พันธะร้ายพ่ายรักเธอ

บทที่5 ความเข้าใจผิด

ด้วยความที่ต้องดูแลคงคาแป้งร่ำเธอเลยเข้าออกได้สบาย แม้ว่าชายหนุ่มจะเดินไม่ได้ก็จริง แต่เขาก็ยังสามารถนั่งรถเข็นได้ ส่วนการจัดการเรื่องอาบน้ำจะมีพ่อบ้านอีกคนเป็นคนช่วยดู ส่วนแป้งร่ำเธอมีหน้าที่หลังคืออยู่เป็นเพื่อนเขา รอให้เขาใช้ หรือยกอาหารเข้ามาให้ น่าจะเป็นเรื่องหลัก ๆ ที่เธอต้องทำ

"จะนอนหรือยังค่ะ เดี๋ยวแป้งจะห่มผ้าให้" เธอถามเขาในขณะที่คงคาเองกำลังนอนเหยียดตัวยาวอยู่บนที่นอน ในมือของเขาถือหนังสือเอาไว้ เป็นหนังสือปรัชญาของชีวิตทั่วไป ที่อ่านเพื่อให้กำลังใจตัวเอง

และเมื่อได้ยินเสียงหวานเอ่ยถาม ชายหนุ่มก็ช้อนสายตาขึ้นมอง จากนั้นก็เอ่ยถามแป้งร่ำเสียงเรียบ

"เธอไม่รังเกียจฉันเหรอ?"

"ทำไมต้องรังเกียจค่ะ?" เธอพูดตามหลังความเป็นจริง เพราะคุณคงคาไม่ได้ดูน่าเกลียดน่ากลัว ใบหน้าเขาดูหล่อผิวขาว จมูกโด่งด้วยซ้ำเสียอย่างเดียวแค่เดินไม่ได้เท่านั้นเอง

"ก็เธอยังสาวต้องมาดูแลคนพิการนี่"

"แป้งว่าคุณคงคิดมากแล้ว นอนเถอะค่ะ เดี๋ยวแป้งพาคุณเข้านอน"

พอพูดจบเธอก็สาวเท้าไปที่เตียง จัดการเก็บหนังสือของคงคาแล้วประคองเขาให้นอนราบ ในขณะที่เธอกำลังทำหน้าที่ พี่ชายของเขาก็เดินเข้ามาพอดี

"จะนอนแล้วเหรอ?"

เสียงทุ้มพูดขึ้นทำให้คงคาต้องมองมาทางพี่ชายของเขา

"อ้าว!! ทำไมวันนี้พี่กลับบ้านได้ละ" คงไม่แปลกที่คงคาจะถามแบบนั้น เพราะปกติพี่ชายตัวเองก็ไม่ชอบเข้าบ้านสักเท่าไร

"ก็ได้ยินข่าวว่าแม่หาพยาบาลใหม่ให้แก ฉันก็เลยมาดูหน้าสักหน่อยกลัวว่าจะเป็นพวกต้มตุ๋น!!"

คำพูดของเขาทำเอาแป้งร่ำตัวชาไปเล็กน้อย แถมเธอยังรู้สึกว่ามือเย็นเฉียบตัวเริ่มสั่นเทาเข้าไปอีก

"อืม...คุณคงคานอนเถอะค่ะ แป้งจะได้กลับห้อง"

เธอรีบตัดบทพร้อมทำหน้าที่ของตัวเอง เมื่อห่มผ้าให้เขาเรียบร้อยก็ขอตัวออกมาจากที่นั่นทันที โดยไม่มองหน้าของอัคคีสักนิด

ส่วนอัคคีเมื่อเห็นว่าแป้งร่ำเดินสวนออกไปแล้วเขาก็มองตามเธอไป จากนั้นก็รีบหมุนตัวเตรียมท่าจะสาวเท้าตามไปด้วย กระทั่งเสียงของคงคาเอ่ยขึ้น

"พี่จะไปแล้วเหรอ"

"อืม...นายจะได้พักผ่อน"

คงคาก็พอเข้าใจได้ว่าพี่ชายเองก็อยากพักเขาเลยไม่ได้รั้งอัคคีไว้ในห้อง

เมื่อสาวเท้าออกมาแล้วก็เห็นแป้งร่ำเดินหลังไว ๆ มาที่ห้องของเธอ เขารู้ได้ในทันทีว่าห้องของเธออยู่ที่ไหน จากนั้นก็มองซ้ายแลขวาเมื่อไม่เห็นว่าใครขึ้นมาแล้วชายหนุ่มก็รีบสาวเท้ามาทางปลีกซ้ายของบ้าน มุ่งหน้ามาที่ห้องของแป้งร่ำทันที

ชายหนุ่มร่างสูงแววตาดุดันหยุดเท้านิ่งที่หน้าห้องของแป้งร่ำ จากนั้นก็เคาะเรียกคนข้างใน

ก๊อก ก๊อก

ส่วนเธอก็คงไม่รู้หรอกว่า คนที่เคาะคืออัคคีไม่นานนักประตูห้องก็เปิดออกกว้าง สายตาของหญิงสาวร่างเล็กมองเขาด้วยความตกใจ

"คุณอัคคี มีอะไรกับแป้งหรือเปล่าคะ"

เธอพยายามจะข่มอารมณ์ตื่นตระหนกเอาไว้ ไม่อยากให้เขาเห็นอาการ ทว่าอัคคีกลับผลักประตูเข้ามาในห้องของเธอ จากนั้นก็หันไปล็อกกลอนจนแน่นหนา

"นี่คุณ...."

