CHAPTER 16: THE REALIZATION
1592 Words
Sabrina’s POV
Hindi ko alam kung nakailang balikot ako sa kama buong magdamag. Pagsikat ng araw, nananatili akong dilat. Ang bigat ng pakiramdam ko ay hindi nabawasan ng malamig na aircon sa guest room; sa halip, tila mas sumikip ang dibdib ko habang unti-unting nagliliwanag ang silid.
Bumangon ako nang marahan at humarap sa salamin ng banyo. Ang pangit ko. Sabog ang buhok ko, maputla ang mga labi ko, at halatang puyat ang mga mata ko. Pero hindi ang hitsura ko ang nagpapatakbo sa utak ko ngayon, kundi ang nakita ko sa kusina kaninang alas-dos ng madaling araw.
Ang sketch pad ni Eli. Ang mukha ko na iginuhit niya sa gitna ng kadiliman. At ang mga salitang isinulat niya gamit ang sarili niyang kamay: “Aking piraso ng langit na hinding-hindi ko pwedeng hawakan.”
Bumalik ang panginginig sa mga labi ko. Kahit anong gawin kong pagpikit, malinaw na malinaw sa isip ko ang bawat detalye ng portrait na 'yon. Doon ko napagtanto ang isang bagay na matagal ko nang itinatakwil mula nang magsimula ang pusta na ito.
Naiinlove na ako sa kanya.
Hindi na ito laro. Hindi na ito tungkol sa pride ko laban kay Chloe, o sa Hermes Birkin bag, o sa isang milyong piso na nakataya sa GC. Ang totoo, matagal na akong nahuhulog kay Eli, at ginawa ko lang dahilan ang pustahan para mapalapit sa kanya nang hindi ko kailangang aminin sa sarili ko na natatakot akong ma-reject ng matalik kong kaibigan.
Pero mas nakakatakot ang sitwasyon ko ngayon. Dahil habang totoo ang nararamdaman ko, ang pundasyon naman ng pananatili ko sa bahay na ito ay isang malaking kasinungalingan.
Mabilis kong kinuha ang phone ko at nag-dial. Hindi ko na hinintay kung anong oras na. Kailangan ko ng kausap bago pa ako tuluyang mabaliw.
"Hello? Sab, gaga ka ba? Alas-sais pa lang ng umaga!" inaantok at halatang naiinis na boses ni Jill ang sumalubong sa akin sa kabilang linya.
"Jill..." Sa isang salita ko pa lang, nangatal na ang boses ko. Ang luha na pinipigilan ko kanina pa ay tuluyang pumatak sa aking pisngi.
Narinig ko ang kaluskos sa kabilang linya, tila biglang naupo si Jill sa kanyang kama. "Sab? Bakit? Umiiyak ka ba? Anong nangyari? Ginalaw ka ba ni Eli? Sinaktan ka ba niya?"
"Hindi... hindi, Jill," pagsusumamo ko habang tinatakpan ang bibig ko para pigilan ang paghikbi. "Jill, tama ka. Tama ang lahat ng sinabi mo sa akin sa cafe nung isang araw."
"Aling parte dun, Sab? Marami akong sinabi sa'yo."
"Yung... 'yung tungkol kay Eli.
'Yung tungkol sa kung gaano siya mawawasak kapag nalaman niya 'to," sabi ko, halos kapusin ng hininga. "Nakita ko 'yung sketch pad niya kagabi. Iginuhit niya ako habang tulog ako. Jill, may isinulat siya... Mahal niya ako bilang babae. Hindi siya bakla. At natatakot siya... natatakot siyang hawakan ako."
Naging tahimik ang kabilang linya ng ilang segundo.
Narinig ko ang malalim na buntong-hininga ni Jill.
"Sabrina... matagal ko na sa'yong sinasabi 'yan, ayaw mo lang makinig dahil masyadong mataas ang pride mo."
"Natatakot ako, Jill," pag-amin ko, habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha ko. "Ngayon ko lang narealize... hindi ko na pwedeng itanggi 'to. Mahal ko si Eli. Hindi bilang best friend, kundi bilang lalaki. Naiinlove na ako sa kanya nang totohanan, at ang tanga-tanga ko dahil ngayon ko lang naramdaman kung gaano kabigat ang ginawa ko."
"Mabuti naman at natauhan ka na," seryosong sagot ni Jill. "So, anong plano mo ngayon?"
"Aatras na ako," determinadong sabi ko habang pinupunasan ang aking mga mata. "Bahala na si Chloe. Ibibigay ko na lang sa kanila 'yung isang milyong piso. Hindi ko na kaya 'to, Jill. Natatakot ako sa possibility na sinabi mo... na kapag nalaman ni Eli na pinagpupustahan ko lang ang sekswalidad niya, tuluyan niya akong itatakwil. Kakalimutan niya na naging bahagi ako ng buhay niya. Jill, hindi ko kayang mabuhay na wala si Eli. Mas pipiliin ko pang maging mahirap at mawalan ng mukha sa high society kaysa tuluyan siyang mawala sa akin."
"Yan ang pinakatamang desisyon na narinig ko mula sa'yo sa loob ng tatlong araw," malumanay ngunit seryosong sabi ni Jill. "Ihinto mo na 'yan. Ngayon din. Mag-impake ka na riyan, umalis ka sa penthouse niya, at humanap ka ng tamang panahon para umamin sa kanya—hindi dahil sa pusta, kundi dahil mahal mo siya."
"Salamat, Jill. Gagawin ko 'yan ngayon din," sabi ko bago ko ibinaba ang telepono.
