MR.MAFAI มาเฟียที่รัก

ลงโทษ

สกาย PART

เสียงหัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะเลย ตอนที่ฉันเซล้มลงบนตักของนายภาคิน ฉันกลัวนายนั้นจะได้ยินเลยรีบผละตัวเองออกแล้วรีบเดินออกมาเพื่อจะไปที่รถที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถ แต่ยังไม่ทันจะถึง “นี่เธอใช่มั้ยที่ส่งคลิปฉันให้ภาคินดูอ่ะ” ยัยเกรซเดินมากระชากแขนฉัน “พูดบ้าอะไรของเธอหา แล้วนี้เธอไปโดนอะไรมาทำไมสภาพเหมือนควัดกับหมามายังงี้อ่ะ 555+”

“ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะแกไงยัยสกาย” เพี๊ยะ!! ยัยนั่นตบมาที่หน้าฉันจนหน้าฉันหันไปตามแรงมือ

“นี่แกตบฉันงั้นหรอห๊ะ” เพี้ยะๆๆ !! ฉันตบยัยนั่นกลับไปสามครั้ง “ฉันจะบอกแกให้น่ะยัยป้า ถึงฉันจะเป็นคนถ่ายคลิปของแก แต่ฉันไม่เคยคิดจะเอาคลิปนั่นให้ใครดู อีกอย่างแกจะทำอะไรกับใครที่ไหนก็เรื่องของแก เพราะฉนั้น อย่ามาทำตัวเป็นหมาบ้ากับฉัน ถ้าแกยังไม่รู้จักฉันดีพอ” พูดจบฉันก็เดินมาขึ้นรถ ก่อนจะขับมาที่คอนโดของเฮีย ^แสบหน้าชะมัด^ กริ๊งๆๆ!! ( เสียงกระดิ่งหน้าห้อง ) ฉันยืนกดกระดิ่งสักพักก็มีคนมาเปิดประตูเป็นผู้หญิงซะด้วยแถมนุ่งผ้าขนหนูออกมาอีก โอ๊ยไอ้เฮียย จะบ้าตา “มาหาใครค่ะ” ฉันไม่ตอบก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนอีกห้องก่อนจะปิดประตูแต่ “นี่เธอ เธอเป็นใครเนี้ย เข้ามาในห้องคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไงห๊ะ” ยัยนั่นเดินมาดักประตูไว้ ฉันยกมือแล้วชี้ไปที่รูปภาพที่ตั้งอยู่หน้าทีวี ซึ่งในนั่นมีรูปฉันกับเฮียทั้ง 3 คนยืนกอดคอกัน ยัยนั่นหันไปดูก่อนจะหันหน้ามายิ้มแบบแหยๆ

“นี่เป็นน้องสาวของพี่พีหรอจ๊ะ พี่ขอโทษน่ะ พอดีพี่พีเขาไม่ได้เล่าอะไรให้พี่ฟังเลยจ๊ะ” ว่าแล้วยัยนั่นก็ถอยออกจากห้องฉัน ฉันปิดประตูแล้วเดินขึ้นเตียงทันที ผู้หญิงสมัยนี้น่ะ เข้ามาในห้องของผู้ชายคือจะไม่ดูอะไรเลยอ่อ แล้วนี่คงจะไม่รู้สิน่ะว่าเฮียพีเขามีแฟนอยู่แล้วอ่ะ เฮ้ออ!! ฉันหลับไปตอนไหนไม่รู้แต่ตื่นมาอีกทีก็ 10.00 น. แล้ว

“ห๊าสิบโมงเช้า เห้ยสายแล้ว” ฉันรีบลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะรีบหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำ เชื่อมั้ย ทั้งอาบน้ำแต่งตัวฉันใช้เวบาแค่ครึ่งชั่วโมงเอง ฉันหยิบมือถือมาดูพบว่า มีสายเรียกเข้าจากยัยรินและยัยแนนเกือบ 50 สาย ฉันเลยรีบโทรกลับยัยนั่นทันที

“อัลโหล นี่ยัยกาย แกอยู่ไหนเนี้ย รุ่นพี่ขาเรียกรวมกันแล้วน่ะเว้ย อีก 5 นาที เขาจะจับพี่รหัสแล้วเนี้ย โทรไปตั้งเกือบร้อยสายแล้ว” ทันทีที่รับสาย ยัยแนนก็บ่นมาซะยาวจนฉันต้องรีบยกมือถือออกจากหูทันที “เออแก โทษทีพอดีฉันพึ่งตื่น กำลังจะถึงแล้ว” “เออๆ รีบเลยแก เนี่ยพี่เขาเรียกรวมกันแล้ว” ฉันวางสายก่อนจะรีบขับรถออกมาอย่างเร็ว

