เตรียมแผนการ
1236 Words
ตอนที่1
ณ ร้านอาหาร
12:30 น.
“ขอบใจนะที่มาทานข้าวเป็นเพื่อนไม่งั้นคงเหงาแย่” ลารินเอ่ยขอบคุณเรนนี่ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่
“ที่ชวนฉันเพราะเหงาเหรอ?” เรนนี่เลิกคิ้วถามอย่างไม่จริงจังนัก
“เปล่า…ก็อยากเจอแกด้วย” ลารินรีบแก้ตัวทันทีก่อนจะส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้เรนนี่
“โกหกไม่เนียน…” เรนนี่ส่ายหน้าไปมา ลารินที่ได้ยินคำตอบของเรนนี่ก็ขำออกมาอย่างกลั้นไม่ได้ให้กับความน่ารักของเรนนี่
“ได้ข่าวเรื่องงานที่ท่าเรือบ้างไหม?” ลารินถามด้วยเสียงจริงจังเพราะเธอไม่เข้าไปยุ่งเรื่องธุรกิจส่วนนี้ของที่บ้านแต่ก็พอรู้ๆ มาผ่านๆ บ้าง
“อืม ได้ยินมาบ้างอ่ะ” เรนนี่ตอบกลับก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ส่วนใหญ่เธอจะบริหารโรงแรมเป็นหลักส่วนเรื่องธุรกิจสีเทาที่ร่วมหุ้นกันทีเคจะเป็นคนจัดการซะส่วนใหญ่
“เกิดปัญหาใหญ่มากเลยเหรอช่วงนี้เห็นพวกหนุ่มๆ ยุ่งๆ”
“แค่มีปัญหาเกี่ยวกับข้อตกลงนิดหน่อย…”
“แล้วปัญหาแค่นี้ทำไมต้องทำเหมือนเป็นเรื่องใหญ่ที่ผ่านมายัยจีน่าก็คุยเจรจาได้ตลอด” ลารินถามด้วยความสงสัย
“ครั้งนี้ปัญหามันอยู่ที่เรากำลังมีปัญหากับใครอยู่”
“แล้วคนที่เรามีปัญหาคือใครเหรอ?” ลารินถามต่อด้วยความอยากรู้
“ไม่รู้อ่ะ ฉันไม่ได้ใส่ใจแต่รู้แค่ว่าเป็นคนที่มีอิทธิพลฝั่งยุโรปทีเคเคยพูดชื่อให้ฟังอยู่แต่ฉันจำไม่ค่อยได้น่าจะชื่อออส…อะไรสักอย่างอ่ะลืมไปแล้ว” เรนนี่ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนักเพราะงานเธอก็ล้นมืออยู่แล้วจึงไม่มีเวลาไปห่วงเรื่องอ่าน
“อ๋อเหรอ…เดี๋ยวคงจัดการได้แหละมั้ง” ลารินพยักหน้าเชิงเข้าใจหลังจากที่ได้ฟังเรนนี่เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังถึงจะไม่ละเอียดมากก็ตาม
“กินเสร็จแกไปไหนต่ออ่ะ”
“เข้าบริษัทพอดีมีดอกไม้ล็อตใหม่เพิ่งนำเข้ามาเดี๋ยวฉันจะจัดส่งไปที่บ้านแก แกน่าจะชอบ”
“อืม” เรนนี่พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลงมือทานอาหารเรื่อยๆ
“เออ! เพิ่งคิดได้พรุ่งนี้ตอนเย็นแกมีธุระไปไหนไหม?”
“ฉันเข้าฟิตเนสออกกำลังกายมีนัดกับเทรนเนอร์ไว้มีอะไรอ่ะ?”
“คืนพรุ่งนี้ฉันได้รับเชิญไปงานเลี้ยงวันเกิดคุณหญิงภรรยาของนายพลอ่ะ แกไปให้หน่อยได้ไหม”
“ไม่เอาอ่ะ น่าเบื่อจะตายแกก็ไปเองสิ”
“พรุ่งนี้ฉันติดงานอ่ะดิแกไปให้หน่อยนะๆ แค่เเป๊บเดียวก็ได้”
“แกไปรู้จักกับนายพลด้วยเหรอทำไมเขาถึงเชิญแก?” เรนนี่ถามด้วยความสงสัยเพราะลารินไม่น่าจะไปรู้จักกับคนกลุ่มนี้ได้
“รู้จักภรรยาเขาที่เพิ่งแต่งงานกันไป”
“แกสนิทกับคนสูงอายุเหรอ?”
