พันธะร้ายพ่ายรักเธอ

บทที่6 พยาบาลแสนดี

เมื่อเห็นว่าเธอเดินออกไปกับแม่ของตัวเอง อัคคีเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ สายตาของเขาที่มองไปทางประตูมันแฝงไปด้วยความโกรธและรู้สึกหงุดหงิดมากอยากจะเอาคืนแป้งร่ำ ให้สาสม

ส่วนแป้งร่ำเธอหาข้ออ้างมาส่งคุณหญิงเนื่องจากไม่อยากอยู่ในห้องกลัวว่าอดีตมันจะหวนคืนมา เธอไม่ได้อยากจะทิ้งเขาแต่เพราะเธอต้องทำตามคำสั่งของครอบครัวและเธอก็พอรู้ว่ายังไงตอนนั้นเขาอาจจะไม่ปล่อยเธอไปแน่ การจบแบบนั้นน่าจะเป็นทางออก

"ส่งป้าแค่นี้พอ หนูกลับห้องไปเถอะจะได้พักผ่อน" คุณหญิงป้าหันมาบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนมาก ส่วนแป้งร่ำเธอก็ยิ้มพร้อมตอบรับคำสั้น ๆ

"ค่ะ"

เมื่อเดินหันหลังให้คุณป้าแล้วเธอก็เหวี่ยงตัวหลบลงไปที่ชั้นล่าง ที่ต้องทำอย่างนั้นเพราะกลัวว่าเขาจะรออยู่ในห้อง การที่ถ่วงเวลาแบบนี้มันน่าจะดีกว่า ขืนรีบกลับเข้าไปมีหวังได้เกิดเรื่องแน่

ส่วนอัคคีเขาก็ไม่ได้รอแป้งร่ำที่ห้องหรอกนะ เขากลับมาที่ห้องตัวเองทว่าสีหน้าของเขาตอนนี้มันไม่ได้ดูดีแม้แต่น้อย หัวคิ้วของเขาจรดกันสีหน้าแววตามันบ่งบอกถึงอารมณ์ที่มีตอนนี้มาก

"แป้งร่ำ!! เธอมันกล้ามากนะ กล้ากลับมาในฐานะว่าที่คู่หมั้นคงคางั้นเหรอ!!"

เขาโพล่งเสียงหนักแน่น พร้อมกับเดินมาที่ปลายเตียงหย่อนสะโพกตัวเองลงไปนั่งอย่างกะทันหัน เรียวคิ้วเข้ม ๆ มันย่นลงจนเป็นปม เพราะบาดแผลที่เขามีในใจเมื่อหลายเดือนก่อนมันทำให้เขาต้องทุกข์ใจและเคยลั่นวาจากับตัวเองไว้ว่าเจอที่ไหนจะฆ่าเธอทิ้งซะ แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะเดินเข้ามาหาเขาอีกครั้ง

พูดจบเขาก็หลับตานิ่งจากนั้นก็พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะล้มตัวนอนลงที่เตียงกว้างนอนแผ่หราอยู่อย่างนั้น

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนที่แป้งร่ำอาศัยอยู่ที่ชั้นล่างเธอเห็นว่ามันคงนานพอ เขาน่าจะกลับห้องไปแล้วเธอก็เลยเดินย่องขึ้นมาที่ชั้นบน กวาดสายตามองก่อนที่จะรีบวิ่งไปที่ห้อง แต่ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป เธอยังอุตส่าห์แง้มดูก่อนว่าเขาอยู่ในนั้นหรือเปล่า เมื่อเห็นว่าทุกอย่างมันว่างเปล่าเธอก็เลยรีบแทรกร่างเข้าไปในนั้น

"ทำไมโลกมันกลมแบบนี้นะ"

เมื่อเข้ามาแล้วเธอก็รีบพูดขึ้นกับตัวเอง พร้อมทั้งล็อกประตูจนแน่นหนา ก็ใครมันจะไปคิดว่าคนที่เธอเคยคบจะมาเป็นพี่ชายของว่าที่คู่หมั้นเธอได้ อุตส่าห์ทำใจมาตั้งหลายเดือนแต่สุดท้ายเรื่องเดิม ๆ ก็ย้อนกลับมาในความคิดจนได้

ในเมื่อมันถอยไม่ได้แล้ว เธอก็คงต้องยอมเผชิญหน้ากับเขา อะไรมันจะเกิดก็คงต้องยอมให้มันเกิด!!

รุ่งเช้า

แป้งร่ำตื่นแต่เช้าเพราะเธอมีหน้าที่ต้องดูแลคงคา ฉะนั้นก็ต้องเข้ามาหาเขาก่อน ทว่าเมื่อเข้ามาแล้วก็เห็นพ่อบ้านที่เป็นผู้ชายช่วยเขาแต่งตัวอยู่

"ทำไมเธอเข้ามาเร็วขนาดนี้ละ" เขาเอ่ยถามเธอเสียงเรียบ ที่บอกว่าเขาอาจจะดุ เธอยังไม่เห็นว่าเขาจะดุสักนิด

"ก็แป้งกลัวว่าคุณจะเรียกใช้นี่ค่ะ"

"ใครจะไปใช้เธอมันเช้าอยู่ ฉันก็อายเป็นอีกอย่างให้พ่อบ้านจัดการเรื่องส่วนตัวของฉันก่อนเธอค่อยเข้ามา"

"อ้อ...ค่ะ"

แต่เธอก็เห็นว่าเขาทำธุระแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ก็เลยยืนรอไม่นานเขาก็สั่งให้พ่อบ้านออกไปก่อน

"คุณคงคาจะรับอะไรไหมคะ เดี๋ยวแป้งไปเอามาให้"

"ไม่!!"

