SEXUALLY ADDICTED TO YOU

6 years ago..... I was in the school canteen. Usually for normal students, they eat but me? I'm reading books. I love to read in my available time like right now. Break time kaya may time akong magbasa. Tapos na din akong mag snacks so I guess may oras pa at malayo pa para sa next subject ko kaya nagbasa muna ako. Ganun ako palagi. Nasa daily routine list ko na ata yun at hinding-hindi yun mawawala. Hobby ko na ehh. Loner ako kaya nag-iisa ako ngayon. Wag nalang kayo magtanong kung bakit pero kapag pinilit nyo pa, wala akong choice kundi sabihin sa inyu. Okay.. loner ako kasi wala akong friends. May friends nga pero hindi naman ganung kagaya ng iba na close talaga. As in wala akong friends o ka close sa school na ito ever since. Kung meron nga ay hindi naman nagtatagal. Ewan ko ba kung bakit. Maybe because im too plain and boring to be with. Sanay na din naman akong nag-iisa. Matatawag ko lang silang kaibigan dahil nagpapansinan lang gamit ang tango, ngiti etc. Hindi ko sila nakakausap. Minsan nakakausap pero yun lang kapag may gustong itanong o may gustong magpatulong. I'm Marie Cecelia Dominguez. Seventeen years old and taking Medicine. Yun kasi gusto ng parents ko. Wala naman akong choice doon kundi gawin. As usual, hindi ako sumusuway sa lahat na gusto nilang mangyari sa akin kasi para din naman iyon sa akin. First year college ako ngayon at medyo nakasanayan ko na rin ang daloy ng mga studyante sa skwelahang ito. Pero di masyado. Nakakailang pa rin. Prenting nakaupo lang ako sa upuan ng school canteen nang may lumapit sa akin. Hindi ko nalang pinansin baka hindi naman ako iyong lalapitan kaya minabuti ko nalang na magbasa at itinuon ang lahat kung atensyon dito. "Eheeermm.." rinig kung tikham ng tao kung sino man sya na lumapit sa akin. Hind ko nalang siya binigyan ng pansin kasi nakakadistract siya sa ginagawa kung pagbabasa. Baka trip lang niyang mang-asar at sana naman hindi ako ang punterya. "Eheeerrmm.." ulit nito pero wala pa rin akong pake. Tawagin nyo man akong snob, pero baka mapahiya lang ako kaya hindi ko na lang papansinin. Ang hirap mag assume na may magbibigay man lang sa akin ng atensiyon. "Eheeerrmm..." ulit pa rin nito. May sakit ba ito at parang pinapahawa sa akin? Nakakadistract na talaga siya. Seryoso pa naman ako saking binabasa. "Eheeee-" hindi ko na siya pinatapos dahil tumingin na ako sa kanya. Isang lalaki? Bubullyhin na nman yata ako. Kaya kinuha ko na lang ang libro ko at tatayo na sana nang magsalita sya. "Wala ka bang kasama?" natigilan naman ako kasi hindi pang bully iyong tono ng pananalita niya sa akin. Kundi malumanay lang at maganda sa pandinig ko. Tiningnan ko siya. Hindi ako mahilig sumagot masyado lalo na sa mga hindi ko pa kakilala kaya minabuti ko nalang na manahimik at hinintay siyang magsalita ulit. Ngumiti siya sa akin. Halos malaglag naman ang panga ko sa ngiti niya. Ba't ang cute ng smile nya? At ang puputi ng kanyang pantay-pantay na ngipin. Ikiniling ko na lang ang aking ulo para iwasan iyong mga iniisip ko sa lalaking ito. Ngayon pa lang kasi ako nakapag appreciate ng ngiti ng tao at lalong-lalo na sa isang lalaki bukod sa kapatid ko. And to think na may pumansin na lalaki sa akin ngayon at nginitian pa ako. Hindi ko tuloy alam kung ano ang iaakto ko sa kanya kasi parang awkward. Milagro dahil may pumansin talaga sa akin. "Uhhmm.. miss? Wala ka bang kasama?" bigla tuloy akong parang nabuhusan ng malamig na tubig. Kaya naman para akong nagulat. "Ahhh.. ehhh.. ahhmm..." kandautal kung sabi. Nahihiya kasi ako. Hindi ako sanay. Ngumiti ulit siya at nadala na din ako