“เปล่า เมียนายพลอายุแค่ยี่สิบกว่าเองเพื่อนฉันเองอ่ะ แกไปให้หน่อยนะๆ” เรนนี่ที่ได้ยินคำตอบถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจก่อนจะดึงสติกลับมา
“อืม ได้”
“เย้! นี่การ์ดเชิญเขาล็อกเก้าอี้ตามชื่อแล้วแกไปในนามฉันแล้วกันขอบใจนะ”
“อ๋อที่นัดฉันมาทานข้าวเพราะเรื่องนี้หรอกเหรอเตรียมการ์ดมาซะพร้อมเลย” เรนนี่มองลารินด้วยสายหางตาก่อนจะกลอกตามองบน
“ขอบคุณนะจ๊ะเพื่อนรัก มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองอ่ะกินเยอะๆ นะ” ลารินรีบตักอาหารให้เรนนี่เพื่อเปลี่ยนเรื่องทันที
ออสติน
“เรื่องงานที่นายบอกเมื่อวันก่อนจะให้เริ่มเมื่อไหร่ครับ?” ครูสเอ่ยถามเจ้านาย ในขณะที่ออสตินนั่งพิงที่เก้าอี้ทำงานพร้อมกับมือคีบบุหรี่และดูดอย่างใจเย็น
“คืนพรุ่งนี้” ออสตินตอบเสียงเรียบก่อนจะหยิบแฟ้มบางอย่างและโยนวางบนโต๊ะทำงานตรงหน้าครูส
“…” ครูสหยิบเอกสารมาอ่านที่มีเนื้อหาไม่มากนักซึ่งเป็นประวัติข้อมูลของผู้หญิงคนหนึ่ง
“…ลาริน ลูกสาวคนเดียวของน้องสาวคนเล็กไมล์ร่าตระกูลเคลิส…”
“ตระกูลเคลิส…ที่เรากำลังมีปัญหาเรื่องข้อตกลงในการแบ่งพื้นที่ค้าขายอยู่?” ครูสถามกลับและพอจะเดาออกว่าออสติดสั่งให้เขาไปลักพาตัวลารินมาทำอะไร
“ใช่ คืนพรุ่งนี้เธอถูกเชิญไปงานวันเกิดลูกสาวนายพล มึงต้องไปเอาตัวยัยนั่นมาให้กูเพื่อที่กูจะได้เอาไปต่อรองกับพวกตระกูลมาเฟียเอเชีย…”
“ไม่มีรูปเหรอครับ?” ครูสถามกลับในขณะที่พลิกกระดาษไปมาหารูปของเจ้าของร่างที่ชื่อลาริน
“ไม่มี ตระกูลนั้นทำทุกอย่างเพื่อปกปิดหน้าตาผู้หญิงที่ชื่อลารินเพราะเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับงานธุรกิจสีเทาพวกนี้ คนของเราหามาได้แค่นี้”
“แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าเธอคือคนไหน?”
“โต๊ะเก้าอี้ที่เธอนั่งมันจะล็อกชื่อไว้ มึงจะรู้เองเมื่อไปถึงคนของเราส่วนหนึ่งรออยู่ที่นั่น”
“รับทราบครับนาย”
“เรื่องบินจะออกในอีกสองชั่วโมง มึงไปเตรียมตัวแล้วไม่เกินสองวันกูต้องได้ตัวผู้หญิงที่ชื่อลารินมาที่นี่…”
“ครับนาย”
เรนนี่
เรนนี่ที่เพิ่งเลิกงานและกลับมาถึงบ้านเดินเข้ามาภายในบ้านด้วยความเหนื่อยล้าเมื่อเข้าไปถึงก็พบสาวใช้ที่วิ่งมาช่วยถือของ
“คุณแม่ละ?” เรนนี่เอ่ยถามถึงแม่เป็นอันดับแรกเหมือนทุกครั้ง
“อยู่ที่สวนหลังบ้านค่ะ” สาวใช้ตอบ
“แล้วคุณพ่อละ?”
“ออกไปข้างนอกค่ะยังไม่กลับ”
“อืม” เรนนี่เดินไปยังหลังบ้านก่อนจะพบแม่ของเธอนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เก้าอี้ภายใต้บรรยากาศที่เงียบสงบ
“อ่านอะไรอยู่คะ?” เรนนี่เอ่ยถามก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“หนังสือเกี่ยวกับชีวิต แม่ก็อ่านไปเรื่อยแหละวันนี้เป็นยังไงบ้างลูก” น้ำใสเอ่ยถามลูกสาวด้วยโทรเสียงที่ห่วงใย
“เหมือนเดิมค่ะ” เรนนี่ตอบพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆ
“เป็นอะไร…”
“เรนนี่แค่เบื่อๆ” เรนนี่ตอบไปตามตรงเพราะต่อให้เธอโกหกว่าสบายดีแม่ของเธอก็จับได้อยู่ดี
“หาแฟนสักคนสิ” น้ำใสบอกลูกสาวด้วยรอยยิ้ม
“นี่แม่ก็อีกคนเหรอคะที่อยากให้หนูมีแฟน?”
“หึ แม่ก็เห็นเหงาๆ เบื่อๆ เลยลองเสนอดู”
“เวลาที่แม่รักพ่อแม่รู้สึกกับพ่อยังไงเหรอคะ?”
“รู้สึกปลอดภัย อบอุ่นแล้วก็ขาดไม่ได้ พ่อคือชีวิตของแม่”
“หวานจังเลยนะคะ” เรนนี่คลี่ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำพูดแม่ที่ตอบเธอ
“แน่นอนสิไม่งั้นจะมีลูกตั้งสองคนเหรอ?”
“ฮ่าๆ” เรนนี่หัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับน้ำใสอย่างอารมณ์ดีมันทำให้เธอหายเหนื่อยในทันทีเมื่อได้พูดคุยกับแม่
“แม่ลืมบอกไป มีชุดมาส่งที่บ้านบอกว่าของลูก…”
“อ๋อใช่ค่ะหนูสั่งมาเอง”
“จะไปไหนละ?”
“งานเลี้ยงทั่วไปค่ะแม่พอดีลารินติดงานหนูเลยไปแทนชุดอยู่บนห้องใช่ไหมคะ?”
“จ๊ะ แม่ให้แม่บ้านเอาขึ้นไปไว้ให้เรนขึ้นไปอาบน้ำเถอะเจอกันมื้อเย็นแม่ไปเตรียมกับข้าวให้”
“ค่ะแม่”
***********
- Writer
