أم أحمد بصوتها كله : أنا ها أربيكى يا سماح ماهو اضرب النربوط يخاف السايب يا جبلات
سماح بوجع : اه هو فى إيه إحنا فى مدرسه هنا وانتى الأبله
أم أحمد بتشاور على نفسها وبحماس: معاكى أم احمد مدرسه فى الحياه وحياه فى المدرسه يابنات عايزا تعليم بجد
بكرى حط الصنيه وعمر واقف مبتسم وحاطت إيده فى جيبه بيتف*ج بإستمتاع : يا أم أحمد براحه على سماح دا إلا يعرفها يعيش مرتاح
سماح بعياط : إلحقنى ياعم بكرى من الوليه المفتريه دى
أم أحمد : يا وقعتك إلا شبه الهباب
بكرى بيعدل الكلمه وابتسم : شبه الكباب يا سماح بتشكر فيكى يابنتى
واحده أسمها ربيحه أتكلمت بحمقه : عم بكرى إحنا مضغوطين بس الرياح الخومسيه إلا انت موقفها فوق راسنا دى مشيها وإلا سرحها فى أى حته
أم احمد ضربتها فى داخله جنه : يسرح مين يا عديمة الأخلاق .. انا هنا صاحبة ملك انا الريسه مش كدا يا بكرى
بكرى : أومال أيوا أومال طبعا
ربيحه
