Umaga na. Medyo masakit pa ulo ko sa nainom kagabi, pero mas masakit ang iniisip ko ngayon—si Mr. Ismael, ang mga sinabi niya, at ang paraan ng pagtitig niya sa akin na para bang... may gusto rin siya.
Habang nakaupo ako sa dining table, walang gana sa pandesal at kape, pabalik-balik lang ang eksena kagabi sa utak ko. That ride home, that gentle stare. Yung tono ng boses niya.
Then a knock—no, a bang—on the door snapped me out of it. Napakunot ang noo ko. Maaga pa para sa bisita.
Pagbukas ko ng pinto, and there she was—Callie Torres. Arms crossed, eyes like daggers, and lips pressed in a tight line.
"Can we talk?" she said, voice tight.
"Wow, good morning to you too," I replied, forcing a smirk kahit kabado ako. "Coffee muna?"
"Cut the act, Pinky," she snapped. "I know you were with