เอี๊ยดดด!! ฉันขับรถเข้ามาจอดใกล้กับลานกิจกรรม ซึ่งมีพวกนักศึกษานั่งกันอยู่ที่สนามหญ้า โดยมีพวกเพื่อนๆของเฮียที่เป็นพี่ว๊าก ฉันรีบเดินลงจากรถก่อนจะวิ่งไปนั่งข้างๆยัยรินและยัยแนน “นี่น้องคนนั้นอ่ะ ลุกขึ้นยืนหน่อยครับ” เสียงของพี่บอยเพื่อนของเฮียดังขึ้น ฉันหันซ้ายหันขวา ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “น้องนั่นแหล่ะครับ” พี่บอยชี้มาทางฉัน ฉันเลยต้องจำใจลุกขึ้นยืน “วันนี้เป็นวันเปิดเรียนรับวันแรกทำไมถึงมาสายครับ ” อีตาพี่บอยถาม เอ้าถามมาได้เนาะ ก็เมื่อคืนยังนั่งเมาอยู่ที่โต๊ะเดียวกันแท้ๆ “ตื่นสายค่ะพี่” ฉันตอบพรางเอามือขึ้นมากอดอก แล้วมองหน้าเฮียอย่างเอาเรื่อง เฮียเขาไม่ยอมปลุกฉันนี่

“ตอบมาสั้นๆแต่ได้ใจความมากครับ เชิญน้องออกมารับโทษ เพื่อไม่ให้เป็นแบบอย่างครับ”

“เอ้า อะไรอ่ะพี่ หนูแค่มาสายไม่ถึงสิบนาทีเอง” ฉันท้วง ก่อนที่จะทำสายตาอ้อนวอน “ไม่ได้ครับ หน้าที่ของตัวเองยังไม่รับผิดชอบ ออกมาครับ” ไอ้พี่บอยทำเสียงดุ ออกก็ออกว่ะ

“พี่จะให้ทำไรว่ามาดิอายคนหมดแล้วเนี้ย ” ฉันทวงถามพี่เขา “บทลงโทษของเราวันนี้คือพี่จะให้น้องใช้ปากคาบกระดาษนี้ไว้ แล้วส่งให้รุ่นพี่ที่พี่เลือกโดยห้ามให้กระดาษหล่นบนพื้น ไม่งั้นพี่จะให้น้องกับรุ่นพี่คนนั้นวิ่งรอบสนาม 10 รอบ” เหี้ยบทลงโทษบ้าไรว่ะเนี้ย “เอาหล่ะ พร้อมมั้ยครับ” พี่บอยถามฉัน “ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมอ่ะพี่” ฉันตอบพี่เขาไป ”ไอ้คินมึงมาเล่นเกมส์นี้กับน้องเขาหน่อยดิว่ะ” พี่บอยเรียกคนที่จะมาเป็นคู่เล่นเกมส์ของฉัน แต่ทำไมต้องเป็นอีตานี่ด้วยน่ะ “พี่ค่ะ ทำไมต้องเป็นเค้าด้วยอ่ะค่ะ” ฉันรีบพูดแทรก เหตุการณ์เมื่อคืนฉันยังไม่ลืมเลย “นี่คือบทลงโทษของน้อง ซึ่งน้องไม่มีสิทธิ์เรียกร้องนะครับ” ว่าแล้วนายนั่นก็เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าฉัน พวกนักศึกษาสาวๆพอเห็นนายภาคินนี่กรี๊ดกันใหญ่ ชิส์ กรี๊ดอะไรก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะน่ารักตรงไหนเลย

“เอาล่ะครับ ถ้าพร้อมก็เริ่มเลยครับ” พี่บอยพูดจบ ฉันก็รับกระดาษที่พี่บอยยื่นให้มาประกบที่ปาก ก่อนจะหันหน้าไปหานายภาคินเพื่อจะส่งให้ นายนั่นยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันก่อนที่จะใช้ปากเข้ามารับกระดาษแต่ทว่า มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด กระดาษมันล่วงหล่นบนพื้นทำให้ฉันกับนายภาคินmouse to mouse กันในทันที ฉันรีบผละหน้าของตัวเองออกทันที นายภาคินมองหน้าฉันก่อนจะเดินออกจากตรงนั้น “อ่ะๆ เดี๋ยวก่อนไอ้ภาคิน มึงจะไปไหน” พี่บอยดึงแขนนายภาคินเอาไว้ก่อนจะลากเค้ามาตรงหน้าฉัน