sa kanyang ngiti kaya ngumiti ako, pinashy smile. Alam nyo yata yun diba? "Silly. Can I sit here?" sabi niya sabay turo sa harapang upuan ng mesa ko. Tumingin ako sa paligid and I notice na nakatingin silang lahat sa amin. Halos lahat na estudyante na nandoon sa canteen. Napayuko ako at lalong nahiya. Hindi ako sanay na tinitingnan. "Okay. I will sit here, I guess you won't mind naman diba?" sabi nung lalaki na kumausap sa akin at umupo saking harapan. Tiningnan ko lang siya. Ngiting-ngiti pa rin. May sakit ba ito? O baka may sayad? Hmm. Hawak-hawak ko na ang libro kung dala at ang maliit kung pouch na may mga ballpens at etc. Kaya naisipan kung umalis na lang doon at maghanap ng ibang mauupuan nang bigla niyang hawakan ang braso ko kaya napatingin naman ako sa kanya. Bigla akong kinabahan. Iyong kaba na hindi takot pero napakahirap e explain? "Don't walk away. 'Wag kang matakot sa akin. Gusto lang naman kitang maging kaibigan." ngiting sabi nito. Shock registered on my face di dahil hawak niya braso ko o maybe isa na yun sa dahilan pero ang main reason bakit nagulat ako ay dahil iyon sa huling sinabi niya. Gusto lang naman kitang maging kaibigan.... Gusto lang naman kitang maging kaibigan.... Gusto lang naman kitang maging kaibigan.... Gusto lang naman kitang maging kaibigan..... Isa pa! Gusto lang naman kitang maging kaibigan.... Pa balikbalik iyong sumisigaw sa utak ko ang huli niyang sinabi. Still, shocked pa rin ako kaya bigla tuloy akong napailing. Binitawan na niya iyong braso ko. Napakunot-noo sya. Ewan ko kung bakit. "You don't want me to be your friend?" sabi nito. Kaya bigla akong napaisip. Sinong may sabing hindi? May sinabi ba akong ganun? Nahihiya ako. "Ha? Ahh... ehh.. ano... ano..." putol-putol kung sabi. Hindi ko alam ang aking sasabihin. "Ano?" nakakunot-noo pa rin nyang tanong. Bumuntong-hininga ako. At lakas loob na nagsabi ng... "Hindi naman sa ganun.. ano kasi..." heto na naman ang pagstustutter ko. Nakakahiya tuloy. "Ano nga? And why are you blushing?" from kunot noo to smile ang reaction nya kaya naman napayuko ako. Talaga bang nagbablush ako? Kakahiya talaga. And oh? I feel warmth in my face baka yun na yung blush na sinasabi niya. Nang ma realize ko ang ginawa ko ay bigla tuloy akong napatakbo palabas ng canteen habang ang mga estudyante ay nakatingin sa akin. Ano ba ang nagyayari sa akin? ---------------------------------- Nakahiga ako sa kama ko at pilit iniisip ang insidenteng nangyari kanina sa school canteen. Hindi maittanggi na gwapo nga siya. Pero sayang kasi hindi ko siya nakilala. Teka? Did I just say gwapo sya? Oh no! This can't be.... And.... Oh! His smile. *tok tok tok* Bigla akong napatingin sa pinto ng kwarto ko. *tok tok tok* Ulit nito kung sino man yang kumakatok. "Sino yan?" sabi ko. Eh kung kasambahay lang namin, dapat kanina pa ito nagsalita pero wala talagang nagsasalita. *tok tok tok* Sino ba talaga to? "Pasok ka...." sabi ko nalang. Busy ako sa pag iisip eh. At opo may new hobby na ako. Iyong mag isip. *tok tok tok* Hindi naman ako tamad pero kapag sinabi kung pwede nang pumasok ay may pumapasok kaya naman tumayo na ako at binuksan ang pinto. Walang tao. Don't tell me may multo sa bahay namin? Hindi ako lumabas. Nakatayo lang ako sa loob ng kwarto ko. Hindi rin naman ako takot. Pero na curious ako kaya lumabas ako. "Boo!" "Waaaaaaaaaaaahhhhh!" sigaw ko at diridiritsong pumasok sa kwarto ko at hindi man langisinirado ang pinto. Nagtalukbong agad ako sa aking kumot dahil may nararamdaman akong may pumasok sa kwarto. Sino ba kasi iyon? Hindi ko nakita ang mukha eh. Hindi ako matatakutin pero