5.เรียกแม่
1310 Words
หลังจากคุณแม่ของซันกอดต้อนรับใบข้าวด้วยความคิดถึง ทั้งสามคนก็พากันเดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์
"เข้ามาเลยลูก บ้านนี้ก็เหมือนบ้านของหนูนะ"
"ขอบคุณค่ะคุณน้า"
ใบข้าวยิ้มหวาน ก่อนเดินตามเข้าไปด้านใน ทันทีที่ได้ยินคำว่าคุณน้า คุณแม่ของซันก็หยุดเดิน ก่อนหันมายิ้มอ่อนโยนให้หญิงสาว
"ใบข้าวลูก"
"คะ"
"ต่อไปไม่ต้องเรียกน้าว่า 'คุณน้า' แล้วนะลูก"
ใบข้าวกะพริบตาปริบๆอย่างงุนงง
"คะ?"
คุณแม่เอื้อมมือมาลูบศีรษะเธออย่างเอ็นดู
"เรียก 'แม่' ก็พอ"
หญิงสาวเบิกตากว้างทันที
"จ...จะดีเหรอคะ"
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"
คุณแม่ยิ้มอบอุ่น
"แม่กับแม่ของหนูก็เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน อีกอย่างแม่ก็เอ็นดูหนูเหมือนลูกคนหนึ่งตั้งแต่ยังเด็ก"
"แต่..."
"ไม่มีแต่" คุณแม่จับมือใบข้าวทั้งสองข้างไว้แน่น "แม่ไม่มีลูกสาว มีแต่ตาซันคนเดียว" ก่อนจะยิ้มกว้าง
"ถ้าหนูไม่รังเกียจแม่ก็อยากให้หนูเป็นลูกสาวของแม่อีกคน"
ดวงตาของใบข้าวเริ่มคลอไปด้วยความซาบซึ้ง
"หนู..." เธอเม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนยกมือไหว้
"ขอบคุณนะคะ..."
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเรียกเสียงแผ่ว
"แม่"
เพียงคำเดียวรอยยิ้มของคุณแม่ก็กว้างขึ้นทันที
"ดีมากลูก"
ท่านดึงใบข้าวเข้ามากอดอีกครั้งอย่างอบอุ่น
"ต่อไปนี้เรียกแม่แบบนี้ตลอดนะ"
"ค่ะคุณแม่"
ซันที่ยืนมองภาพตรงหน้าอยู่เงียบๆแอบยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แม่ของเขาเอ็นดูใบข้าวมากกว่าที่คิดเสียอีก คุณแม่หันไปมองลูกชาย ก่อนพูดกลั้วหัวเราะ
"ตาซัน"
"ครับ"
"แม่ได้ลูกสาวเพิ่มอีกคนแล้ว"
ซันมองใบข้าวที่ยังยืนเขินหน้าแดง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"ครับ"
แต่ในใจของเขากลับคิดเพียงว่าไม่ใช่แค่แม่หรอกที่อยากให้ใบข้าวอยู่ในครอบครัวนี้ เขาเองก็อยากให้เธออยู่กับเขาตลอดไปเหมือนกัน
"เอาล่ะ ๆ" คุณแม่ยิ้มกว้าง พลางจับมือใบข้าวไว้ไม่ยอมปล่อย
"วันนี้แม่มีเรื่องจะคุยกับหนูตั้งเยอะ"
"ค่ะคุณแม่"
เพียงได้ยินคำเรียกนั้น คุณแม่ก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ
"น่ารักจริงๆ"
ท่านพาใบข้าวไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขก ก่อนให้แม่บ้านยกน้ำผลไม้กับขนมมาเสิร์ฟ
"กินขนมก่อนลูก"
