Chapter 8
1527 Words
Chapter 8
Luna’s Pov
Simula noong mga nakaraang araw, hindi ko na maiwasang mapansin si Raven.
Hindi ko rin maipaliwanag ang pakiramdam tuwing naririnig ko ang yapak niya sa buhangin o kapag nakatayo siya sa gilid ng dalampasigan, tahimik lang na nakamasid sa akin.
Sa una, inisip ko na baka panandalian lang siya.
Ngunit habang lumilipas ang oras, napagtanto ko na may consistency sa kanyang presensya parang mayroong hindi ko pa alam na dahilan kung bakit palaging nariyan ang lalaki sa tabi ng dagat.
Isang hapon, matapos akong magpinta sa buhangin, napansin kong nakatayo siya malapit sa isang malaking bato.
Hindi siya nagsalita sa simula.
Tumayo ako mula sa aking upuan at dahan-dahang lumapit.
“Hi,” bati ko, kahit medyo kinakabahan.
Ngumiti siya. “Hi Luna. Gumana ka na ba ng pintura ngayon?”
“Oo, para lang ipagpatuloy ang mga nakaraang araw.”
Napatingin siya sa sketch ko at sabay sabing, “Maganda. Nakakarelax ang mga kulay.”
Hindi ko alam kung bakit, pero para akong napangiti sa simpleng papuri.
Hindi tulad ng iba, wala siyang halong panghuhusga.
Parang ang mga mata niya ay nakikita hindi lang ang pintang aking ginagawa, kundi pati ang bahagi ng puso ko na matagal nang nagtago.
Mula noon, naging regular ang mga pagkakataon naming magtagpo.
Minsan, habang ako’y nagpipinta, papalapit siya at tahimik na nagmamasid, paminsan-minsan ay may tinuturo o tiniyak na tama ang pagkakapinta ko.
Minsan rin, nagdadala siya ng tinapay o prutas at nag-aalok sa akin habang kami’y nakaupo sa buhangin.
Hindi ko alam kung paano nagsimula ang mga maliit na kwentuhan.
Sa bawat araw na nagdaraan, mas madali nang bumukas ang aking bibig, at mas madali nang makaramdam ng kasiyahan.
Hindi ko rin namamalayan na mas madalas ko nang iniisip siya kapag wala siya sa tabi ko.
Tahimik siyang nakikinig sa lahat ng kwento ko tungkol sa buhay sa Maynila, sa pamilya ko, sa pagpipinta at sa maliit kong kubo sa Costa Fuego.
At sa bawat pagbabahagi ko, hindi niya ako pinapansin o hinuhusgahan.
Parang may hangin na dumadaloy sa pagitan namin malaya, walang hatol, tahimik pero puno ng init.
Isang gabi, habang nagbabantay siya sa akin sa tabi ng dagat matapos ang isang mahabang hapon ng pagpipinta, napansin ko ang lungkot sa kanyang mga mata.
“May iniisip ka ba?” tanong ko, hindi ko mapigilan ang curiosity.
Tumango siya. “May mga bagay lang na hindi ko maalis sa isip… hindi dahil sa’yo, kundi dahil sa nakaraan ko.”
Hindi ko siya pinilit magsalita.
“Hindi mo kailangang sabihin sa akin kung ayaw mo,” sabi ko.
Ngumiti siya ng mahina, at iyon ang unang pagkakataon na nakaramdam ako ng kakaibang kalmadong koneksyon sa kanya.
Sa halip na makaramdam ng takot o tensyon, parang may tiwala ako sa presensya niya.
Parang alam ng puso ko na hindi niya ako sasaktan.
Maraming araw kaming nagpalipas ng oras sa dalampasigan ako sa aking sketchbook, siya sa kanyang libro o minsan ay simpleng nakaupo at pinagmamasdan ang dagat.
Hindi laging kailangan ang salita.
Minsan, sapat na ang tahimik na presensya niya para maging magaan ang hangin sa paligid ko.
May mga pagkakataon din na nagtatawanan kami sa mga maliliit na biro.
Kung minsan, siya ang nagdadala ng maliit na snack o inumin, at ako’y natutuwa sa simpleng kabutihang iyon.
Hindi ko rin namamalayan na mas lalong lumalalim ang pagkakaibigan namin bawat araw ay may dalang bagong kulay, bagong saya, at bagong umaga.
Habang tumatagal, natutunan ko ring humanga sa kanya.
Hindi lamang sa kanyang kabaitan, kundi sa paraan ng kanyang pagmamasid sa paligid sa dagat, sa mga tao sa Costa Fuego, at sa paraan ng kanyang pagtrato sa akin.
May hangin ng misteryo sa kanya, at sa halip na matakot, natutunan kong respetuhin iyon.
Ngunit may mga sandali ring napapaisip ako.
Kung bakit tila may bigat sa mga mata niya na hindi niya ibinabahagi.
May mga bagay siyang pinipigilan na sabihin, at nararamdaman ko iyon, pero hindi ko siya pinipilit.
Natutunan kong maging maingat sa tanong, ngunit mas lalo ko rin siyang naiintindihan.
Hindi naglaon, naging ritual na namin ang mga mahabang pag-uusap tuwing hapon.
Minsan tungkol sa pagpipinta, minsan tungkol sa buhay, at minsan, tahimik lang kaming magkasama, hawak ang mainit na tsaa, pinagmamasdan ang paglubog ng araw sa dalampasigan.
Natuto akong humingi ng tulong sa kanya, at natuto rin akong magtiwala.
Hindi niya ako pinipilit sa anumang bagay.