kinakabahan na ako. Dalawang araw na ring hindi umuuwi parents ko dahil sa meeting nila doon sa Davao. At ang kuya ko naman ay hindi na din umuuwi dito kasi may sarili na itong condo unit at doon ito dumidiritso galing sa trabaho. At ako? Well. Dito lang sa bahay kasi bata pa ako para bumukod total nag-aaral pa naman ako at wala akong sariling pera. Sa parents ko pa rin ako nanghihingi. Nararamdaman kong lumalapit sya sa akin kaya napasigaw na lang ako. "Kung sino ka man! Pwede bang wag mu akong gambalain! Please lang maawa ka!" naiiyak ko nang sabi. Ewan kung bakit bigla akong natakot. "HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!" dinig kung tawa ng multo? May tumatawa bang multo? O multo nga ba iyon? Tumatawa pa rin sya kaya I decided na tingnan kung sino yun. "Ku-kuyaa?!" gulat kong sabi. Akalain nyo pinagtripan ako? "Hello there little sister." tumatawa pa ring sabi nito. Umismid nalang ako at tumalukbong ulit at humiga. "Wala ka pa ring ipinagbago little sister." sabi nito na medyo nakakarecover na sa nangyari. "I hate you kuya." sabi ko habang nakatalukbong. "You always did. And hey! I just want to tell you na im going to stay here in few days para may makasama ka. Kasi mukhang matatagalan pa parents natin doon kasi nagkaproblema sa kompanya. Goodnight little sister!" sabi nito at umalis na. Trip talaga niyang mag-asar sa akin. Hays. Bumangon ako at nag-isip ulit. Parang naging hobby ko na talaga ang mag-isip simula noong nakita ko ang pagmumukha ng lalaking iyon. And take note... nag blush pa ba daw ako kanina? Totoo ba yun? Sabi kasi niya nagblush daw ako eh. Pasensya na kayo ha kung medyo ganito ako kung umasta. Hindi pa kasi ako nakalabas sa mundo ng cebelesasyon. Napabuntong-hininga na lang ako. Paano na bukas? Ano na ang mangyayari? Magkikita kaya kami ulit? Nahihiya talaga ako sa inasta ko kanina. Hindi pa rin nawawala sa isip ko ang nangyari. *facepalm* Hindi yata ako makakatulog ng maayos ngayon dahil lang sa lalaking iyon. First time ko pang nahiya ng ganun. Inayos ko ang kumot ko at nahiga ulit. Matutulog na lang ako. Pero bago iyon, magdadasal munaako bago matulog. - "Little sister! Little sister!" Napabalikwas ako ng bangon dahil kinalampag ng kuya ko ang pinto ng kwarto ko. "Little sister! Bangon na!" Tiningnan ko ang orasan sa side table ko. Maaga pa naman. Mamaya pang ten ang pasok ko. "Hey! Little sister!" sigaw pa din ng kuya ko. Kaya tumayo na ako at naghikab habang papalapit sa pinto. Hinawakan ko ang siradura at ipinihit. Hindi naman nakalock pero bakit hindi man lang dumiritsong pumasok ang kuya para gisingin ako. "Little sis-" Hindi na nya natapos ang sasabihin dahil nabuksan ko na ang pinto. "Mabuti at gumising ka na. May pasok ka pa little sister." sabi nito. Shock naman ako. Kasi bakit nagkakaganito kuya ko? Naging mabait bigla, eh palagi naman akong inaasar at inaaway nito. Hmm di bale na nga, lubos-lubusin ko na lang ang pagkakataong mabait siya sa akin. "Hindi naman nakalock ang pinto kuya bakit ba katok ka ng katok. At ang aga pa kuya para magising ako. Ten pa ang klase ko." Napakunot ang noo niya. Nagtaka naman ako. "Anong maaga? Malapit na ngang mag ten at maaga pa? Sira yata relo mo litte sister ehh. Sorry kung kinalampag ko ang pinto mo, hindi ko kasi alam na bukas pala. Hihi." saka ngumiti. Ako? Tulala na gulat, ahh bsta ewan. "Ano nga ulit iyong sinabi mo kuya? Anong oras na?" tanong ko. Sana hindi mali iyong orasan ko sa side table. Tumingin ito sa pambisig na relo. "It's 9:45 na." Pagkasabi na pagkasabi ng kuya ko nun ay nagmamadali na akong dumiritso sa banyo ng kwarto ko at