Sabrina’s POV
Hindi ko alam kung nakailang balikot ako sa kama buong magdamag. Pagsikat ng araw, nananatili akong dilat. Ang bigat ng pakiramdam ko ay hindi nabawasan ng malamig na aircon sa guest room; sa halip, tila mas sumikip ang dibdib ko habang unti-unting nagliliwanag ang silid.
Bumangon ako nang marahan at humarap sa salamin ng banyo. Ang pangit ko. Sabog ang buhok ko, maputla ang mga labi ko, at halatang puyat ang mga mata ko. Pero hindi ang hitsura ko ang nagpapatakbo sa utak ko ngayon, kundi ang nakita ko sa kusina kaninang alas-dos ng madaling araw.
Ang sketch pad ni Eli. Ang mukha ko na iginuhit niya sa gitna ng kadiliman. At ang mga salitang isinulat niya gamit ang sarili niyang kamay: “Aking piraso ng langit na hinding-hindi ko pwedeng hawakan.”
Bumalik ang pangingi
