para sa ikabubuti niya.”

Napangiti ako. “Siguro para inyo, hindi. Pero para kay Parker, oo. Magtiwala lang po kayo sa bunsong kapatid ko. Hindi ninyo naman siya pinalaki ni Mama para magbulakbol. Alam niya ang tama sa mali kaya ibigay na lang natin ang buong tiwala natin sa kaniya.”

“Salamat. Pero sa oras na makita kong lumiliit ang mga grado niya, hindi mo na ako mapipigilan na mangialam pa sa buhay niya.”

Napatango ako. “Naiintindihan ko po.”

“Maiba ang usapan,” aniya.

Napatingin ako sa mga mata niya. “Ano iyon, Pa?”

Ibinaba ko ang tingin ko sa tiyan niya nang mapansing hinihimas niya iyon. Pero dahil agaw atensiyon iyong bakat niya, ibinalik ko na lang sa mga mata niya ang tingin ko.

“Kailangan ko bang bumalik sa pag-i-ehersisyo? Bakit tila’y pakiramdam ko, lumalaki na ang katawan ko,” aniya.

Napailing ako. “Maganda pa rin naman ang katawan ninyo, Pa.”

“Talaga?”

Napatango ako. “Oo. Pero kung gusto ninyo pang mag-ehersisyo, mas mabuti po iyon. Para rin naman po iyon sa kalusugan ninyo.”

“Sige.”

“Bakit, Pa? Balak ninyo na bang palitan si Mama? Kaya plano mong magpapaganda muli ng katawan?” tanong ko.

“Mukha bang mahilig pa ako sa babae?” tanong niya.

Napangiti ako. “Depende. Pero seryoso, wala namang masama kung maghahanap ka ng iba. Basta po magpaalam ka lang nang mabuti kay Mama nang hindi siya magtampo.”

“Kung darating man iyon, gagawin ko. Pero sa ngayon, magpokus na muna ako sa inyo. Kayo naman ang dahilan kung bakit nagsusumikap pa rin ako.”

Napatayo na ako sa kinauupuan ko. “Sige po, Pa. Salamat po. Matulog ka na. Aalis na ako.”

Nang tumango siya, agad akong tumalikod. Hahakbang na sana ako palabas ng kuwarto, pero hindi ko nagawa nang marinig ko ang tinig niyang may bahid ng pag-aalinlangan.

“I-Ikaw ba’y kayang umibig sa isang ginoong kasing-edad ko?”

Parang nanlamig ang aking batok. Dumaloy pababa sa aking likod ang kakaibang kilabot, kasabay ng mabilis na pintig ng puso ko. Hindi ko iyon napaghandaan—hindi sa mga ganitong pagkakataon.

Bahagya akong napalingon. Nakatingin siya sa akin, hindi kumukurap, tila ba bawat segundo’y mahalaga para sa kaniya. Sa dami ng tanong na puwedeng lumabas mula sa kaniyang bibig, bakit ito pa? At bakit ngayon?

Hindi ko alam kung galit ba ako, naguguluhan, o natatakot sa magiging sagot ko.

“H-Hindi ko po alam,” utal na sagot ko.

~~~