nagmamadaling naligo. Malelate talaga ako nito. Lagot ako ngayon sa professor ko. Napasarap yata ang tulog ko. Ang ganda kasi ng panaginip ko. Teka? Nananaginip ako? Recall panaginip... Recall panaginip... Recall pana- "Oh no!" bigla kung naalala iyong panaginip ko. Ohmygosh! Ang laswa nun.. at bakit ko naman nasabing maganda iyon? Grabe nato! Ano ba itong nangyayari sa akin. - Nasa soccer field ako ng campus namin at nakaupo sa may ilalim ng puno na medyo malayo sa ibang estudyante. As usual, gusto kong palagi ang mag-isa. And on the other hand, magbabasa na naman ako. Late talaga ako sa first subject kanina. Mabuti na lang at hindi pa nakapasok ang prof. namin. Late din kasi ito. Vacant time ko ngayon kaya may oras akong tumambay sa ilalim ng punong ito at magbasa. Favorite spot ko ito kasi ang tahimik at malayo sa mga estudyante. Kasalukuyan akong nagbabasa nang may aninong tumabing sa sinag ng araw sa harapan ko kaya bigla akong napatingala kung sino ang nakatayo sa harapan ko. Pero hindi ko maaninag ang mukha dahil masyadong masinag ang araw, in short nasisilaw ako. "Hi.." sabi nito. Bigla na naman akong kinabahan. Ano ba kasi ang nangyayari sa akin? Wala naman sigurong kriminal dito sa loob ng campus namin, diba? Pero bakit ako bigla-biglang kinakabahan sa simpleng HI lang ng taong to? Umalis sya sa harapan ko at biglang umupo sa tabi ko. At ngayon ko lang nakita ng maayos ang mukha niya. Nagulat ako kung sino ang taong nakaupo sa tabi ko. Wala namang iba kundi iyong lalaking kumausap sa akin sa canteen. Ngumiti siya sa akin kaya naman ibinaling ko sa ibang direksiyon ang tingin ko kasi ang awkward kung magtitigan kami. "Uhhmm.. sa iyo ba ito? Miss?" bigla nitong tanong kaya napalingon naman ako. Nakita ko ang panyong inilahad niya sa akin. Oo, akin yun. Nagtaka naman ako kung saan nya iyon nakuha. "Ba-bakit nasa iyo iyan?" nakakunot noo kung tanong na nakatingin sa panyo ko. Nakalahad pa rin ang kamay nito hawak ang panyo ko. "Napulot ko kahapon." nakangiting sabi niya kaya kinuha ko nalang iyong panyo. "Sa-saan?" nahihiya ko pa ring tanong. Hindi ako sanay na may ibang taong kumakausap sa akin at lalo nang lalaki pa. "Sasabihin ko sa iyo, pero sa isang kundisyon." sabi nito. Nagulat naman ako sa tinuran niya. Ano namang kundisyon iyon? "Si-sigee." ewan at bakit bigla ko iyon nasabi. Ang weird ng feelings ko ngayon ha. "Good. What is your name?" nakangiting tanong niya. "Bakit?" "Wala lang. I just wanted to know your name and I want to be your friend. Iyon ang kundisyong sinasabi ko." So, iyon pala ang kundisyong sinasabi niya? Ano ang e rereact ko? Shock pa din ako hanggang ngayon. Sasabihin ko ba iyong pangalan ko? Pero paano? Nahihiya ako. Makikipagkaibigan siya sa isang katulad ko? Imposible! O umpisa lang niya ito na maging mabait sa akin dahil may pinaplano siyang hindi maganda sa akin? At bakit naman niya ako pagpaplanuhan ng hindi maganda? Diba ang plain ko lang at simple? O baka trip lang niyang mang trip sa akin? Totoo bang makikipagkaibigan siya sa akin? Tama ba ang narinig ko? Wala naman sigurong mawawala kung magpapakilala ako sa kanya diba? Siya naman ang nag offer na gusto niyang malaman name ko. Hmmmm.. ---------------------- Yves James's POV "Ahh.. ehh. A-ako pala si Marie Cecelia." sabi nito na waring nahihiya at unti-unting ngumingiti. Ewan ko ba kung bakit parang na curious akong lapitan ang babaeng ito kahapon sa canteen na busy sa pagbabasa at parang out of this world ang peg nito. Minsan ko na kasi siyang nakitang naglalakad sa campus at palaging nag-iisa kaya iyon yata ang nagbigay lakas ng loob ko na lapitan siya