BULAKLAK

BAGONG BUHAY

Tahimik at mabilis ang takbo ng magarang sasakyan habang inilalayo sila mula sa ilalim ng tulay na matagal nang naging tahanan ni Bulaklak. Nakaupo siya sa malambot na upuan, isang bagay na hindi pa niya nararanasan sa buong buhay niya. Sa kanyang tabi ay nakatambad si Super Kanon, na bagaman tahimik ay kitang-kita ang pagkabalisa sa kanyang mga mata. Paminsan-minsan ay gumagalaw ito at kumakampay nang bahagya, tila hindi mapakali sa loob ng nakasaradong sasakyan na puno ng magagandang amoy at kakaibang kagamitan.

Hinaplos ni Bulaklak ang likod ng alaga upang pakalmahin ito. "Huwag kang matakot, Super Kanon. Nandito lang ako. Tandaan mo, ito na ang simula ng pagbabago. Wala nang basura, wala nang gutom. Makakakain na tayo ng masasarap, makakatulog sa malambot na higaan. Tama 'yan, kaibigan ko..." bulong niya na tanging ang pato lamang ang nakaririnig.

Sa kabilang dako naman ng sasakyan, nakaupo si Victor Genesis sa kanyang gulong-gulong upuan. Nakatalikod ito sa kanila, nakatingin sa bintana habang dumadaan ang mga gusali at ilaw ng siyudad. Wala itong imik, ngunit ramdam ni Bulaklak ang bigat ng presensya nito. Kahit maayos at mabait ang ipinakita nito kanina, may kung anong lamig pa ring bumabalot sa buong pagkatao ng lalaki.

Ang matandang nagmamaneho, si Mang Karding, ay paminsan-minsang sumusulyap sa salamin sa mata, tinitingnan sila ni Super Kanon na parang hindi makapaniwala na may kasama silang isang pato sa loob ng mamahaling sasakyan ng kanilang amo.

Hindi nagtagal, dahan-dahang bumagal ang takbo ng sasakyan. Napasinghap si Bulaklak nang makita ang kanilang pinaroroonan. Isang napakalaki at magandang bahay ang nakatayo sa harapan nila. Puti at ginto ang kulay nito, matataas ang mga bintana, at napapaligiran ng malalaking puno at magagandang halaman. Matibay at mataas ang bakod, at malalaki ang mga pintuan na gawa sa bakal na makintab. Para kay Bulaklak, ito ay parang palasyo mula sa mga kwentong bayan na naririnig niya noon.

Pagkabukas ng pinto ng sasakyan, dahan-dahang lumabas si Victor sa tulong ni Mang Karding. Pagkatapos ay nilapitan nito si Bulaklak at si Super Kanon.

"Mabuti at nakarating na tayo," wika ni Victor sa malambing na tinig, bagaman hindi pa rin umabot ang ngiti sa kanyang mga mata. "Maligayang pagdating sa tahanan ng mga Genesis. Mula ngayon, dito ka na titira, Bulaklak. At kasama mo rin ang iyong alaga."

Lumapit si Super Kanon kay Victor, tumingala at matalas na tinitigan ang lalaki. Kumakwaak ito nang mahina, tila sinusuri kung mabuti ba o masama ang taong nasa harap nila. Napatingin si Victor sa pato, at sa halip na mainis o matuwa, isang madilim na kaisipan ang pumasok sa kanyang isipan.

Napakatapang na hayop, isip ni Victor habang nakatitig kay Super Kanon. Gaya ng amo niya. Pero huwag kang mag-alala... kapag nasanay na silang dalawa sa ginhawa, kapag nakalimutan na nila ang hirap ng buhay... doon ko sila unti-unting babawiin ng lahat.

"Ang pangalan niya ay Super Kanon, Ginoo," pagpapakilala ni Bulaklak habang hinahawakan nang mahigpit ang pakpak ng alaga. "Siya po ang tanging kasama ko simula pa noong maliit pa ako. Siya po ang nag-iisang pamilya ko."

