“วาวา…”
เขาอมยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นเธอนั่งหลับพิงโซฟา ศีรษะเอนเอียงอย่างคนอ่อนแรง
เธอคงรอเขากลับมา… ความคิดนั้นทำให้หัวใจเขาอิ่มเอมโดยไม่รู้ตัว
แต่แล้วรอยยิ้มก็เลือนหาย
เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือในมือของเธอ
บนหน้าจอคือภาพผู้ชายถอดเสื้อ กล้ามแน่นเป็นมัดชัดเจน
ใบหน้าเขาร้อนวูบขึ้นทันที
หัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ ราวกับมีควันพวยพุ่งออกจากอก
เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าหึงหวงได้หรือไม่
เพราะระหว่างเขากับเธอ…ก็ไม่ได้มีสถานะอะไรต่อกันเลย นอกจากพี่น้องต่างสายเลือดเท่านั้น
พาทิศสูดลมหายใจลึก พยายามตั้งสติ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะไหล่เธอเบา ๆ
“วาวา…วาวา…”
“อืม…อะไรคะ”
เสียงตอบกลับมาแผ่ว ๆ อย่างคนกึ่งหลับกึ่งตื่น
เธอขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
และเพิ่งนึกได้ว่านี่ไม่ใช่บ้านของตัวเอง
“อ่อ…ค่ะ พี่พาทิศ”
“ทำไมมานอนตรงนี้ ทำไมไม่ไปนอนในห้องนอนล่ะ”
เขาเว้นจังหวะ ก