at kausapin. Kaso bigla na lang itong tumakbo kahapon nang tanungin ko kung pwede bang makipagkaibigan. Pero ang cute nyang tingnan nung nag blush siya. Kaya hindi ko napigilang titigan siya at lalong ngitian. Typical nerd type talaga siya pero hindi naman siya boring tingnan. Naaayon din naman ang sinusuot niya sa style niya. Sadyang hindi lang talaga siya showy sa kanyang skin. Very maria clara talaga. At ang buhok nya ay mahaba at palaging naka fishtail. Ang cute nga tingnan. Hahabulin ko sana siya kahapon sa canteen kaso nakita kung may nahulog galing sa kanya. Kaya pinulot ko ang nahulog na panyo niya at ibibigay ko sana kaso bigla na lang siyang nawala sa aking paningin. I guess may pag-asa pa talaga ako para maging kaibigan siya sa pamamagitan ng panyong iyon. Hahanapin ko siya bukas na bukas din, iyon ang pumasok sa isip ko. At hindi naman ako nabigo kasi nakita ko siya dito sa may soccer field. Kasalukuyan kasi kaming tumatambay ng mga kaibigan ko malapit lang din sa pinagtambayan niya at ito nga siya nakaupo at nagbabasa. Seryosong-seryoso talaga siya sa pagbabasa kaya nilapitan ko at kinausap. Mahiyain talaga. "Nice name. Ako nga pala si Yves." sabay lahad ng kamay ko sa kanya. Tinitigan lang nito ang kamay ko at waring nagdadalawang isip na tanggapin. "Tha-thankyou. Nice to meet you." sabi niya at tinanggap ang kamay ko. Shy type talaga siya. Ang lambot naman ng palad niya, at makinis talaga. Bigla tuloy akong napatitig sa kanya. Shock ako kasi ang ganda niya sa malapitan, ngayon ko pa lang siya natitigan ng maayos. Bakit ba walang pumapansin sa kanya? May mga kaibigan din ba siya? Ang ganda sa pakiramdam na may kaibigan na akong bago ngayon. Ako nga pala si Yves James Fortalino. Everyone call me as James and only my friends call me Yves. Known ako sa pagiging playboy kahit hindi naman. Oo, gwapo ako. Given na kasi iyon sa akin. I am a 2nd year student of Business Administration in this campus. Ako ang binansagan nilang campus hearthrob dito sa school namin. Ewan kung bakit. Noong una nakakailang at very awkward kung magtitilian ang mga babae at pati na rin bakla. But I get used to it. Mabait ako sa mga mababait din sa akin. Ayaw ko kasi iyong inaabuso ako sa aking kabaitan. "I hope you don't mind kung makikipagkaibigan ako sa iyo." nakangiti kung sabi sa kanya. Nakatingin ito sa ibang direksyon at waring nag-iisip kaya napatingin ito sa akin. Walang reaksyon. Mukhang ganun naman talaga siya palagi. Hindi man lang ako sinagot. Ang hirap pala makipag-usap sa taong hindi ka sinasagot noh? "Ano ba ang course mo?" I said to open some topic. "Uhhm.. medicine." nakayukong sabi nito. "Ahh ganun ba. Mahiyain ka talaga noh?" bigla kung nasabi sa kanya dahilan para tumingin siya sa akin. At... namumula ang kanyang pisngi? Bakit kaya sya nagbublush? "You're so pretty when you are blushing. Don't you know that?" sabi ko sa kanyang nakangiti. Naaaliw talaga ako sa kanya. Bigla itong tumayo at kinuha ang mga gamit kaya napatayo na din ako. "Heyy... where are you going?" tanong ko dahil parang aalis na ito. Tumingin ito sa akin and still namumula pa rin ang kanyang mga pisngi. So cute. "A-alis na a-ako. Si-sige." sabi nito saka nagmamadaling naglakad palayo. Pulang-pula na talaga iyong mukha niya. Bakit kaya? Nakatingin lang ako sa kanya at pinagmamasdan ang ginagawa. "Wait..." tawag ko sa kanya pero masyado na syang malayo para marinig ako. Napailing na lang ako. Bakit parang naiilang siya sa akin o sadyang nahihiya lang talaga? Hays.. Sana maging close kami. Ewan kung bakit gusto ko siyang maging kaibigan. She seems so mysterious kasi