Ceylan ise teleferiğin orada dolmuştan inmiş Novada’ya doğru yürüyordu. Peşindeki araçtan habersizdi. Telefonu çaldığında çantasından çıkardı. Selim arıyordu. göz devirdi. Açmamayı düşündü ama sonra Göktuğ ile ilgili bir durum olabileceğini düşünüp açtı
“Söyle.”
“Sana da merhaba boncuğum.”
Yüzü çok kötü bir şey yemiş gibi buruşurken “Şu saçma sapan hitaplarından vazgeç Selim. Midem bulanıyor çünkü.” Deyip döner kapının yanında bekledi. Biraz kıyı bir yere geçmiş kimseyi rahatsız etmeden konuşamaya çalışıyordu.
“Neden ama bebeğim oysa bizim bir oğlumuz var. Geçmişi silip atamayız. Hem ben biliyorum. Sen çok sürmeden çıkıp geleceksin. Göktuğ anlattı. Çok da iyi davranmıyorlarmış. Kendi evin gibi olmuyor tabi ki. Bizi bizden başkası anlamaz.”
Ceylan göz devirdi. Soluğunu bırakırken d
