LOVING THE BILLIONAIRE I KEEP BREAKING

Ang pagpapakasal sa isang El Driego ay pangarap ng halos lahat ng babae sa mundo. Ngayong araw, suot ni Caddie Mendoza ang isang napakagandang gown habang naglalakad sa gitna ng simbahan na pinaliligiran ng karangyaan. Perpekto ang lahat. Mula sa mga bulaklak hanggang sa mga ilaw, bawat detalye ay maingat na inayos para sa kasal na matagal nang inaabangan ng publiko. At sa unang tingin, ganoon din si Caddie. Maganda. Elegant. Perpekto ang ayos mula ulo hanggang paa. Ngunit habang papalapit siya sa altar, may isang bagay na hindi kayang itago ng mamahaling gown at maingat na makeup. Ang pagod sa kanyang mga mata. Ang pilit na katahimikan sa mukha. At ang bahagyang paninigas ng kanyang mga daliri habang hawak ang bouquet. Para sa mga mata ng publiko, ito ang kasal ng siglo. Ngunit para sa dalawang taong nakatayo sa altar, isa itong obligasyong hindi nila pinili. Sa dulo ng simbahan, nagtagpo ang mga mata nina Caddie at Sean. Matangkad, guwapo, at imposing sa loob ng kanyang tuxedo, nakatayo si Sean El Driego na parang sanay na sanay sa mga ganitong sandali. Seryoso ang mukha nito. Tahimik. Kontrolado. Ngunit sa kabila ng pagiging kalmado niya, hindi maikakailang may bigat ang araw na iyon. Pareho nilang alam kung sino ang dapat sanang nakatayo roon. Si Lucas. Ang lalaking mahal ni Caddie. Ang lalaking dapat sana niyang pakasalan. Ngunit sa halip na si Lucas, si Sean ang nasa altar. At walang sinuman sa kanilang dalawa ang may kapangyarihang baguhin iyon. Nang tuluyang makalapit si Caddie, inabot ni Sean ang kamay niya. Mainit at matatag ang palad nito. Ngunit malamig ang kamay ni Caddie nang ilagay niya iyon sa kamay ni Sean. Hindi siya ngumiti. Saglit siyang tinitigan ni Sean. May bahagyang pag-angat ng labi nito—isang maliit at pilit na ngiti na agad ding nawala. Hindi iyon sapat para matawag na masaya. Hindi rin iyon ngiti ng isang lalaking walang pakialam. Tahimik lamang niyang hinawakan ang kamay nito habang nagpapatuloy ang seremonya. “You look breathtaking, Caddie.” Mahina ang boses niya nang sabihin iyon. Bahagyang gumalaw ang mga mata ni Caddie, ngunit hindi siya sumagot. Ilang sandali pa, isinuot ni Sean ang singsing sa daliri niya. Gumalaw nang bahagya ang panga nito bago siya tuluyang tumingin sa harap. Nang ideklara silang mag-asawa, dahan-dahang inangat ni Sean ang belo ni Caddie. Lumapit siya. Ngunit bago pa tuluyang magtagpo ang kanilang mga labi, bahagyang iniling ni Caddie ang ulo niya. Isang maliit na kilos. Ngunit malinaw ang ibig sabihin. Huminto si Sean. Saglit na pumikit ang mga mata niya. Isang segundo lamang. Pagmulat niya, bumalik na naman ang kontroladong ekspresyon sa mukha niya. Hindi siya nagalit. Hindi rin siya umatras na parang napahiya. Sa halip, bahagya siyang yumuko at marahang hinalikan ang noo ni Caddie. Isang simpleng kilos. Pormal. Tahimik. At sapat para hindi mapansin ng mga bisita ang pagtanggi nito. “I'm sorry,” mahinang bulong ni Caddie. Hindi gumalaw si Sean. “I'm sorry dahil kahit mag-asawa na tayo, hindi ko kayang kalimutan kung paano tayo napunta rito.” Nanatiling tahimik si Sean. Hindi siya sumagot. Hindi rin siya humingi ng paliwanag. Pagkatapos ng ilang segundo, dahan-dahan siyang lumayo. At sa harap ng daan-daang matang nakatingin sa kanila, nanatili siyang tuwid. Parang walang nangyari. Parang hindi niya narinig ang sakit sa boses ng babaeng katabi niya. Parang hindi siya tinamaan. Ngunit mula sa malayo, walang sinuman ang makapagsasabi kung ano ang tunay na nangyayari sa likod ng malamig at kontroladong mukha ng bagong Mr. and Mrs. El Driego. --- ILANG BUWAN ANG LUMIPAS... Sa loob ng mga sumunod na buwan, naging tahimik ang pagsasama nina Caddie at Sean. Walang malaking eskandalo. Walang away na naririnig ng ibang tao. Sa harap ng publiko, nanatili silang perpektong mag-asawa. Ngunit sa loob ng sarili nilang bahay, ibang