Evden çıktık Rüzgar öfke ile.
"Sen delirdin mi ne saçmalıyorsun?"
"Asıl onlar saçmalıyor."
Kolumu kavradı yeşil gözlerini kısarak öfkeli bakışlarını yüzüme sabitledi. Öfkesinden nefes alış verişleri hızlıydı. Büyük ihtimal önce içinde söylemek istediklerini geçirdi bir ara gözünü bir iki saniye kapadı sonra
"Kötü bir evlatsın babanı böyle üzemezsin."
Kötü bir evlat mı? Sahiden mi? Ben babam için zoraki bir evlilik yapan bir evladım onun sağlığı için bu aşk oyununu kabul eden bir evladım ve şimdi kötü bir evlat mı oldum? Gerçekten içler acısı. Cevap vermedim arabaya geçtim. Yol boyunca hiç konuşmadık oda öfkeliydi bana kalsa öfkeli olmaya hakkı yoktu. Evin önüne gelince tek kelime etmeden arabadan indim ve kapıya doğru yürüdüm. O arkamdan gelene kadar ben içeri girmiş hızla merdivenler
