Tahimik sa loob ng kotse. Wala ni isang salita mula sa amin ni Draemon. Tanging tunog lang ng malamig na aircon at mahinang pwersa ng gulong sa kalsada ang naririnig. I was clutching my clutch bag too tight, as if holding it would keep me from falling apart again. I glanced at him—hands on the steering wheel, eyes on the road. Calm. Steady. Pero ramdam ko ang tension sa pagitan naming dalawa. Hindi galit. Hindi din judgment. Just... weight. Like something unspoken was sitting between us. Hindi ko na kayang tiisin. “Sorry,” I whispered. Hindi siya agad sumagot. Pero bumagal ang takbo niya. “For what?” tanong niya, still not looking at me. “For… everything,” I said, voice cracking. “For putting you in that situation. For dragging you into this drama. For letting myself hope. For being