Tumango si Victor at pilit na ngumiti. "Super Kanon... Magandang pangalan. Parang siya ang tagapagtanggol mo, hindi ba? Sige, dito siya ay malaya rin. Basta huwag lang siyang gagawa ng kalituhan o dumi sa loob ng bahay."

"Opo, pangako po! Mabait po iyan at masunurin," mabilis na sagot ni Bulaklak, puno ng pasasalamat.

Pumasok sila sa loob ng bahay at lalo pang namangha si Bulaklak. Napakalamig ng hangin, napakakinang ng sahig, at napakaraming magagandang gamit na hindi niya alam kung para saan. May mga ibang tao rin doon—mga katulong at bantay—na napapatingin sa kanya at sa kanyang suot na marumi at luma, at lalo na kay Super Kanon na naglalakad nang payapa sa tabi niya. Ramdam ni Bulaklak ang kanilang pagtataka at panghuhusga, ngunit pilit niyang itinulak ang hiya. Ang mahalaga, ligtas sila at may matutuluyan.

Dinala sila ni Victor sa isang malawak at magandang silid sa itaas ng bahay. Malinis ito, maliwanag, at may malaking bintana kung saan tanaw ang buong hardin at ang siyudad sa malayo. May isang malambot na higaan, mesa, at upuan.

"Ito na ang magiging silid mo," sabi ni Victor. "Malaki ito para sa inyong dalawa. Dito kayo matutulog. Bukas, bibigyan ka ng mga bagong damit at sapatos. Ang trabaho mo ay alagaan ako—siguraduhing maayos ang aking kailangan, handa ang aking pagkain, at malinis ang aking mga gamit. Madali lang ito para sa isang tulad mong sanay magpagod."

"Maraming salamat po, Ginoong Victor! Hindi po kayo magsisisi sa akin. Bubuhusin ko po ang lahat ng aking lakas at tapat na paglilingkod," sabi ni Bulaklak habang yumuyuko bilang paggalang.

Umalis na si Victor at naiwan silang dalawa ni Super Kanon. Agad na lumapit ang pato sa bintana at tumingin sa labas, kumakwaak nang malakas dahil sa gulat at tuwa sa nakikita. Napaupo naman si Bulaklak sa gilid ng higaan. Napakalambot nito, tila ulap ang kanyang inaapakan. Hindi siya makapaniwala na sa wakas, totoo nga ang lahat. Hindi panaginip.

"Tingnan mo, Super Kanon... nasa loob na tayo ng palasyo," bulong niya habang tumutulo ang luha sa kanyang mga mata—luha ng tuwa at pag-asa. "Wala nang basura, wala nang gutom. Magiging maayos na ang lahat simula ngayon."

Lumapit ang pato sa kanya, umakyat sa gilid ng higaan kahit bawal ito sa ibang bahay, at dahan-dahang inilapat ang kanyang tuka sa pisngi ni Bulaklak, tila pinupunasan ang luha ng kanyang amo. Sa simpleng kilos na iyon, naramdaman ni Bulaklak ang pagmamahal at pag-unawa ng kanyang alaga.

Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na si Bulaklak. Sanay na ang kanyang katawan na gumalaw bago pa sumikat ang araw. Kasama si Super Kanon, lumabas sila ng silid upang magsimula ng trabaho. Nakita niya ang malawak na kusina kung saan naghahanda ng pagkain ang mga katulong. Nang makita siya, napahinto sila at nagbulungan.

"Tingnan mo nga 'yan, may kasama pang pato," bulong ng isa. "Saan kaya nakuha ni Ginoong Victor ang babaeng iyan? Mukhang pulubi at marumi."

"Huwag kang maingay, baka marinig ka. Pero oo nga, kakaiba. Baka naman tinanggap lang niya 'yan dahil naaawa," sagot naman ng isa pa habang nakangisi.

Bagaman narinig ni Bulaklak ang kanilang mga sinasabi, pinili niyang huwag pansinin. Sanay na siya sa ganyan. Ang mahalaga ay ang kanyang trabaho at ang pangako niya kay Victor.

