Chapter 9
1670 Words
CHAPTER 9
Raven’s POV
Tahimik ang gabi, tanging hampas lang ng alon ang naririnig mula sa ibaba ng bangin. Nakatayo ako sa terrace ng lumang mansion, hawak ang isang basong alak, at nakatingin sa malayong liwanag ng buwan na bumabagsak sa ibabaw ng dagat.
Hindi ko alam kung ilang gabi na akong ganito nakatayo lang, nakatingin sa kawalan, pero sa isip ko… si Luna pa rin ang laman.
Simula nang makita ko siya sa dalampasigan, hindi na siya nawala sa isip ko. Bawat umaga, inaabangan ko ang paglabas niya sa maliit niyang kubo. Nakaupo siya roon, may hawak na sketchbook, at minsan ay nakangiti habang pinagmamasdan ang alon para bang kaya niyang gawing magaan ang bigat ng paligid.
Pero alam kong may lungkot sa mga mata niya.
At iyon ang bagay na hindi ko maalis sa isip ko.
Marami akong tanong na ayaw kong sagutin.
Bakit siya ang lagi kong naiisip?
Bakit parang gusto ko siyang protektahan kahit halos di ko pa siya kilala?
At bakit parang may koneksyon kaming hindi ko maipaliwanag isang pakiramdam na matagal ko nang gustong maramdaman pero hindi ko inaasahang mangyayari muli?
Umupo ako sa upuang kahoy sa terrace. Sa bawat paghinga ko, sumasabay ang tunog ng dagat tahimik pero may lalim, tulad ng bigat sa dibdib ko.
Baka naaawa lang ako sa kanya, sabi ko sa sarili.
Pero sa totoo lang, hindi iyon awa.
May kakaibang hatak ang presensya niya parang liwanag na pilit bumubukas sa pinto ng madilim kong mundo.
Ilang oras pa lang ang nakakalipas nang makita ko siyang muling naglalakad sa dalampasigan. Basang-basa ang kanyang buhok, hawak ang mga sapatos habang naglalakad sa buhangin. Doon ko naisip kahit gusto kong umiwas, hindi ko kaya.
Sinubukan kong ibaling ang isip ko sa ibang bagay.
Sinubukan kong bumalik sa mga papeles ng negosyo ng pamilya, pero lahat ng linya at numero ay tila lumulutang lang sa harap ko.
Hanggang sa marinig ko ang tunog ng cellphone ko sa ibabaw ng mesa.
“Cassandra” ang pangalan na halos ayaw ko nang marinig.
Nanginginig ang kamay ko bago ko sinagot.
“Hello?”
“Raven…” malamig ang boses niya sa kabilang linya. “Bakit hindi ka na tumatawag? Ni hindi ka man lang nagparamdam nitong mga nakaraang linggo.”
Humugot ako ng malalim na buntonghininga.
“Cass, sabi ko naman sa’yo kailangan ko ng oras. Kailangan kong mapag-isa.”
“Mapag-isa?” may halong tawa sa dulo ng salita niya, pero ramdam ang galit. “Ilang buwan na ba kitang pinapaunawa, Raven? Akala mo ba madali sa’kin na bigla mo na lang akong iiwan nang walang dahilan?”
“Hindi kita iniwan, Cassandra. Sinabi ko lang na kailangan ko ng espasyo. Ayoko na sa gulo. Ayoko na sa paulit-ulit na sakit.”
“Tingin mo hindi ako nasasaktan?” sigaw niya. “Sabihin mo nga sa’kin, may iba na ba?” Tanong nito.
Tahimik ako.
Hindi ko kayang sagutin.
Wala pa naman talagang nangyayari sa amin ni Luna, pero alam kong kung magsisinungaling ako ngayon… hindi ko rin mapapatawad sarili ko.
“Cass, hindi ganun.”
“May iba ka na, di ba?” putol niya. “Sino, Raven? Sino ‘yung babaeng dahilan kung bakit mo ako tinataboy?” Tanong niya
Hindi ako agad nakasagot.
