Kapının Arkasındaki Nefes

KARANLIKTA KALAN HARİTA

Elif ikinci geceyi de uykusuz geçirmişti. Gözleri kan çanağına dönmüş, sabah aynada kendini tanıyamamıştı. Aynı soruyu sürekli tekrarlıyordu: “Gerçekten duyduğum şey neydi?”

Güneş ışığında ev sanki masum bir yüz takınıyordu. İnce beyaz perdeler rüzgârla dalgalanıyor, mutfaktaki eski dolapların üzerindeki çiçek desenleri bile huzur verici görünüyordu. Ama gece olunca bu ev, başka bir şeye dönüşüyordu. Bir organizma gibi nefes alıyor, içinde sakladığı bir gölgeyi serbest bırakıyordu.

Elif üçüncü geceye hazırlıklı girmek istedi. Gündüz çarşıya inip bazı eşyalara baktı. Kasaba halkı ona meraklı gözlerle yaklaşıyor, ama konu evine gelince garip bir sessizlik çörekleniyordu. Sobacıdan odun alırken ihtiyar adam, “Nerede kalıyorsun kızım?” diye sorduğunda Elif adresi söyleyince kaşları çatıldı. “O ev… Uzun zamandır boştu. Tek başına orada kalman doğru değil.”

“Neden?” diye sordu Elif, sesinde meydan okur bir tonla.

Adam gözlerini kaçırdı. “Eski… şeyler var. İnsan bilmek istemez. Sen yine de dikkatli ol.”

Cevapsız kalan bu uyarı Elif’in aklına kazındı. İnsanların gizlediği bir şeyler vardı. Ama ne?

Eve döndüğünde bir süre odaları gezdi. Çatı katında, tozlu kutular arasında eski defterler buldu. Çoğu küflenmiş, sayfaları sararmıştı. Onları karıştırırken bir tanesi dikkatini çekti: siyah deri kaplı, kapağında isim yazmayan bir defter. Açtığında sayfaların çoğu boştu ama ortalarında garip bir çizim göze çarpıyordu. Bu bir haritaydı.

Kasabanın kaba bir krokisi çizilmiş, sokaklar işaretlenmişti. Elif’in yaşadığı ev de seçiliyordu. Fakat tam bu noktanın çevresi yırtılmış, sayfanın ortası eksik bırakılmıştı. Birisi kasıtlı olarak parçayı koparmış gibiydi.

Elif’in kalbine tuhaf bir ürperti düştü. Haritanın yırtılan kısmı, tam da o gece nefes sesini duyduğu yönü işaret ediyordu.

O sırada kapı çaldı. Elif irkilip defteri kapattı. Kapıyı açtığında karşısında komşusu Hasan vardı. Yaşlı, zayıf bir adamdı; elinde bir tomar eski dosya taşıyordu.

“Bunlar senin işine yarayabilir,” dedi. “Belediyenin eski kayıtları. Ben arşivden almıştım. Çoğu kimseye lazım olmaz ama sen yenisin, belki okursun.”

Elif teşekkür ederek dosyaları aldı. Hasan’ın yüzünde bir huzursuzluk sezdi. Adam tam dönerken fısıldar gibi bir cümle söyledi: “Bazı evler… Hatırlanmak istemez.”

Elif arkasından seslenmek istedi ama dili tutulmuştu. Hasan çoktan köşeyi dönmüştü.

Gecenin ilerleyen saatinde Elif belgeleri masaya yaydı. Tapu kayıtları, satım sözleşmeleri, eski nüfus bilgileri… Çoğu anlaşılmaz bir karmaşa gibiydi. Ama defterdeki eksik harita kafasından çıkmıyordu. Birileri kasıtlı olarak bilgiyi silmişti.

Saat gece yarısına yaklaştığında, yine o nefes başladı.

Bu kez daha farklıydı. Sanki evin içindeki hava ağırlaşıyor, ciğerlerine dolarken onu boğuyordu. Elif masadaki defteri sıkıca kavradı. Nefes sesi, defterin bulunduğu çatı katından geliyormuş gibi yükseliyordu. Ayağa kalktı, elleri titriyordu.

Merdivenleri yavaşça çıktı. Çatı katının kapısını açtığında serin, nemli bir hava yüzüne çarptı. Defteri aldığı kutuların arasında, karanlıkta bir şey kıpırdadı. El fenerini çevirdi ama hiçbir şey göremedi.

Yine de nefes, kulağının dibindeymiş gibi duyuluyordu.

O an gözleri yerdeki kutulardan birine takıldı. Kapalı sandığı kaldırdığında, altında ikinci bir taban tahtası olduğunu fark etti. Tahtanın kenarları gevşemişti. Kaldırmayı denediğinde toz bulutu yükseldi. İçeride nemli, paslı bir koku yayıldı.

Tahtanın altında küçük bir boşluk, adeta gizlenmiş bir bölme vardı. İçinde eski bir kumaş parçasına sarılı kâğıt buldu. Açtığında yıpranmış, ama diğer parçayla aynı kağıttan koparılmış bir şey olduğunu anladı. Haritanın eksik parçası!

Elif’in kalbi deli gibi atmaya başladı. İki parçayı yan yana koyduğunda resim tamamlanıyordu. Harita, kasabanın sınırındaki terk edilmiş bir bahçeyi gösteriyordu. Ve işaret, tam da bu evin arkasındaki dar sokağa denk geliyordu.

Nefes sesi bir anda kesildi. Çatı katı yeniden sessizliğe gömüldü.

Elif dizlerinin üzerinde kalakaldı. Şimdi artık biliyordu: Ev sadece nefes almakla kalmıyor, onu bir yere yönlendiriyordu.

Ama o yere gitmek, gerçekten isteyeceği bir şey miydi?