and I think I kinda .... like her now. Marie's POV Sa pagmamadali kong paglakad para lang makalayo sa lalaking iyon ay may nabangga ako. "So-sorry..." sabi ko sa aking nabangga. "What the- wait! Ikaw?! How dare you to bump me?!" sigaw nung babaeng nabangga ko. "So-sorry... hindi ko sinasadya..." nakayuko kong sabi. Naiinis kasi ako sa sarili ko kung bakit ganun na lang ako mag react sa lalaking iyon kanina. Kaya nung sinabi niyang maganda daw ako ay bigla akong nataranta at nagmamadaling lumayo kasi hiyang-hiya na ako. At ito nga ang nangyari, nakabangga ako dahil sa aking pagmamadali. Sinigawan pa nga ako ng babae. "Tatanga-tanga kasi! I won't waste my time na lang on talking to a hampaslupa like you because you're now getting into my nerves. Get out of my way!" sigaw nito sa akin kaya napaatras ako sa gilid para mabigyan siya ng daan. Nasaktan ako dun sa sinabi niya. First time ko pang ginanito na sinigawan. Puro bully lang kasi at asar ang natatamo ko sa mga mean na estudyante pero itong babaeng 'to, sinigawan ako. Napatingin ako sa paligid. Tinitingnan pa din ako ng mga estudyante at may naririnig akong mga nagsasalita. "Hay nako.. nerd pa tanga pa." "Baka malabo na iyong glasses niya kaya hindi nakakita. Haha." "Kawawa naman siya pero I think she deserve it." "Super tanga kasi." Lumakad na ako palayo doon kasi parang maiiyak ako sa nangyari. Sobrang napahiya talaga ako. Dumiretso ako sa garden ng school namin at umupo sa isang bench. Bakit ngayon ko pa lang yata na feel na parang nag-iisa ako. I feel so alone. Why nobody likes me? Bakit walang pumapansin sa akin? Meron nga pero iniinis at inaasar naman nila ko. Wala naman akong nakakahawang sakit para hindi ako magkaroon ng kaibigan. Ganun nalang ba talaga ako ka weird o ka nakakatakot para di man lang pansinin? Miss ko na parents ko. Its been 3 days na since umalis sila for some business conference and I badly need them. Sila kasi ang nagpapalakas ng loob ko whenever im down, like right now. Tiningnan ko ang relo kung ano nang oras. Shock ako kasi late na ako sa subject ko sa araw na iyon. "Nandito ka lang pala." Bigla akong napaigting pagkarinig sa nagsalita. Lumingon ako at hindi nga mali ang hinala ko. Siya na naman. Walang iba kundi si Yves na ngiting-ngiti sa akin. Sinusundan ba niya ako? Mabuti pa siya dahil pumapansin siya sa akin pero wala pa din akong tiwala sa kanya kasi baka nantitrip lang ito sa akin. Tumayo ako at paalis na sana ng walang sabi-sabi pero wrong move kasi bigla akong natumba dahil nabangga ko ang trash can sa gilid, I swear hindi ko talaga iyon nakita. Sa gilid kasi ako ng bench naglakad palayo. Mabuti na lang at maagap si Yves. Diyos ko po! Sigaw ko sa aking isipan. Nakahawak ang dalawang kamay niya sa beywang ko, nakatukod ang dalawa kong kamay sa kanyang dibdib at ang lapit-lapit na ng mukha namin. Nasalo kasi niya ako sa pagkakatumba ko. Nakatitig siya sa akin at sa naganap na iyon ay parang huminto ang oras sa pagitan namin, biglang bumilis ang t***k ng puso ko. Hindi ko maintindihan. Amoy na amoy ko pa naman ang hininga niya at parang natutuliro ako sa amoy niya. Have mercy on me... Unti-unting lumalapit iyong mukha niya sa akin. Is he going to kiss me? Is he? Ohmy.. Please no.. I still don't know how to kiss. I'm still a virgin and I still don't have a first kiss. No! At dahil sa nabuo sa isipan ko bigla tuloy akong napapikit. "P-please d-don't k-kiss me. I'm still a v-virgin." sabi ko habang nakapikit. Biglang parang yumugyog yung katawan niya kaya napadilat ako. Tumatawa siya ng mahina at ganun parin ang posisyon namin. Itinayo na niya ako ng maayos