เย็นวันนั้น
“วาวา วันนี้คุณพ่อกับคุณแม่ของเธอนัดทานมื้อเย็นที่ร้านอาหารแถวมหาลัยเรานี่แหละ หิวหรือยัง”
พาทิศเอ่ยขึ้นขณะสตาร์ตรถ เสียงเรียบ ๆ เหมือนที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ค่ะ”
เธอตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ โดยไม่หันมามอง
เขาเหลือบตามองนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก
“ทำหน้าบึ้งแบบนี้ โกรธพี่เรื่องอะไรอีก หืม”
“เปล่า”
“เอาดี ๆ อย่ามางอแง พูดมา”
วาวาเม้มริมฝีปาก ก่อนจะหลุดออกมาเสียงงอน
“ก็พี่ว่า…วาวาไม่สวย”
พาทิศหัวเราะเบา ๆ ทันที
“โอ๊ย ยังจำเรื่องตอนเที่ยงได้อีกเหรอ”
ยังไม่ทันที่เธอจะตอบ มือเล็ก ๆ ก็ทุบลงมาที่แขนเขาสองสามที
“ตุ๊บ..ตุ๊บ!”
“ตุ๊บ..ตุ๊บ!”
“ก็พี่พูดเอง!..ทุกคนได้ยินกันหมด”
“โอ๊ย ก็แค่ล้อเล่น....เดี๋ยวนี้กล้าลงไม้ลงมือกับพี่แล้วเหรอ”
เขาพูดพลางคว้ามือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น
รถเงียบลงในชั่วขณะ
สายตาของทั้งคู่ประสานกันโดยไม่ตั้งใจ
หัวใจวาวาเต้นแรงจนแทบได้ยิน
เมื่อพาทิศโน
