Aradan geçen saatlerde kadının dükkana gelmesini beklerken arabanın içinde uykuları gelmişti. Dışarısı da soğuk olduğundan çıkmak istemiyorlardı. Mahir park halindeki araçta direksiyon başında uyuyakalmış ve kafasının öne doğru düştüğünün farkında değildi. Melek başını cama yaslamış uyurken Arda da arkaya boylu boyunca yatmıştı. Mahir'in kafası kornaya düştüğünde hepsi zıplayarak uyanmıştı.
"Geldi mi kadın? Nerde?" Melek sesle birlikte dışarı bakmıştı ama kimseyi göremedi.
"Yok benim. Kafam düştü." Mahir de korkarak gözlerini açtığı için uykusu çıkmıştı. Arda'nın ne durumda olduğu baktıklarında, yerden kalkmaya çalıştığını gördüler.
"Bugün benim günüm değil belli oldu. Bagajda boğuluyordum, burda da kemiklerim kırılaracktı." Sonunda oturduğunda nefes nefeseydi. Sıkışık yerden kalmak
