SUGAL NA PAG IBIG

KABANATA 7

RHIAN POV

This guy in front of me, malakas ang dating niya. Dumi Diether Ocampo ang hitsura niya and he smiled so handsomely. He has this kissable lips and deep dimples on his cheeks. Ang kinis rin ng mukha niya at ang kapal ng kilay niya. His pointed nose is not retoke as well. And most of all, his brown eyes are both attractive. He is a charismatic person pero sinasabi ng utak ko na isa itong manloloko.

"Wat, I forgot to ask your name!" I said, I was about to thank him sa sisig na binigay niya, it is my favorite food and I can' resist myself from eating one when I see it prepared before me.

He smiled broadly, "Adam! That's my name, it's nice meeting you Rhian!"

He offered my hands to me pero ibinaling ko lang ang tingin ko ulit sa alak sabay lagok ng mapait na alak. I wanted to throw up, hinde sanay ang tiyan ko na tumanggap ng ganitong nakaka sukang inumin. I can't believe many people are so addicted to this one. Kahit malamig ang pag serve, I still hate it!

"Ah, alam mo, pwede kang mag artista. You should auditon sa tv or pwede ka na lang lumipat sa agency namin-"

I did not let him finish. Nainis ako kaagad sa sinabi nitong si Adam. Sabi na nga ba, baka may pakay lang ito kaya s'ya lumapit sa akin. Tinarayan ko itong muli.

"Knock it off! Do you think na may interes pa ako sa modeling after what happened to me? It reminds me of Jacob and Irish, those people ruined my life so I will never be interested na pasukin ang modeling. Itataga ko ito sa bato, besides, napamahal na sa akin ang dati kon agency and I don't think na may kayang pumalit rito."

He grinned kahit na napataas ako ng boses n'ya. Parang sanay na yata siyang mag handle ng babae. Well, masungit lang ako ngayon kasi I am in a very bad mood and I do not want to talk to anyone. Siguro kung sa ibang pagkakataon pa kami nagkakilala, I migh be nicer to him.

"Alright, just chill! I am not forcing you na mag join sa amin. Kahit na anak ako ng may ari ng isang model agency, I know na ire reject mo kami kasi sa paningin mo ay pucho pucho lang kami. We don't even have models na matunog ang pangalan let alone kasing sikat ng isang kagaya mo. But you can at least try become a celebrity. Believe me, that's the promotion or a path of most model. I believe you have what it takes to become one."

"What I want right now is a piece of mind. Not to become a celebrity, I lived in a chaotic world for a very long time so I think it is time for me to find a simpler jobs. Sometimes, it's not about the fame but about choices in life."

Natawa na lang din ako sa sarili ko. While it was true na magulo na sa ganitong industry, gusto ko pa rin dito dahil sa naibigay nito ang maluhong buhay ko. Despite not having parents at a very young age, I learned to stand on my own and earn huge amount of money. In no time, I will return to modeling pero hahanap ako ng mas magandang agency. Papatunayan ko na kaya ko pa rin maging magaling kahit na nasa ibang company na ako at ipapadama ko sa kanila na hinde sila kawalan sa buhay ko.

"Wow! Nakakapang hinayang pero kung ganitong buhay ang gusto mo, then you are free to live a simple life. Yun nga lang, we both know na mas malaki talaga ang kitaan sa ganitong trabaho kahit na magulo. And top model ka pa sa inyo so I am sure na nasa 7 digits na pumapalo ang sahod mo on a monthly basis."

I looked at him as if he was an idiot. "Are you f*****g kidding me huh? Ako kumikita ng ganitong kalaking pera? How is that possible? I admit, nasa 6 digits ang sahod ko pero todo na ito kasama ang mga bonuses. And I think you know na may cut pa rin ang agency sa kita ko. Plus may taxes pa akong binabayaran so get rid of that. Ika nga nila, isa lang itong kwentong barbero."

"Pero matagal na yata sa industry na ito kaya marami kang ipon. Sorry, na misjudge kita, ine enjoy mo na lang ang hard earned money mo."

Dito na muling bumagsak ang kalungkutan ko. I am so guilty na wala akong ipong pera at ibinili ko ng mga luho ang kinikita ko before. I never saw it coming, kung alam ko lang na sa isang iglap ay mawawalan ako ng trabaho, I would have saved more money at hinde ako bibili ng masyadong mamahaling mga gamit.

"Ipon? I don't know that! I admit, isa akong materialistic na tao. Mahirap man itong paniwalaan pero wala talaga akong naipon sa ilang taon kong pagtatrabaho."

I was about to say na marami pa akong bills sa bahay but I get to my senses again. Naalala ko na ngayon lang kami nagka kilala ng lalaking ito and I should not tell all of my story to him.

"But I know losing job is the most painful sa lahat ng mga napag daanan mo," sabi pa nito, feeling hero siya at kunwaring nakiki simpatya sa akin, kinuha nito ang wallet niya at naglapag ng calling card sa tapat ko, "If ever you change your mind, I am just one call away. Ako mismo ang magre refer sayo kay Dad upang makapasok ka sa agency namin. Pero aaminin ko na, we cannot afford your talent fee. Still, that is a job and our agency also has some sponsors as well. For sure, kukuhain ka rin ng mga ito."

Ayaw ko sanang kuhain ang calling card nitong si Adam pero ang pogi nito sa picture kahit na kaunti lang ang liwanag dito sa dulong pwesto ko. So I decided to get it, bukod sa number n'ya, may email pa n'yang nakalagay at social media accounts. Kumpletong kumpleto talaga.