Huminga ako nang malalim. Parang nabawasan ng kaunting tinik ang dibdib ko. Tama si Jill. Kailangan ko nang tapusin ang kabaliwang ito habang maaga pa. Aatras na ako. Ibibigay ko ang pera kay Chloe, at pagkatapos nun, aayusin ko ang relasyon namin ni Eli nang walang lihim.
Kinuha ko ang phone ko at binuksan ang Messenger. Diretso kong binuksan ang GC ng Elite Atelier Barbies. Ang huling chat pa rin ni Chloe kagabi ang nakikita ko.
Huminga ako nang malalim bago nag-type.
SABRINA: I’m out. Hindi ko na itutuloy ang pusta. I’ll transfer the 1 million pesos to Chloe’s account later this morning. Cancel the wager.
Mabilis kong pinindot ang send. Para akong nakawala sa isang malaking kadena pagkatapos mag-send ng mensahe. Inilagay ko ang phone ko sa ibabaw ng kama at nagsimula nang mag-impake ng mga damit ko sa maleta.
Pero hindi pa nakakalipas ang tatlong minuto, sunod-sunod na nag-vibrate ang phone ko. Ang tunog nito ay tila isang babala sa gitna ng katahimikan ng silid.
Agad ko itong kinuha.
CHLOE: Wow. Standard move from Sabrina Mendoza. What happened, babe? Did the "bakla" reject your ultimate feminine charm? Narealize mo ba na kahit anong kembot mo, hindi ka talaga kayang patulan ng isang Elijah Torres? 😂
KEIRA: OMG, talaga Sab? Day 15 na, ngayon ka pa susuko? Where’s the runway queen na nakikipag-agawan ng Hermes sa akin noon?
Nag-type ako agad, nanginginig ang mga daliri ko sa inis.
SABRINA: It’s not about that. I just realized this is stupid and toxic. Ayoko nang makipaglaro sa inyo. Ibibigay ko naman ang pera, di ba? So just drop it.
Ilang segundo ang lumipas bago lumitaw ang typing bubble ni Chloe. At ang kasunod na sinabi niya ang tuluyang nagpalamig ng buong sistema ko.
CHLOE: Oh, it’s not that simple, Sabrina. You think a million pesos can buy your way out of this? Naka-screenshot ang lahat ng chats mo mula Day 1. Lahat ng plano mo kung paano mo aakitin si Eli, lahat ng updates mo tungkol sa pananatili mo sa penthouse niya, at kung paano mo pinagtatawanan ang pagiging "safe" niya dahil akala mo bading siya—nasa akin ang lahat ng resibo.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang hawak kong t-shirt ay nalaglag pabalik sa maleta.
CHLOE: Umatras ka kung gusto mo. Pero the moment na pumasok ang isang milyon mo sa bank account ko, isesend ko ang buong chat history na 'to sa personal email ni Eli. At hindi lang 'yan, I’ll leak it to the fashion press. Let’s see kung paano ka titingnan ng "best friend" mo kapag nalaman niyang ginawa mo siyang katatawanan para lang sa isang bag. At tingnan natin kung makakapag-rampa ka pa sa kahit anong fashion show sa Pilipinas pagkatapos ng iskandalong 'to.
Napaiyak ako sa tindi ng galit at takot. Ang screen ng phone ko ay lumabo dahil sa mga luhang pumatak mula sa aking mga mata.
SABRINA: Chloe, pakiusap, huwag mong gawin 'yan! Pera lang naman ang gusto niyo, di ba?! I’ll double it! I’ll give you 2 million! Just delete the screenshots!
CHLOE: I don't need your money, Sab. Mayaman din ako, remember? Ang gusto ko lang ay makita kang matalo. Ang gusto ko lang ay mapatunayan na hindi ka perpekto. You have two choices: Ituloy mo ang 30 araw at patunayan mong lalaki si Eli... o umatras ka ngayon at panoorin mong sirain ko ang karera mo at ang relasyon mo sa paborito mong designer. Tick-tock, Sab. It's Day 15.15 days to go. 😉
Binitawan ko ang phone ko sa ibabaw ng kama na parang isa itong nagbabagang uling.
Napasandal ako sa pader ng guest room, dahan-dahang napaupo sa sahig habang nakatakip ang dalawang kamay sa aking mukha.
Wala akong takas.
Na-trap ako sa sarili kong patibong. Kung aatras ako, mawawala sa akin si Eli dahil isesend ni Chloe ang mga ebidensya. Kung itutuloy ko naman ang pusta, kailangan kong ipagpatuloy ang kasinungalingan at lalong ilagay sa panganib ang puso ko na ngayon ay tuluyan nang nahulog sa kanya.
Narinig ko ang mahinang katok sa pinto ng guest room, kasunod ang pamilyar at malamig na boses ni Eli mula sa labas.
"Sabrina? Gising ka na ba? Mag-ayos ka na. May mahalagang meeting tayo sa atelier ngayon, at may kailangan akong i-anunsyo sa buong team."
Mabilis kong pinunasan ang mga luha ko at sinubukang patigasin ang aking boses. "O-Oo, Eli! Susunod na ako!"
Tinitigan ko ang aking maleta na kalahating bukas.
Dahan-dahan ko itong isinarado. Wala akong pagpipilian. Kailangan kong manatili. Kailangan kong ituloy ang 30 araw na ito—hindi na para sa pusta, kundi para makahanap ng paraan na makuha ang phone ni Chloe at mabura ang lahat ng ebidensya bago pa man malaman ni Eli ang katotohanan.
Ngunit sa kaibuturan ng aking puso, alam kong nagsisimula na ang bilang ng mga araw ko bago ang aking tuluyang pagkawasak.
- Writer