แป้งร่ำดูลนลานมาก ส่วนอัคคีเขาก็มองหน้าเธอ สายตาของเขาแข็งกร้าว พร้อมทั้งเอื้อมมือมาจับที่คางของเธอแน่น

"ในเมื่อหนีฉันแล้ว ทำไมไม่หนีให้มันพ้น เธอมาโผล่ที่บ้านฉันทำไม หนำซ้ำยังมาในฐานะคู่หมั้นน้องชายฉันอีก สิ่งที่เธอหลอกฉันไปมันยังไม่สาแก่ใจเธอหรือไงกัน"

"ปล่อยนะคะ แป้งเจ็บคุณเข้าใจผิดแล้ว"

"ผิดเหรอ เธอหลอกเอาเงินฉันไปสองแสนบอกว่าค่ารักษาพยาบาลน้อง นอนกับฉันแค่ครั้งเดียวหายเข้ากลีบเมฆ ตอนนี้มาโผล่ในฐานะคู่หมั้นไม่ทราบว่าเธอมาหลอกคนบ้านฉันแบบไหนอีก"

ทุกอย่างที่เขาพูดมาล้วนเป็นอดีตที่โหดร้าย จริงที่เธอเคยมีสัมพันธ์กับเขาในช่วงนั้น เพราะคิดว่าคบกันแล้ว น่าจะไม่ใช่เรื่องแปลก ส่วนเงินที่เขาให้เธอไม่ได้หลอกแต่เป็นเพราะเขาเสน่หาและสงสารในตัวเธอถึงได้ให้มันมา และในช่วงนั้นน้องเธอดันป่วยต้องใช้เงินรักษา เงินที่เขาให้เธอถูกเอาไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลน้อง และหนักไปกว่านั้นเธอก็พึ่งรู้ว่าตัวเองมีคู่หมั้น และต้องย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของว่าที่คู่หมั้นด้วย

ทุกอย่างมันเป็นเรื่องบังเอิญทั้งนั้น จนแป้งร่ำเธอไม่รู้จะอธิบายแบบไหน เธอไม่คิดด้วยซ้ำว่าเขาจะเป็นพี่ชายของว่าที่คู่หมั้นเธอ และที่เธอต้องเดินออกมาจากชีวิตเขา เพราะไม่อยากให้เขาต้องเสียใจ การจากมาโดยไม่ได้ร่ำลาครั้งนั้นจึงทำให้เขาต้องเข้าใจเธอผิด

แป้งร่ำมองหน้าเขา ทั้งที่เขายังบีบคางเธอแน่น

"จะแก้ตัวว่าอะไรไม่ทราบ!!"

"ไม่ได้อยากแก้ตัว ปล่อยเถอะค่ะ ปล่อยมือได้แล้ว"

เธอโพล่งเสียงบอกเขา ส่วนเขาดูเหมือนจะไม่ปล่อย เขาดันเธอไปชิดที่ผนังห้อง จากนั้นก็ยืนคร่อมร่างเธอไว้จนมิด

"ไหน ๆ ก็เจอเธอแล้ว เงินที่ฉันให้ไป ฉันไม่อยากได้คืนหรอกนะ สิ่งที่ฉันอยากได้คือตัวเธอมากกว่า!!"

"คุณอัคคี นี่คุณอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะคะ แป้งเป็นว่าที่คู่หมั้นน้องชายคุณนะ"

"มันก็แค่ว่าที่คู่หมั้น แต่ฉันกับเธอมันมากกว่านั้นไปแล้ว"

เขาทำท่าเหมือนจะโน้มลงมาจูบเธอ จนแป้งร่ำต้องร้องขึ้น และเสียงร้องของเธอดันทำให้คุณหญิงเต็มที่พึ่งเดินขึ้นบันไดมาได้ยินชัด

"ปล่อยนะ" เธอเหวี่ยงหน้าหลบ ส่วนอัคคีเขาดูโกรธเธอมาก มากจนเธอแทบจะต้านทานแรงเขาไม่ได้

ก๊อก ก๊อก

"หนูแป้ง เป็นอะไรหรือเปล่า"

ทั้งคู่หยุดชะงัก แป้งร่ำรีบผลักร่างของอัคคีให้ถอยออกไป จากนั้นก็จ้องมองหน้าเขา ก่อนที่เธอจะเปล่งเสียงบอกคนข้างนอก

"ไม่มีอะไรค่ะ"

"เปิดประตูให้ป้าได้ไหม"

คราวนี้แหละเป็นเรื่องใหญ่ จนเธอต้องมองซ้ายแลขวา ก่อนที่จะผลักร่างของอัคคีไปที่ห้องน้ำ ให้เขาหลบอยู่ในนั้น แล้วเธอก็เดินมาเปิดประตูห้องให้คุณหญิง

"ป้าได้ยินเสียงดังมาจากห้องหนู ก็เลยเป็นห่วง"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"

"ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว พักเถอะ" คุณหญิงกำลังจะสาวเท้ากลับไปที่ห้อง แต่แป้งร่ำเธอเห็นว่าเขาอยู่ในห้องก็เลยหาทางเดินหนี

"เอ่อคุณป้าคะ เดี๋ยวหนูเดินไปส่งค่ะ"

"อ๋อ...ได้สิจ๊ะ!!"

เมื่อเธอเดินออกจากห้อง สายตาก็หันกลับมาทางห้องน้ำ หวังเหลือเกินว่าเขาคงจะออกไปจากห้องของเธอแต่โดนดี