Nang maihanda na ang agahan, siya na ang nagbuhat ng mga pagkain patungo sa silid-kainan kung saan naghihintay si Victor. Nakasunod sa likuran niya si Super Kanon, tahimik at matiyaga.

Pagpasok niya, nakita niyang seryoso at matamlay ang mukha ng lalaki. Ang mga mata nito ay nakapako sa kawalan, puno ng bigat at lungkot.

"Magandang umaga po, Ginoong Victor," bati ni Bulaklak nang may ngiti habang inilalagay ang mga pagkain sa mesa. "Narito na po ang inyong almusal. Masarap po ito at mainit pa."

Tumingin si Victor sa kanya, at pagkatapos ay sa patong nasa likuran niya. Sa sandaling iyon, nagbago ang kanyang mukha mula sa lungkot patungo sa isang matalim at mapaglarong tingin.

"Umupo ka," utos ni Victor nang mahina. "At ilapit mo rito ang iyong alaga."

Ginawa ni Bulaklak ang iniutos. "May kailangan po ba kayo, Ginoo?"

"Gusto kong makilala nang lubusan ang tinuturing mong kaibigan. Sabi mo siya ang nag-iisang kasama mo sa hirap at ginhawa, hindi ba?" tanong ni Victor habang dahan-dahang hinihiwa ang karne sa kanyang plato.

"Opo, Ginoo. Siya po ang nagligtas sa akin minsan noong akoy inatake ng mga asong gala sa ilalim ng tulay. Kahit maliit pa siya noon, hinarap niya ang mga ito para lang maprotektahan ako. Siya rin po ang laging kasama ko sa paglilipat-lipat ng tirahan, sa paghahanap ng pagkain, at sa lahat ng panahong umiiyak ako dahil sa lungkot," kwento ni Bulaklak nang may pagmamalaki.

Habang nagsasalita si Bulaklak, lalong tumitig si Victor kay Super Kanon. Ang pato naman ay hindi umurong, bagkus ay tinitigan din pabalik ang lalaki, tila alam nito na may itinatagong masama sa kalooban ni Victor.

"Matapang nga," sabi ni Victor, ngunit may halong panunuya sa kanyang tinig. "Pero alam mo ba, Bulaklak... sa mundong ito, ang mga hayop ay hayop lamang. Hindi sila tao. Hindi sila kailanman makakapantay sa mga taong mayaman at makapangyarihan. At higit sa lahat... kapag dumating ang panahon na kailangan mong mamili... ang mga kaibigang akala mo ay tapat, sila pa ang unang iiwan o magtataksil sa iyo."

Naguluhan si Bulaklak sa sinabi nito. "Hindi po, Ginoo. Si Super Kanon ay hindi kailanman magtataksil sa akin. At hinding-hindi ko po siya iiwan, kahit ano pa ang mangyari."

Ngumisi si Victor—isang ngiting hindi maganda tingnan. "Ganoon ba? Makikita natin. Dahil simula ngayon, hawak ko na ang buhay mo, Bulaklak. At hawak ko na rin ang buhay ng patong iyan. Ang lahat ng meron kayo—pagkain, tirahan, kaligtasan—ay galing na sa akin. Ibig sabihin... nasa akin na rin ang kapangyarihang bawiin ang lahat ng ito anumang oras na gusto ko."

Hindi naintindihan nang lubusan ni Bulaklak ang sinabi ni Victor. Akala niya ay simpleng paalala lamang ito na utang niya rito ang lahat. Ngunit si Super Kanon, na parang nakadama ng panganib, ay biglang kumakwaak nang malakas at malalim, sabay hampas ng pakpak sa hangin na tila nagbabanta kay Victor.

Nagulat si Bulaklak at agad na pinatahimik ang alaga. "Pasensya na po, Ginoo! Baka po nagugutom lang siya o natatakot."

Ngunit sa halip na magalit, lalo lamang napangisi si Victor. Mas lalo siyang nasiyahan. Nakita niya ang matinding pagmamahal ni Bulaklak sa hayop na iyan. Nakita niya kung gaano kahalaga si Super Kanon sa dalaga. At ito mismo ang kanyang hinahanap—ang kahinaan ni Bulaklak.