เขาตอบสั้น ๆ ส่วนคนที่ยืนอยู่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร กระทั่งเป็นเขาที่สั่งเธอ

"ช่วยเข็นฉันออกไปข้างนอกหน่อย อยู่แต่ในห้องรู้สึกเบื่อ"

"ได้สิคะ"

เธอรีบเดินมาที่รถเข็น จากนั้นก็เข็นเขาออกไปข้างนอกบริเวณชั้นสองมันเป็นริมระเบียงที่มองลงไปเห็นชั้นล่างได้ แต่ก็ยังมีอีกมุมหนึ่งที่มีไว้ดูวิวรอบบ้าน นั้นก็คือระเบียงกว้างที่เดินถัดออกไปจากปีกขวาของบ้าน

เมื่อเข็นเขามาถึงจุดนั้นจะมีโต๊ะเล็กไว้นั่งดื่มด่ำบรรยากาศพร้อมทั้งจิบกาแฟไปด้วย แป้งร่ำหยุดรถไว้ตรงนั้น จากนั้นก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้วถามเขาขึ้นอีกครั้ง

"คุณคงคาอยากทานมื้อเช้าตรงนี้ไหมคะ แป้งจะยกขึ้นมาให้"

เขาเงียบแล้วช้อนสายตามองเธอ จากนั้นก็พูดขึ้น

"ตั้งแต่ที่ฉันอุบัติเหตุและฟื้นตัวขึ้นมา ฉันก็ทานข้าวคนเดียวตลอด เธอรังเกียจหรือเปล่าถ้าจะนั่งทานเป็นเพื่อนคนพิการอย่างฉัน"

แป้งร่ำยิ้มจากนั้นเธอก็พูดขึ้น

"ไม่หรอกค่ะ งั้นสั่งแม่บ้านยกขึ้นมาบนนี้ก็ได้ เดี๋ยวแป้งทานเป็นเพื่อนคุณเอง"

ในเมื่อเธอมีหน้าที่ดูแลเขา และเขาก็เป็นว่าที่คู่หมั้นมันก็คงไม่มีอะไรน่าเกลียดหรอก ดีเสียอีกเขาจะได้รู้สึกไม่เหงาเธอคิดแบบนั้น

"งั้นแป้งลงไปสั่งพี่แจ่มนะคะ"

"อืม..."

แป้งร่ำรีบเดินไปทางบันไดเพื่อทำตามที่คงคาบอก เมื่อลงมาแล้วเธอก็มุ่งหน้าเข้าครัว เผื่อสั่งแจ่มแม่บ้านสาวที่เธอพึ่งรู้จัก ให้ยกอาหารเช้าขึ้นไปด้านบน

หลังจากที่สั่งแล้วเธอก็เดินออกมา ทว่าเป็นจังหวะที่คุณหญิงป้าเดินมาพอดี

"ลงมาแต่เช้าเลยนะ"

"คือหนูมาบอกแม่บ้านให้จัดอาหารเช้าขึ้นไปข้างบนสองชุดค่ะ คุณคงคาบอกว่าไม่มีเพื่อนทานอยากให้หนูทานเป็นเพื่อน"

สิ่งที่คุณหญิงได้ยินมันทำคนเป็นแม่ใจชื้นขึ้นมา ดูเหมือนลูกชายคนเล็กกำลังมองเห็นแสงสว่างในชีวิต

"ดีเลย งั้นป้าฝากหนูด้วยแล้วกัน"

"ได้ค่ะ"

หลังจากรับคำเธอก็เดินกลับขึ้นไปที่ชั้นบนตามเดิม รอมื้อเช้าจากแม่บ้าน ส่วนคุณหญิงก็มานั่งรอที่โต๊ะอาหารจิบชาอุ่น ๆ รออยู่อย่างนั้นเพราะคุณหญิงไม่ดื่มกาแฟ

เวลาผ่านไปสักพักอัคคีลูกชายคนโตก็เดินลงมาจากชั้นบนเขามุ่งหน้าลงมาที่ชั้นล่างจากนั้นก็กวาดสายตามองหาแป้งร่ำ เมื่อเข้ามาที่ห้องอาหารก็ไม่เห็นว่าเธอจะนั่งอยู่ที่โต๊ะ จนเขาต้องเอ่ยถามผู้เป็นมารดา

"แล้วพยาบาลคนใหม่แม่ละครับ ยังไม่ลงมาอีกเหรอ"

"ใครบอกละ...อยู่ที่ระเบียงกับน้องแกนู้น ดูท่าตาคงคา คงพอใจหนูแป้งแหละถึงขั้นชวนกันทานข้าวรับลมอยู่ข้างบน!!!"

ประโยคที่อัคคีได้ยินทำให้เขาต้องยกยิ้ม จากนั้นก็หมุนตัวกลับไป

"แล้วลูกจะไปไหน"

"ผมจะขึ้นไปดูน้องหน่อย!!"