"ขอบคุณค่ะ"
คุณแม่มองใบข้าวด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนเอื้อมมือลูบผมเธอเบา ๆ
"ว่าแต่อีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้วใช่ไหมลูก"
"ใช่ค่ะ"
"สอบติดคณะอะไรนะ แม่จำได้ว่าซันเคยบอก แต่แม่ลืมแล้ว"
ใบข้าวยิ้มก่อนตอบอย่างสุภาพ
"หนูเรียนคณะบริหารธุรกิจค่ะ"
"จริงเหรอเก่งมากเลยลูก" คุณแม่ยิ้มกว้างทันที
"ขอบคุณค่ะ"
"แล้วตื่นเต้นไหม"
ใบข้าวพยักหน้าเบา ๆ
"ตื่นเต้นมากเลยค่ะ หนูไม่รู้ว่าจะเข้ากับเพื่อนใหม่ได้ไหม"
คุณแม่จับมือเธออย่างให้กำลังใจ
"ไม่ต้องกังวลนะลูก หนูเป็นเด็กน่ารัก อัธยาศัยดี ยังไงก็ต้องมีเพื่อนเยอะแน่นอน"
ใบข้าวยิ้มเขินๆ "หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะคะ"
คุณแม่หัวเราะเบาๆ "แล้วเรื่องชุดนักศึกษาล่ะ เตรียมครบหรือยัง"
ใบข้าวหันไปมองซัน ก่อนยิ้ม
"ครบแล้วค่ะ"
"ตาซันเป็นคนพาไปซื้อให้"
คุณแม่หันไปมองลูกชายที่นั่งเงียบอยู่ไม่ไกล ก่อนแซวทันที
"โอ้โหไม่ธรรมดานะ"
"อะไรครับ"
"ปกติแม่ใช้ให้ไปซื้อของให้แม่ ยังต้องบ่นตั้งนาน"
ใบข้าวหลุดหัวเราะส่วนซันได้แต่ส่ายหน้า
"แม่ก็.."
ผู้เป็นแม่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี
"แต่กับหนูใบข้าว พาเดินซื้อของตั้งหลายชั่วโมงก็ไม่บ่นสักคำ"
ซันตอบเรียบ ๆ
"เธอเลือกของเร็ว"
"จริงเหรอลูก"
คุณแม่หันไปถามใบข้าว หญิงสาวยิ้มขำๆ
"หนูว่าไม่ใช่แค่นั้นหรอกค่ะ"
"อ้าว แล้วเพราะอะไร"
ใบข้าวแอบเหลือบมองซัน ก่อนอมยิ้ม
"พี่ซันใจดี บังคับเก่งค่ะ"
เธอชมแต่ก็แอบกัดเขาเล็กน้อย ที่พูดมามันก็จริงทั้งนั้น บังคับเก่ง คำตอบนั้นทำให้ซันชะงักไปเล็กน้อย
"ลูกไปบังคับอะไรน้องตาซัน" ผู้เป็นแม่หันมาถามลูกชายเสียงดุ
"บังคับอะไรกันครับ เธอพูดมัว ไหนบอกอีกทีสิว่าฉันบังคับเธอเหรอใบข้าว" เขาหันไปถามเธอด้วยสายตาดุๆจนใบข้าวไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีก
"หนูใบข้าวไม่ต้องกลัวนะลูกบอกแม่มาเดี๋ยวแม่จัดการให้เอง"
"ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ แค่พี่ซันหวังดี" พอฉันพูดแบบนี้ฉันก็หันไปมองหน้าพี่ซันที่เขาก็เอาแต่จ้องหน้าฉันนิ่งๆไดยไม่รู้ว่าพี่เขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่สิ่งที่รู้หนึ่งอย่างก็คือถ้าฉันพูดไม่ดีล่ะก็ ฉันต้องโดนพี่เขาดุแน่ๆ
"เห็นไหมคับแม่ผมบังคับลูกสาวแม่อะไรกัน"
"ให้มันจริงเถอะ ถ้าทำอะไรน้องแกโดนดีแน่ตาซัน"
