29. Bölüm Gezmeler…
Eylem Gizlibahçe;
Kapıdan çıkarken, sokağın başında Efe’nin arabasını gördüm. Direksiyonun arkasında bana gülümseyen o yüzü görünce kalbim bir anda hızla atmaya başladı. Arabaya biner binmez o kendine has, tatlı tebessümüyle bana göz kırptı.
“Bugün çok eğleneceğiz,” dedi, sesi neşeliydi.
“Akşama kadar gün bizim.”
Gülümsememek elde değildi. Onu o kadar özlemiştim ki... Yanında olduğumda her şey hafifliyordu sanki.
Arabamız yola koyulduğunda, camdan dışarı bakarken içimden geçirdim; “İyi ki gelmiş.”
Annemle geçen gün konuşmuştum Efe’yi. Fotoğraflarını gösterdiğimde çok beğenmişti. “Tanışmak isterim,” demişti hatta. Ama Efe hazır değildi, biraz çekiniyordu.
“Peki nereye gidiyoruz?” diye sordum merakla.
“Gizlibahçe’ye,” dedi, direksiyonu çevirirken göz ucuyla bana
