Chapter 11
1865 Words
CHAPTER 11
Luna’s Pov
Tahimik ang paligid nang marinig kong kumakatok si Raven sa pintuan ng kubo.
Ang mahinang tunog ng dagat ay tila naghalo sa bawat katok niya, parang may dalang kaba.
Hindi ko alam kung bubuksan ko ba ang pinto, pero sa huli, nanaig ang kuryosidad sa puso ko.
“Luna…” mahina niyang tawag.
“Pwede ba kitang makausap?”
Boses pa lang niya, ramdam ko na agad ang bigat. May tinig doon na hindi ko pa naririnig dati hindi basta pangungumusta, kundi parang pagsusumamo.
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Nakatayo siya sa labas, bitbit ang isang maliit na supot ng tinapay at prutas. Basa ng hamog ang buhok niya, at sa ilalim ng umagang iyon, para siyang isang tanong na gusto kong iwasan.
“Ano ‘yon, Raven?” malamig kong tanong, pilit pinapakalma ang sarili.
Huminga siya nang malalim bago nagsalita.
“Luna… alam kong hindi mo ito inaasahan, pero gusto ko lang sabihin hindi ko na kayang itago.”
Tumigil siya sandali, at tinitigan ako nang diretso.
“May nararamdaman ako para sa’yo.”
Parang huminto ang paligid. Narinig ko pa rin ang dagat, pero naging mabagal ang lahat.
Ang bawat hampas ng alon, bawat ihip ng hangin parang naging bulong ng mga alaala na pilit kong nililibing.
“Raven… huwag mo namang sabihin ‘yan,” sagot ko agad, halos pabulong.
“Hindi mo alam ang sinasabi mo.”
“Alam ko, Luna.” Lumapit siya ng bahagya, hawak ang mga mata ko. “Alam kong mali, pero hindi ko maiwasang maramdaman ito. Hindi ko sinasadya. Araw-araw kitang nakikita, araw-araw kitang iniisip. Hindi ko mapigilan.”
Lumingon ako sa dagat hindi para iwasan siya, kundi para itago ang pag-alog ng dibdib ko.
Dahil ang totoo, nararamdaman ko rin ang sinasabi niya. Pero hindi ako handa.
“Hindi pwede, Raven,” mahina kong sagot. “Hindi mo alam kung gaano ako sira sa loob. Hindi mo alam kung anong pinagdaanan ko.”
“Alam kong may mabigat ka, Luna. Pero”
“Hindi!” Napalakas ang boses ko. “Huwag mo nang ipilit. Hindi ako pwedeng magmahal. Hindi ako pwedeng suklian ang nararamdaman mo. Hindi ako katulad ng iniisip mo.”
Tahimik siya.
Nakayuko, pero ramdam ko ang sakit sa mata niya kahit hindi ko tinitingnan.
“Luna,” mahinahon niyang sabi, “hindi ko hinihingi na suklian mo ako. Gusto ko lang malaman mong nandito lang ako. Hindi ko kailanman huhusgahan kung sino ka.”
Ngunit sa halip na kalma, mas lalo akong nanginig.
Ang mga salitang “hindi ko huhusgahan” ay tila mga patalim na muling bumukas ang sugat ng nakaraan.
Bumalik sa isip ko ang boses ni Jude ang mga gabi ng pag-iyak, ang mga gabing pinilit niya ako, ang mga sandaling gusto kong burahin pero paulit-ulit bumabalik.
Ang amoy ng alak, ang lamig ng silid, ang mga sigaw na walang nakaririnig.
Hindi ako pwedeng magmahal. Hindi na muli.
“Raven,” mahina kong sabi, halos pabulong, “ayoko nang maalala kung ano ang ginawa sa akin noon. At kung mananatili kang malapit, mas lalo ko lang maiisip ‘yon.
Kaya pakiusap… huwag mo na akong puntahan. Huwag mo na akong lapitan.”
Tahimik siya ng ilang segundo bago siya tumango.
“Sige. Kung ‘yan ang gusto mo, Luna, igagalang ko.”
Umalis siya nang hindi lumilingon.
At ako, naiwan sa pintuan, nanginginig sa malamig na hangin, habang ang puso ko ay parang binibiyak ng dalawang tinig ang takot at ang pagnanasa na sana… ibang tao siya.
Ilang araw ang lumipas na hindi ko siya nakita.
Tahimik ang dalampasigan, at ang mga umagang dati’y may kasabay akong kwentuhan ay napalitan ng hangin na tila nagluluksa.
Gabi-gabi, tinititigan ko ang sketchbook ko mga guhit ng alon, ng mga mata, ng isang siluetang kahawig ni Raven.