" ก็กูทำตามที่มึงบอกแล้วไง จะเอาไรอีกว่ะ " พูดจบนายนั่นก็สบัดแขนออกจากมือพี่บอยทันที “แต่มึงกับน้องเค้าทำผิดกติกา มึงทั้งสองต้องโดนทำโทษก่อนไงครับคุณคิน มานี่เลย” พี่บอยวิ่งไปลากนายนั่นมาที่เดิม นายภาคินโดนผลักให้มาอยู่ที่เดิม นายนั่นมองหน้าพี่บอยอย่างเอาเรื่อง “เห้ย แล้วมันเกี่ยวไรกับกูว่ะ ยัยนั่นส่งไม่ดีเองน่ะเว้ย อีกอย่างกูก็เป็นรุ่นพี่ ทำไมต้องโดนลงโทษด้วยว่ะ”

“อาวพี่ พูดงี้ก็สวยดิ ก็พี่เป็นคนรับ ฉันส่งให้แล้วทำไมไม่รับให้มันดีๆล่ะ” ก็นายนั่นโยนความผิดใส่ฉันก่อนหนิ เรื่องอะไรจะให้ฉันโดนอยู่นเดียวอ่ะ ในเมื่อฉันก็ส่งให้นายนั่นดีๆ “ก็ใครใช่ให้เธอเตี้ยล่ะยัยแคร๊ะ ยื่นต่ำขนาดนั้นใครจะก้มรับได้ห๊ะ” นายนั่นหันมาพูดพรางยักคิ้วข้างเดียวใส่ฉันแบบกวนๆอีก หยึ่ยย!! มันน่ากระโดดกัดหูจริงๆ “นี่นายว่าใครเตี้ย แล้วว่าใครแคร๊ะห๊ะ” ฉันยืนเอามือเท้าสะเอวพร้อมจะมีเรื่อง “ก็เธอไงยัยเตี้ย นี่เธอใช่น้องของไอ้พีจริงป่ะ ทำไมต่างกันอย่างงี้เนี้ย” นายนั่นเอามือมาผลักหัวฉันเบาๆ

“นี่ไอ้ภาคิน” ฉันเดินเข้าหานายนั่นหยจะเอาเรื่อง แต่เฮียมาดึงฉันไว้ก่อน “นี่หยุดเลยทั้งสองคน จะทะเลาะกันทำไมเนี่ย” เฮียหันมามองหน้าฉันก่อนจะส่งซิกเพื่อให้ฉันหยุด

“นั่นอ่ะดิ ทะเลาะกันยังไงทั้งคู่ก็ต้องโดนลงโทษกันอยู่ดี” พี่บอยพูดก่อนจะเดินมาที่ที่ฉันยืนอยู่ “เอาเป็นว่าพี่จะลงโทษแบบเบาๆน่ะ เห็นแก่ความน่ารักของน้องสาวไอ้พี” พูดจบพี่บอยก็ก้มลงมาทำตาหวานใส่ฉัน “พอเลยมึง จะก้มไปใกล้ๆทำไม” เฮียผลักพี่บอยออก “เออๆ เอาเป็นว่าผมจะให้ทั้งสองเชิญที่สนามเลยครับ 20 รอบนะคร๊าบการสั่งด้วยเสียงนอยด์ๆ “ทำไมฉันต้องมาโดนลงโทษเพราะเธอด้วยเนี้ยห๊ะยัยเตี้ย” นายภาคินเดินไปบ่นไป ฉันทำเป็นไม่ได้ยินก่อนพร้อมกับเริ่มวิ่งเย๊าะที่สนามฟุตบอล กริ๊งๆๆๆ !! ( สมมุติว่าป็นเสียงจักยานนะคะ ) “นี่ยัยแคร๊ะ รีบขึ้นมาดิ” นายภาคินปั่นจักยานเข้ามาใกล้ฉันแล้วเข้ามาดักหน้า “นี่นายทำไรของนายเนี่ยยย” ฉันหันไปถามแล้ว แต่ตัวอิฉันได้เดินไปนั่งซ้อนท้ายเค้าเป็นที่เรียบร้อยจ้า

“ก็ปั่นจักยานไง ถามไรไม่คิด” นายนั่นหันมาตอบฉันก่อนจะออกตัวปั่น “เดี๋ยวพี่บอยแกก็ด่าเอาหรอกนาย” “ด่าทำไม ก็มันบอกแค่ว่ารอบสนาม 20 รอบ แต่มันไม่บอกหนิว่าให้วิ่งหรืออะไร เพราะฉนั้นนั่งเงียบๆไปยัยเตี้ยถ้าไม่อยากจะลงไปวิ่งเอง” นายภาคินปั่นต่อไปแค่ 10 รอบ เค้าก็จอดรถแล้วเดินเข้าไปในโรงยิมทันที “นี่มึงวิ่งครบแล้วหรอวะไอ้ภาคิน” ไอ้พี่เอ็มถามนายนั่น นายภาคินหันไปพยักหน้าให้ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะ ส่วนฉันก็เดินมาหายัยรินกับยัยแนนทันที