เมื่อมาถึงหน้าห้องพัก วาวารีบเปิดประตูเข้าไปด้านใน ก่อนจะหมุนตัวกลับมายืนขวางไว้ ไม่ยอมให้เขาก้าวเข้ามาแม้เพียงก้าวเดียว
“ส่งแค่นี้พอค่ะ พี่ไปนอนได้แล้ว”
น้ำเสียงเธอเรียบ แต่แฝงความแข็ง
พาทิศมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงต่ำ
“พี่มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยจริง ๆ”
“เรื่องอะไรคะ พูดตรงนี้เลย”
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“แน่ใจหรือว่าจะให้พูดตรงนี้ ถ้าใครเดินผ่านมาได้ยินเข้า วาวาจะเสียหายนะ”
คำพูดนั้นทำให้วาวาชะงัก ใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“หมายความว่ายังไงคะ…”
ความกังวลทำให้เธอเผลอถอยเปิดทางให้เขา พาทิศก้าวเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดประตูลงเบา ๆ แล้วเดินไปนั่งที่ขอบเตียงอย่างช้า ๆ
บรรยากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
“พี่รู้” เขาเริ่มพูด
“พี่รู้ว่าวาวาหวงพี่… งอนพี่ที่พี่ดูสนิทกับเพลง”
วาวาเม้มริมฝีปากแน่น ปลายนิ้วกำชายเสื้อไว้ราวกับกลั้นความรู้สึกไม่ให้ไหลออกมา
“แต่พี่อยา
