Nesli Bulut Kızıldeniz…
Sayıklamalar la gözlerimi açtım “Nesli” diyordu Polat. İnliyordu bazen iç çekiyordu. Koltuk değneklerimi çıkarıp onun yanına kadar geldim. Akşam yemeğinden sonra odamıza çıkmıştık. Ytağı bana vermişti Polat. Kendisi de kanepeye uzanmıştı. Yanına geldim kenarına oturdum. “Polat” dedim sarstım biraz. “Nesli gitme” diye gene sayıkladı. Nereye gitmeyeyim. “Polat kalksana” dedim sarsarak. Gözlerini araladı derin bir nefes aldı. Beni gördü karşısında. Doğrulup bir sarıldı.
“Ne yapıyorsun” dedim şaşkınca.
“Beş dakika” dedi sarılırken. “Beş dakika duralım söz bırakacağım” durdum bende. Babam gibi kokuyordu. Ve çok yakışıyordu bu koku ona. Sadece babama yakışır diye düşünürken Polat’a da yakışıyordu.
“Bitti mi?” dedim istemeyerek ayrıldı.
“Bir on dakika” dedi güler