Hindi ko sinasadya, pero sa bawat pahina, siya ang lumalabas.
Bakit ganito?
Bakit kahit gusto kong umiwas, siya pa rin ang iniisip ko?
Ngunit pinilit kong tumigas.
Inayos ko ang kubo, naglaba, nag-pinta ng mga lumang larawan ng dagat, sinubukang gawing abala ang sarili.
Hanggang isang hapon, habang nakaupo ako sa buhanginan, narinig ko ang mga yabag ng isang babae.
“Ang ganda dito, ano?” malambing na boses na nagmula sa aking likuran.
Paglingon ko, nakita ko ang isang babaeng maganda, maayos ang bihis, may halong karisma at kumpiyansa sa sarili.
Ngumiti siya sa akin pero may kakaibang lamig sa kanyang ngiti.
“Ang pangalan mo Luna, tama?” tanong niya, parang sigurado na agad sa sagot.
Tumango ako, medyo nagulat. “Oo… kilala mo ako?”
“Ah,” sabi niya, sabay ngiti. “Narinig ko lang sa isang kakilala. Dito ka raw madalas, sa dalampasigan.”
Umupo siya sa tabi ko, hindi hinihingi ang pahintulot.
“Maganda rito. Tahimik. Siguro kaya mo pinili ‘tong lugar, no?”
Hindi ko alam kung paano sasagot. May kakaiba sa paraan ng pananalita niya parang simple lang, pero may gustong tuklasin.
“Ganun nga,” sagot ko. “Tahimik dito.”
Tahimik kaming pareho sandali, hanggang bigla siyang nagsalita muli.
“Alam mo, Luna… may kakilala akong madalas pumunta rito. Si Raven.”
Bigla akong napatingin sa kanya.
May bahagyang kislap ng pagtataka at takot sa dibdib ko.
“Ah… oo. Magkakilala kami,” sagot ko, pilit na kalmado ang tono.
Ngumiti siya, pero iba na ngayon ang ngiti niya hindi na mabait, kundi puno ng pagsusuri.
“Ako pala si Cassandra,” pakilala niya. “Girlfriend ni Raven.”
Parang may bumagsak sa dibdib ko.
Hindi dahil sa selos, kundi sa gulat at sa pagkalito kung bakit kailangang sabihin niya iyon sa akin.
“Ah… gano’n ba?” mahina kong sagot. “Hindi ko alam.”
Ngumiti siya nang marahan, pero may halong kuryosidad sa kanyang tinig.
“Matagal na kami. Pero nitong mga nakaraang buwan, parang nagbago siya. Laging wala sa sarili. Madalas daw siyang nandito.
Siguro nga… dahil sayo.”
Hindi ako nakasagot.
Tila sumikip ang dibdib ko, at napayuko na lang.
“Don’t worry,” patuloy niya, “wala akong sama ng loob. Gusto ko lang makilala ka. Nakakatuwang makita kung sino ang nakapagpabago sa kanya.”
May lambing sa boses niya, pero may talim din sa bawat salita.
Ang ngiti niya ay parang mapayapa, pero ang mga mata niya ay parang matalim na salamin sinusuri ako hanggang sa kaluluwa.
Tumayo ako at sinabing, “Pasensya na, Cassandra. Kailangan ko nang umalis.”
“Of course,” sabi niya, at ngumiti ulit. “Sana magkita pa tayo ulit.”
Ngunit habang naglalakad ako palayo, ramdam ko pa rin ang mga mata niyang nakatingin sa akin.
Parang may unos na paparating, at alam kong siya ang simula noon.
Kinagabihan, nakatulala ako sa bintana.
Ang hangin ay malamig, at ang buwan ay parang saksi sa mga lihim na ayaw ko nang maalala.
Sa isip ko, naroon pa rin ang mga mata ni Raven at ngayon, ang mapang-usisang tingin ni Cassandra.
Dalawang katauhan na magkaibang nararamdaman, pero parehong bumabalik sa buhay kong akala ko’y tahimik na.
Bakit hindi nila ako hayaan?
Bakit kahit anong iwas ko, parang may humahabol pa rin?
At sa likod ng lahat ng tanong, isang bagay lang ang malinaw:
Ang puso kong dati’y patay na sa pag-ibig…
ay unti-unti na namang nagigising sa maling oras, sa maling sitwasyon, at marahil… sa maling tao.
Pagkalipas ng ilang oras matapos ang pagkikita namin ni Cassandra, hindi pa rin mapanatag ang loob ko.