Tumingin ako sa dagat doon sa direksyon ng maliit na kubo ni Luna.
“Walang iba, Cassandra. Wala.” Sagot ko
Ngunit kahit sabihin ko iyon, ramdam ko ang bigat ng kasinungalingan.
“Hindi ako maniniwala,” sabi niya sa malamig na boses. “Hindi ka lang basta nagbago. May dahilan ‘yan. At hahanapin ko kung ano.”
“Cassandra, huwag mo na akong guluhin. Tapos na tayo.”
Tahimik.
Pagkatapos ay narinig ko ang mabigat niyang paghinga.
“Hindi mo pwedeng tapusin lang nang ganun ‘to, Raven. Hindi mo pwedeng basta iwan ang lahat ng pinagdaanan natin.” Sabi niya
“Pinagdaanan, oo,” sagot ko. “Pero tapos na ‘yon. At kung may natutunan ako, ‘yon ay minsan, kailangan mong bitawan ang mga taong nagpapahirap sa’yo kahit mahal mo pa.”
Naputol ang linya.
Tahimik.
Binaba ko ang telepono, pero nanatili ang echo ng boses ni Cassandra sa isip ko. Kasabay nito, sumulpot ang imahe ni Luna tahimik, nakatingin sa alon, parang tinatanggap ang lahat ng sakit ng mundo nang walang reklamo.
Kinabukasan, habang naglalakad ako sa hardin ng mansion, napahinto ako sa tanawin ng dagat sa malayo.
At doon, sa pamilyar na lugar, natanaw ko na naman siya si Luna.
May dalang sketchbook, nakaupo sa buhangin, at tila walang kamalay-malay na may mga matang nakamasid sa kanya mula sa malayo.
Hindi ko alam kung bakit, pero bawat kilos niya ay parang may ritmo bawat galaw ng kamay habang nagpipinta ay parang sayaw ng hangin sa ibabaw ng tubig.
Bakit ba siya laging narito sa isip ko?
Bakit parang gusto kong makilala siya nang lubos, kahit alam kong delikado ito para sa akin?
Pagbalik ko sa loob ng mansion, nadatnan ko si Cassandra nakaupo sa sala, naka-itim na bestida, may hawak na tasa ng kape.
“Cassandra?” halos hindi ako makapaniwala. “Anong ginagawa mo rito?”
“Sinabi ko naman sa’yo diba? Hindi pa ako tapos sa’yo.”
Tumayo siya, nilapitan ako, hawak ang aking braso.
“Hindi ko matanggap na basta mo na lang ako iiwan. Hindi mo pwedeng basta kalimutan ako, Raven.”
“Cass, umalis ka na. Hindi mo dapat pinuntahan ang lugar na ‘to.”
“Hindi mo ako mapipigilan. At saka… gusto ko lang naman makilala ang bagong dahilan ng pagbabago mo.”
Tumingin siya sa terrace sa direksyon ng dalampasigan.
“’Yung babaeng lagi mong tinitingnan mula rito. Sino siya, Raven?”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Wala kang karapatang tanungin ‘yan.”
Ngumiti siya, mapait. “Hindi ko kailangang tanungin kung alam ko naman ang sagot. Nakikita ko sa mga mata mo, Raven. Nakikita ko kung paano ka tumitig sa kanya mula rito ‘yung titig na hindi mo man lang naibigay sa akin noon.”
Tahimik ako. Hindi ko na kayang itago.
“Cass, umalis ka na. Bago pa may masabi akong pagsisisihan natin pareho.”
“Hindi ako aalis,” malamig niyang tugon. “At tandaan mo ‘to hindi ako basta sumusuko.”
Lumapit siya sa akin, hinaplos ang pisngi ko. “Mahal kita, Raven. At kahit anong mangyari, hindi ko hahayaan may ibang pumalit sa lugar ko.”
Tumalikod siya at dahan-dahang lumakad palabas ng mansion, ngunit bago siya umalis, dumungaw siya sa terrace at natanaw si Luna na naglalakad muli sa dalampasigan.