nang mapuna niyang nakadilat na ako. "W-why are you laughing?" nahihiyang tanong ko sa kanya kasi tumatawa pa din siya ngayon. "Why you're so cute?" sabi nito habang nakatawa pa din. Biglang uminit pisngi ko. Hindi ko naman siya maintindihan at iyong naramdaman ko kaninang kaba ay biglang nawala at napalitan yata ng ewan, parang naging komportable na ako sa kanya na lumapit sa akin. Instead na tanungin ko siya kung bakit, naglakad na lang ako palayo. At bigla akong napangiti sa walang kadahilanan. Ang weird ko. "Hey! Cecil..." Narinig ko pa siyang tumatawa habang tinatawag niya pangalan ko pero binalewala ko na lang. Cecil ang tinawag niya sa akin. Ang ganda sa pandinig ko na tawagin niya ako sa pangalang iyon. I smile even more with that thought... Dito ako napadpad sa room ng next subject ko sa araw na iyon. Maghihintay na lang ako sa aming prof. "Excuse me?" napatingin ako sa nagsalita. Ang babaeng nabangga ko kanina. Aawayin o sisigawan na naman kaya niya ako? Ayoko nang mapahiya. Inilibot ko ang tingin sa paligid ng classroom. Kaming dalawa pa lang ang nandun. Hindi yata ako mapapahiya nito. "You again?!" biglang sigaw nito sa akin nang matanto kung sino ako. Ako lang naman ang nakabangga sa kanya an hour ago. Naalala nyo guys? "Ahhmm.. A-ako nga.." bigla kung sabi. Ang pinakaayaw ko pa naman ay iyong sinisigawan ako. Kapag kasi sinisigawan ako, means nun wala akong kwentang tao. Yun ang palaging iniisip ko. "What a small world nga naman! Imagine? We're classmates on this subject? Ughhh!" sabi nito and rolled her eyes without looking at me, nakatayo pa din siya. "Medicine din course mo?" tanong ko. Tumingin siya sa akin from head to toe. "Why you are asking? Close ba tayo? And please don't state the obvious. Matalino ka ba o sadyang duwag lang?" tanong nito sa tanong ko hindi na siya sumisigaw pero nagtataray naman. Hindi ko na lang siya pinansin. Yumuko na lang ako. Why'd everyone hates me? "Hoy!" biglang sigaw nito sa akin kaya napatingin ako sa gawi niya. "Yes you! May iba pa bang tao dito?! Excuse me! I can't see dead people kaya!" naiiritang sabi nito nang nagtaka akong tingnan siya kung ako nga ba talaga tinutukoy niya. "B-bakit?" nahihiyang tanong ko kasi baka sigawan na naman ako. "What's your name?" "My name's Marie Cecelia.. I-ikaw?" friendly kung sabi. "Parang Maria Clara lang. TSS." tumingin sa akin. And continue. "Are you a nerd or an alien? Because you don't look like a human, you know?" saka biglang tumawa. Shock ako. Tiningnan ko lang siya na parang hindi makapaniwala. Ano bang sakit nito? "Can't you get it? Yeaa, Im talking about you.." bigla itong umupo sa katabi kung upuan. Hindi ko pa nga siya kilala. "What's your name?" tanong ko. Nilakasan ko loob ko. "I'm..." ---------------------- Marie's POV "I'm your greatest nightmare, my dear." sabi nito saka tumawa ng tumawa. Anong problema niya? Bakit ang weird niya? Tumingin lang ako sa kanya habang siya naman ay tawang-tawa pa din. "Okay... Okay... Joke lang iyon. K?" Bipolar ba siya? Paiba-iba kasi ng ugali. Hindi na lang ako sumagot. "Seriously? Hey.." kinuhit niya ako. "Let's be formal. I'm Tiffany Cortez..." smiled at inilahad ang kamay. Parang nagdadalawang isip akong tanggapin iyon. Paiba-iba kasi ng mood. Iyong una, sinigawan ako kanina sa hallway. Pangawala, sinigawan naman ako dito sa room. Pangatlo, nagtataray. Pang-apat, nagjoke at tawa ng tawa sa kanyang joke. Ngayon? Seryoso. Ano ang kasunod? Magwawild ba siya? Naku! Wag naman sana. "Hindi mo ako gustong maging kaibigan?" sabi nito na nakapout at nakalahad pa din iyong kamay niya. Ito nga ang kasunod. Nag