Hindi ko alam kung tama bang umiwas ako, o kung dapat ko bang sabihin kay Raven ang tungkol sa babaeng lumapit sa akin.
Pero paano kung totoo ngang girlfriend niya iyon?
Anong mukha pa ang maihaharap ko sa kanya?
Hanggang sa sumapit ang gabi.
Tahimik akong nakaupo sa kubo nang marinig kong bumubuhos ang ulan. Sa bawat patak nito, naririnig ko ang ingay ng konsensya ko ang tanong kung may mali ba sa lahat ng ito.
Basang-basa si Raven nang dumating si Cassandra sa lumang mansyon.
Wala nang paalam, basta pumasok siya sa loob, galit na galit, habang si Raven naman ay halos hindi makapaniwala na naroon siya.
“Cassandra?”
“Hindi mo man lang ako tinawagan, Raven,” mariin niyang sabi, sabay hampas ng bag sa mesa.
“Hindi mo rin sinabi na may ibang babae kang kinakausap dito sa Costa Fuego!”
“Cassandra, huwag ka namang gumawa ng gulo,” sabi ni Raven, pinipilit ang mahinahong tono.
“Wala akong ginagawang masama.”
“Wala?!” halos sigaw na sagot ni Cassandra. “Nakilala ko si Luna. Oo, Raven, ‘yung babaeng lagi mong pinupuntahan sa dalampasigan. Ang ganda niya halatang may pinaghuhugutan ka.”
Napalunok si Raven.
“Pumunta ka sa kanya?”
“Bakit, bawal? Gusto ko lang makilala ‘yung babaeng nagpapabago sa’yo!”
Lumapit si Raven, galit na.
“Wala kang karapatang lapitan siya, Cassandra! Wala ka nang kinalaman sa buhay ko.”
Natawa si Cassandra mapait, puno ng pighati at inggit.
“Wala? Paano mo nasasabi ‘yan? Ilang taon tayong magkasama, Raven! Ilang beses mo akong pinangakuan na ako lang!
Tapos ngayon, isang babaeng hindi mo man lang kilala nang matagal, bigla mo na lang akong tatapusin?”
Humigpit ang panga ni Raven. “Hindi mo naiintindihan.”
“Ano’ng hindi ko naiintindihan?”
“Cassandra, wala na tayo. Hindi mo lang matanggap. Gusto kong magbagong buhay at ayokong madamay si Luna sa gulo nating dalawa.”
Tumawa siya ulit, ngunit ngayon ay may luha sa mga mata niya.
“Magbagong buhay? Sa piling niya? Sa babaeng ‘yon? Raven, huwag mong sabihing nahulog ka sa kanya.”
Tahimik si Raven, hindi makasagot.
At sa katahimikan na ‘yon, sapat na para maintindihan ni Cassandra ang lahat.
“Diyos ko…” mahina niyang sabi. “Totoo nga.”
Lumapit siya, halos manginig sa galit. “Hindi mo ako kayang iwan. Hindi mo ako basta-basta pwedeng palitan, Raven.”
Tinapik ni Raven ang kamay niya, marahang inalis.
“Huwag mo siyang idamay, Cassandra. Wala siyang kasalanan. Kung may mali, ako ‘yon.”
Ngunit tila nagdilim ang mukha ni Cassandra.
“Hindi, Raven. Lahat ng babae na umaagaw sa akin lagi nilang pinagsisisihan.”
May halong pananakot sa boses niya, at bago siya lumabas ng mansion, tumingin siya nang matalim.
“Kung may relasyon kayo ni Luna…”
Napahinto siya, ngumiti ng malamig.
“…siguraduhin mong walang makakaalam. Dahil pag nalaman kong totoo, sisiguraduhin kong mawawasak kayong dalawa.”
Tumalikod siya, at sa bawat hakbang niya palabas ng lumang mansion, ramdam ni Raven ang paparating na unos.
Hindi lang ito simpleng selos ito ay paghihiganti.
Kinabukasan, habang naglalakad ako sa pampang, ramdam ko ang mabigat na simoy ng hangin.
Walang araw, walang liwanag, tanging kulay abo ang kalangitan parang alam ng mundo na may paparating na panganib.
Hindi ko pa rin alam na nagkita sila ni Raven kagabi, pero may kakaiba akong nararamdaman.
Parang may matang nakatingin sa akin, tahimik pero matalim.
Minsan, sa pagitan ng mga alon, naririnig ko ang boses ni Cassandra ang lambing na may halong galit.
At sa gitna ng dagat, tila may isang lihim na unti-unting lalabas sa ibabaw:
isang simula ng unos na magbabago sa takbo ng buhay naming tatlo.
- Writer