kuwento ang naghihintay. May mga hapunang madalas nauuwi sa katahimikan. Mga umagang magkahiwalay silang umaalis. At mga gabing pareho silang gising, ngunit nasa magkaibang mundo. Habang lumilipas ang mga buwan, unti-unting naging pamilyar ang distansyang dati ay hindi nila alam kung paano haharapin. At ngayong gabi, tahimik ang art studio ni Caddie. Mabango ang mamahaling pintura na paborito niyang gamitin. Ngunit hindi iyon sapat para alisin ang bigat ng katahimikan sa paligid niya. Sa gitna ng malaking silid, nakatayo si Caddie sa harap ng isang canvas. Madilim ang mga kulay na ginamit niya. Mga stroke ng asul. Itim. At ilang bahid ng kulay na halos matabunan na ng mga susunod na patong. Iyon ang tanging lugar sa sarili nilang bahay kung saan malaya siyang makakagalaw nang walang mga matang nakamasid sa kanya. Sa labas ng studio, narinig ang marahang mga yabag. Huminto ang mga ito sa may pintuan. Pumasok si Sean. Bitbit niya ang isang tray na may baso ng mainit na gatas at paborito nitong cookies. Halatang galing siya sa isang mahabang araw. Maayos pa rin ang kanyang damit. Maayos pa rin ang tindig. Ngunit nang makita niya si Caddie, bahagyang nagbago ang kanyang ekspresyon. “Hinaluan ko ng kaunting honey ang gatas mo,” sabi niya habang inilalapag ang tray sa maliit na mesa. “Tulad ng gusto mo.” Hindi agad tumingin si Caddie sa kanya. Ipinagpatuloy lamang niya ang pagpipinta. “Huwag kang magpuyat masyado.” Saglit na katahimikan. “Malamig ang gabi.” Dahan-dahang ibinaba ni Caddie ang paintbrush. Tumingin siya kay Sean. “You don't have to do this.” Hindi gumalaw si Sean. “I know.” “Then why?” Sandaling natahimik siya. “I just want to make sure you're taking care of yourself.” Bahagyang napangiti si Caddie. Ngunit walang init sa ngiting iyon. “Kahit anong gawin mo, Sean, hindi mababago ng mga bagay na binibigay mo sa akin ang dahilan kung bakit tayo nandito.” Hindi sumagot si Sean. “Kahit gaano kaganda ang bahay na ito.” Bahagyang tumingin si Caddie sa paligid. “Kahit gaano kalaki ang studio na ipagawa mo para sa akin.” Muling bumalik ang tingin niya kay Sean. “This marriage was never what I wanted.” Bahagyang gumalaw ang panga ni Sean. Ngunit nanatili siyang kalmado. “I know.” “Then stop pretending everything is fine.” Hindi agad sumagot si Sean. Sa halip, tumingin siya sa canvas. “I'm not pretending.” “Then what are you doing?” Tahimik siyang tumingin kay Caddie. “Trying to be your husband.” Napahinto si Caddie. Ilang segundo silang parehong walang sinabi. Hindi iyon ang sagot na inaasahan niya. “I didn't ask you to.” “I know.” “Then you don't have to.” Bahagyang tumango si Sean. “Maybe.” Kinuha niya ang tray. Ngunit bago siya tuluyang umalis, tumigil siya sa may pintuan. “You should still drink the milk.” Napatingin si Caddie sa baso. “Why?” “Because you haven't eaten much today.” Hindi na siya hinintay ni Sean na sumagot. Tumalikod siya at lumabas ng studio. Naiwan si Caddie sa harap ng canvas. Tahimik. Hindi gumalaw. Sa mesa, unti-unting lumalamig ang gatas. At sa labas ng studio, patuloy na lumayo ang mga yabag ni Sean. --- Sa loob ng kanilang bahay, walang nakakaalam kung gaano katagal nang ganito ang pagsasama ng mag-asawa. Walang malalaking away. Walang eskandalo. Walang pagtatangkang sirain ng isa ang pangalan ng isa. May distansya lamang. Isang distansyang hindi nakikita ng publiko ngunit malinaw na malinaw sa pagitan nilang dalawa. At sa bawat araw na lumilipas, tila mas nagiging normal ang katahimikan. Hanggang sa isang gabi— bumukas ang malaking pintuan ng bahay. Isang sasakyang matagal nang hindi nakikita sa lugar ang huminto sa driveway. Bumaba ang isang lalaki. Matangkad. Tahimik. At pamilyar ang mukha. Ilang segundo siyang nakatayo roon bago tumingin sa bahay. Sa loob, may mga taong hindi pa alam na dumating na siya. At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon— bumalik si Lucas.