Ngumiti siya ngunit hindi iyon ngiti ng kabutihan.
Iyon ay ngiti ng isang babae na nagsimulang magselos, nagsimulang maghinala, at posibleng magplano.
Kinagabihan, mag-isa ulit ako sa terrace.
Ang hangin ay malamig, at ang alon ay tila humahaplos sa ilalim ng bangin.
Ngunit sa isip ko, magulo ang lahat.
Si Luna…
Si Cassandra…
At ang nakaraan kong pilit kong nililimot ang gabing binasag ng sigaw ng isang babaeng hindi ko kailanman naligtas.
Tinakpan ko ang mukha ko at pumikit.
Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot sa nararamdaman kong ito, o yakapin ito kahit alam kong maaari itong magdala ng sakit.
Pero sa kabila ng lahat, isang bagay lang ang malinaw sa akin.
Sa bawat araw na lumilipas, mas lalo kong gustong makilala si Luna.
At iyon mismo ang dahilan kung bakit alam kong mapanganib siya sa puso kong matagal nang natutong tumigil magmahal.
Sa labas ng bintana, dahan-dahang umaahon ang araw.
Ang unang sinag ng liwanag ay tumama sa lumang portrait ng aking ina na nakasabit sa dingding ang babaeng minsan ay nagsabi sa akin, “Kapag dumating ang tamang tao, kahit anong takas mo, hahanapin ka pa rin ng tadhana.”
Ngayon, habang pinagmamasdan ko ang pagliwanag ng dagat, isang tanong lang ang gumugulo sa isip ko:
Si Luna ba… ang taong iyon?”
“Tanong ko sa sarili.”
“Nahuhulog na na loob ko sa kanya?” Bakitbsiya lagi iniisip ko?” Tanong ko sa sarili.
“Pero mali hindi pwedeng madamay si Luna dito. Ayokong madamay siya sa problema ko.”
Bumaba ako sa mansion saka nagtungo ako ng maaga sa dalampasigan.
Maya-maya dumating si Luna sa likod ko.
“Oh parang napaka aga mo dito naka tanaw at ang lalim pa ng iniisip mo Raven? May problema ka ba? Tanong niya sa akin.
“Wala naman Luna.” Sagot ko pero matamlay ang mukha ko.
“Simula ngayon ate na itawag mo sa akin mas matanda pa ako sayo.” Pabirong sabi niya sa akin.
Napatingin ako sa kanya ng sinabi niya sa akin.
“Hindi ba pwedeng Luna na lang bakit ate pa talaga.” Sabi ko sa kanya.
“Mas matanda pa ako sayo kaya ate na lang itawag mo sa akin Raven. May bisita ka ata kahapon?” Tanong niya sa akin.
“Ah yun si Cassandra yun ex girlfriend ko.” Sagot ko sa kanya.
“Ganun ba.” Sagot niya sa akin.
“Oo pero wag na nating siyang pag usapan.” Sabi niya agad sa akin.
“Ganun ba okay. Parang napakalaki ng problema mo ngayon malalim kasi iniisip mo.” Wika niya sa akin.
“Pwede ba kitang ayain kumain sa bahay Luna.” Wika ko sa kanya.
“Bakit anong okasyon?” Tanong niya sa akin.
“Wala gusto ko lang magluto ng masarap nakakalungkot naman kumain mag isa lang ako kakain.” Wika niya sa akin.
“Ganun ba? Sige pwede naman ako Raven gusto mo bang tulungan kita magluto?” Tanong niya sa akin.
“Pwede ba Luna? Matutulungan mo ba ako?” Tanong ko sa kanya
“Oo naman pwede naman namimiss ko na din mag luto Raven game ako dyan.” Pangiting sabi niya sa akin.
“Sige ihahanda ko mamaya lulutuin natin para malibang ka din Luna.” Sabi ko sa kanya.
Ramdam ko ang sigla pag siya ang kausap ko at siya ang kasama ko parang masaya ako kasama si Luna.
- Writer