drama lang naman siya. "Huhuhu. Hindi mo ako gustong maging ka-" hindi ko na siya pinatapos sa kanyang sasabihin dahil tinanggap ko ang kanyang kamayng nakalahad. We shook hands. Ngumiti siya. Nadala na din ako sa ngiting iyon. Hindi iyon ngiting plastic kundi ngiting totoong-totoo. "Friends.." sabi niya at tumango na lang ako. Nahihiya kasi ako. Imagine may friend na ako? Hihi. Ang saya pala ng feeling noh? Bigla namang napalis ang saya ko nang may maalala ako. Paano kung isang trip lang niya ito na maging kaibigan ko? At pag na boring sya sa akin ay iiwan niya na ako at hindi papansinin? Gaya ng iba dyan. Nakikipagkaibigan lang sa akin para hihingi lang ng tulong ko. At para din bullyhin ako pagkatapos. Ang sakit kayang maiwan. I value pa naman every moment. Pero I guess hindi ako mag expect. I've learned already the lesson kasi. Hindi na yun bago sa akin. "Hey? What's with that face? Sorry pala sa mga inasal ko kanina ha? Baka kasi iyon ang iniisip mo na nakipagkaibigan ako sayo kasi may gusto akong gawing masama sa iyo, but I'm telling you. Mali ang iniisip mo. I just wanted to be your friend and I really want us to go on the next level like bestfriends. If okay lang sayo?" litanya niya. Mind reader ba siya? Kasi parang alam na alam niya iyong iniisip ko eh. Iyong sinabi niya? Sincere ang pagkakasabi niya nun. At nagulat pa nga ako sa huli niyang sinabi. She wanted me to be her bestfriend? For real? I was like.... Very overwhelmed. "O-okay lang." nahihiya ko pang sabi kasi hindi ako maka get over na may friend na ako ngayon. still, may pangamba pa rin. Yinakap niya ako. Nabigla naman ako. "Like omg! Marie you're now my bestie!" exaggerated niyang sigaw habang nakayakap sa akin. "Ahh... Ehhh hehe. O-oo nga.. Hehe." yun lang. Magsasalita pa sana siya pero may pumasok nang mga estudyante kaya napaayos ang upo niya. And..... With that maldita look? Bakit? Naguguluhan ako. Bipolar yata. Padami na nang padami ang mga classmates namin na pumasok pero may group of girls pa na pumasok na kaklase lang din namin. You know? Sila iyong mga mean girls na kaklase namin at palaging nambubully sa akin pero I just don't mind them baka kulang lang kasi sila ng atensyon. "Uh-uh. May bago pala tayong classmate girls?" rinig kung sabi nung leader-leaderan nila na Trexie yata ang pangalan. Ewan, basta. Tumingin sila sa direksiyon ko kaya bumaling ako sa harapan. Baka kasi mainis sila na tiningnan ko sila. "Do you know those frog faces, Marie?" sabi ng bes- kaibigan ko na si Tiffany ang awkward pa din kasing tawagin siyang bestie eh. Ayaw ko namang mag assume na totoo ang sinasabi niya na bestfriend na kami. May pangamba pa rin kasi ako. "Ahh... Ehhh.. Kaklase din natin sila yata." yun lang ang naisagot ko. Tiningnan ko ulit iyong direksiyon ng mga mean girls at tumingin sa katabi ko. Parang nangangalaiti ito sa galit. Ewan. Baka mali lang yata ang iniisip ko. Tumingin ulit ako sa direksiyon ng mga mean girls. Nakatutok ang atensyon nila sa aki-amin? At.. Papalapit sila at sobrang taas na ng kilay nila. Nagagalit ba sila sa akin? Wala naman akong ginawang masama ah. Teka. Sandali lang. I smell trouble. Nataranta ako. Sila? Papalapit sa amin? I mean sa akin? Omg! Ayokong ma bully ngayon. Huhu. "Hey you!" sigaw nung nag ngangalang Trexie, malapit na sila sa inuupuan ko. Napatingin ako pero hindi naman siya sa akin nakatingin. Wait? HMM. Bakit kay Tiffany sila nakatingin? At ang tataas ng mga kilay nila ah. I secretly glance on Tiffany, and to my surprise. Prenti lang siyang nakaupo as if she doesn't care kung sya man iyong tinawag nung leader ng mean girls.