Ang kanyang presensya ay laging nagbibigay ng seguridad, kahit sa pinaka-hindi ko inaasahang paraan.
Habang tumatagal, napapansin ko na may kakaibang epekto siya sa akin.
Hindi lang basta presensya o pagmamasid.
Kapag nakangiti siya, parang may liwanag na bumabalot sa buong paligid.
Kapag nagsasalita siya, ang boses niya ay parang hangin na humahaplos sa balat ko.
Hindi ko maipaliwanag ang ganitong pakiramdam.
Ngunit sa bawat araw na magkasama kami, mas lalo kong naiintindihan na may hindi karaniwang koneksyon na nabubuo.
Isang koneksyon na tahimik, ngunit mas malakas kaysa sa anumang nakaraan ko.
Isang araw habang tinutulungan niya pa rin ako sa maliit kong kubo hindi ko sadyang natanong sa kanya.
“Raven matanong ko nasaan ang mga magulang mo bakit nag iisa ka lang sa mansion?” Tanong ko sa kanya.
Napatigil siya sa ginagawa niya.
“Si mama matagal ng patay noong 10 years old pa ako namatay siya sa malubhang sakit.” Sagot niya sa akin.
“Ang papa mo? Bakit hindi ko din nakikita kahit larawan sa bahay nyo Raven?” Tanong ko sa kanya.
Doon na tahimik siya agad at nakatitig sa ibang anggulo.
“Nasa Maynila Luna.”Sagot niya sa akin.
“Matagal ko na din kinalimutan papa ko Luna.” Dagdag niyang sabi sa akin.
“Ah ganun ba! Pasensya na patanong pa ako sayo.” Wika ko sa kanya.
“Okay lang Luna.” Sagot niya sa akin.
“Ikaw?” Tanong niya sa akin.
“Ako? Mag isa lang akong anak ng magulang ko. Pero gusto kong lumayo sa kanila.” Sagot ko sa kanya.
“Bakit naman?” Tanong niya sa akin.
“Hindi nila ako binibigyan ng kalayaan alam mo yun parang robot na gusto nila sunod na lang ako sa gusto nilang mangyari sa buhay ko. Parang akala mo’y ibon naka kulong sa isang hawla na walang kalayaan.” Sagot ko kanya habang malayong nakatingin sa dagat.
“Grabe pala din pinagdadaanan mo Luna.” Wika niya sa akin.
Napatingin ako sa kanya at napangiti kaunti.
“Tama ka Raven kaya gusto kong lumayo at hanapin sarili kong mag isa. Gusto kong makalaya gaya ng ibon na lumilipad ngayon.” Sambit ko habang nakatingala sa taas.
“Ilang taon ka na pala Luna?” Tanong niya sa akin.
“Ako matanda na ako 30 years old na ako Raven isa din yun umalis ako dahil gusto nila akong ipakasal sa hindi ko naman kilalang tao at walang nararamdaman na pagmamahal.” Wika ko sa kanya.
“30 ka na pala pero wala sa itsura mo Luna.” Sagot niya sa akin.
“Ikaw ba ilang taon ka na ba?” Tanong ko sa kanya.
“Ako 25 years old pa ako.” Sagot niya sa akin.
“Bata ka pala pero tingin ko sayo mas matanda ka pa sa akin sa kasi matured kang tingnan.” Wika ko sa kanya.
“ Matured lang akong tingnan kasi kasi dami kong iniisip.” Sabi niya sa akin.
“Ganun ba kaya nandito ka dahil gusto mo din katahimikan?” Tanong ko sa kanya .
“Oo Luna gusto kong lumayo at makalimot sa nakaraan ko.” Sagot niya sa akin.
Tinignan ko lang siya parang napaka lalim iniisip niya habang nakatingin sa dagat.
“Pareha pala tayong may tinatakasan sa nakaraan. Kaya pala tayo nandito sa Costa Fuego para makalimot.” Wika ko sa kanya.
“Halika na ipagpatuloy na natin ginagawa natin Luna.” Wika niya sa akin.
Tumayo na kaming dalawa saka pinag patuloy ang ginagawa namin.
Minsan, habang nagtutulungan kaming mag-ayos ng maliit kong kubo, napansin ko ang kabaitan niya sa mga simpleng detalye tiniyak niyang hindi ako masasaktan habang nagbubuhat ng kahoy, tinulungan ako sa mga kulang sa pintura, at tiniyak na ligtas ako sa paligid ng dalampasigan.
Sa mga sandaling iyon, naramdaman ko ang kahalagahan ng kanyang presensya.
Hindi siya lamang kaibigan siya ay naging sandigan, kahit hindi ko pa gustong aminin sa sarili ko.
Sa isang dapit-hapon, habang nakaupo kami sa tabi ng buhangin, napangiti siya at inabot sa akin ang isang maliit na seashell.
“Para sa iyo. Para sa alaala ng unang araw na nagkita tayo,” sabi niya.
Tinanggap ko ang regalo, hindi alam kung paano ipapakita ang tamang damdamin.
Ngumiti lang ako at sinabing, “Salamat, Raven. Sa lahat ng araw na narito ka…”
Tahimik kaming magkasama.
Ang hangin ay humahaplos sa amin, at ang alon ay parang musika ng isang bagong simula.
Sa loob ng tahimik na koneksyon na iyon, alam ko na ang bawat araw kasama siya ay magiging mahalaga.
Hindi lang dahil sa presensya niya, kundi dahil sa pakiramdam na sa gitna ng mga lihim at sakit ng nakaraan, may isang tao na handang unti-unting bumuo ng tiwala at kabutihan sa buhay ko.
- Writer
