Pilitin ko man na hndi ipahalata ang nararamdaman ko ay hindi ko talaga kaya na hindi ipahalata.
Lumalayo ako kapag nariyan sa paligid si Sir Rhuel at kapag nagtatangka siyang maglambing ay sinasabi ko talagang pagod ako.
Mahirap para sa akin na layuan siya pero kailagan kong gawin para hindi na ako tuluyan na mahulog pa sa kanya.
Para hindi na mas lumalim pa ang anuman na nararamdaman ko para sa kanya.
“Narito ka pa pala?”
Sa lalim yata ng iniisip ko ay hindi ko napansin na may ibang tao na sa paligid.
Iyon nga lang gaya ng dati ay nasa labas lang siya ng gate.
Si Gelene.
“Anong ginagawa ni Rhuel at nananatili ka pa ritong babae ka? Dapat ay binigyan ka na niya ng malaking halaga at pinaalis na,” aniya pa sa akin na akala mo ay kung sino.
Hindi ko siya pinapansin.
Sinulyapan ko