เวลาค่อยๆผ่านไปท่ามกลางเสียงหัวเราะของทั้งสามคน ใบข้าวนั่งคุยกับคุณแม่ของซันอย่างถูกคอ จนแทบลืมเวลา
"คุณแม่คะ"
"ว่าไงลูก"
"ตอนเด็กๆ หนูซนมากไหมคะ"
คุณแม่หัวเราะทันที
"ซนสิลูก ซนมาก"
ใบข้าวทำตาโต
"จริงเหรอคะ"
"จริงสิ"
คุณแม่หันไปมองซันที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ
"จำได้ไหมตาซัน"
ซันพยักหน้าเบาๆ
"จำได้"
"ใบข้าวชอบวิ่งตามลูกตลอด"
ใบข้าวหัวเราะเขินๆ "ก็พี่ซันไม่ยอมเล่นกับหนูนี่คะ"
"แล้วหนูรู้ไหม"
"รู้อะไรคะ"
คุณแม่ยิ้มขำ "เวลาหนูร้องไห้เพราะโดนเด็กแถวบ้านแกล้ง ตาซันนี่แหละที่เป็นคนไปเอาเรื่องแทน"
ใบข้าวหันไปมองซันทันที
"จริงเหรอคะ"
ชายหนุ่มนิ่งไปก่อนตอบสั้น ๆ "เด็กมันแกล้งเธอ"
"หนูไม่เห็นรู้เลย"
"ตอนนั้นเธอร้องไห้อยู่"
คุณแม่หัวเราะเบาๆ "มีครั้งหนึ่งนะ ลูกชายแม่กลับบ้านมาหน้าถลอก"
ใบข้าวตกใจ "พี่ซันไปต่อยกับคนอื่นเหรอคะ"
"อืม" ซันตอบเพียงสั้นๆ "เขาแกล้งเธอ"
ใบข้าวนิ่งไปเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าผู้ชายตรงหน้าคอยปกป้องเธอมาตั้งแต่เด็ก คุณแม่ยิ้มอ่อนโยน
"ถึงปากจะบอกว่าไม่ชอบให้หนูเดินตาม แต่พอหนูไม่อยู่ ตาซันก็เป็นคนถามหาเอง"
"แม่..."
ซันเรียกเสียงเรียบ แต่แฝงความเขินเล็กๆ
"แม่เลิกแฉผมเถอะครับ"
คุณแม่หัวเราะเสียงดัง "อายเหรอ"
ซันได้แต่ถอนหายใจ ส่วนใบข้าวก็นั่งอมยิ้มไม่หยุดไม่คิดเลยว่าคุณหมอซันที่ดูเย็นชา จะเคยแอบปกป้องเธออยู่เงียบๆมาตลอด ไม่นานนัก กลิ่นอาหารหอมๆ ก็ลอยมาจากห้องครัว แม่บ้านเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม
"คุณผู้หญิงคะ อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ"
คุณแม่ลุกขึ้นทันที "ดีเลย" ก่อนหันมายิ้มให้ใบข้าว "ไปลูก วันนี้แม่บ้านทำหลายเมนูเลย"
"ค่ะ"
ทั้งสามคนเดินเข้าไปยังห้องอาหารบนโต๊ะมีอาหารวางเรียงรายเต็มไปหมด ทั้งต้มจืด ผัดผัก ปลานึ่ง ไก่อบ และไข่พะโล้หม้อใหญ่ ใบข้าวสูดกลิ่นหอมเข้าปอด
"หอมมากเลยค่ะ"
จากนั้นท่านก็เลื่อนเก้าอี้ให้ใบข้าวนั่ง ก่อนหันไปสั่งลูกชาย
"ตาซัน"
"ครับ"
"ตักข้าวให้น้องสิ"
ซันลุกขึ้นโดยไม่บ่นแม้แต่คำเดียว ตักข้าวใส่จานให้ใบข้าว ก่อนวางลงตรงหน้าเธอ
"ขอบคุณค่ะ"
"อืม"
คุณแม่มองภาพนั้นแล้วยิ้มอย่างมีความสุขบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่น ราวกับทั้งสามคนเป็นครอบครัวเดียวกันมาตั้งนานแล้ว
- Writer
- chap_listContents
- likeADD