Mahal mo ang patong ito nang higit sa lahat? isip ni Victor habang kumakain nang dahan-dahan. Mabuti. Dahil ito na ang gagamitin ko laban sa iyo. Ang bawat sakit na mararanasan niya, mararamdaman mo rin. Ang bawat takot na maramdaman niya, ikaw ang lalong masasaktan. Dahil sabi mo, siya ay buhay mo... kaya kapag sinaktan ko siya, parang sinaktan na rin kita.

Lumipas ang mga araw at linggo. Unti-unting nasanay si Bulaklak sa bagong buhay. Malinis na ang kanyang katawan, maayos na ang suot, at busog sila ni Super Kanon sa bawat oras. Ang dating marungis at payat na dalaga ay unti-unting bumubuo at lalo pang gumaganda habang nabibigyan ng tamang kalinga. Si Super Kanon naman ay lumaki at lalong lumusog, naging mas makintab ang balahibo at mas matapang ang tindig. Kilala na ito sa buong bahay bilang ang kakaibang alaga ng bagong tagapag-alaga ng amo.

Ngunit kasabay ng ginhawa ay ang unti-unting pagbabago ng pakikitungo ni Victor Genesis. Sa umpisa ay mabait at maunawain ito, ngunit habang tumatagal ay nagiging mas mahigpit, mas maselan, at mas mapanghusga. Ang mga utos ay nagiging mas mabibigat at mahihirap gawin. Minsan ay sadyang tinatapon nito ang pagkain o tubig para lang mapagalitan at mapagawa ulit si Bulaklak.

Gayunpaman, nanatiling matiyaga ang dalaga. Tinitiis niya ang lahat dahil alam niyang ito ang kapalit ng kanilang ligtas na pamumuhay. At sa bawat oras na siya ay napapagalitan o napapagod, nariyan si Super Kanon upang damayan siya. Kapag umiiyak siya sa sulok, lumalapit ang pato at sumasama sa kanya, tila sinasabing 'Nandito lang ako, huwag kang susuko.'

Isang hapon, habang nagpapahinga sila sa hardin, nakaupo si Bulaklak sa damuhan habang nakahiga sa kanyang tabi si Super Kanon.

"Alam mo, kaibigan ko... minsan iniisip ko kung tama ba ang ginawa nating pagsama sa kanya," bulong ni Bulaklak habang hinahaplos ang puting balahibo nito. "Mabait naman siya minsan, pero may mga oras na parang ibang tao siya. Parang may tinatago siyang galit na gustong ibuhos sa akin. Pero ano bang magagawa ko? Siya ang nagbigay sa atin ng lahat. Utang natin sa kanya ang buhay natin."

Tumingala si Super Kanon at tumingin sa mga mata ni Bulaklak. Kumakwaak ito nang mahina at inilapit ang ulo sa kamay ng dalaga. Para bang sinasabi nito, 'Mag-ingat ka, amo. May mali. May masama siyang balak.'

Biglang narinig nila ang tunog ng gulong sa semento. Paglingon nila, nandoon na si Victor, nakatingin sa kanila na parang isang mandaragit na nakahanda nang sumunggab sa biktima. Wala na ang ngiting mabait. Wala na ang malumanay na tinig. Ang nakikita lamang ni Bulaklak ay ang isang malamig at walang pusong lalaki.

"Nandito ka lang pala at nagpapahinga," wika ni Victor sa matalas na boses. "Akala ko ba tapat kang maglilingkod? Akala ko ba handa kang gawin ang lahat para sa akin?"

Tumayo agad si Bulaklak at yumuko. "Patawad po, Ginoo. Kakatapos ko lang po gawin ang mga utos niyo at nagpahinga lang saglit. Babalik na po ako sa trabaho."

"Huwag na," sagot ni Victor habang dahan-dahang lumalapit. Ang mga mata nito ay nakapako kay Super Kanon. "Ngayon, mayroon akong bagong utos. Isang pagsubok kung gaano mo ako kamahal at kung gaano mo pinahahalagahan ang tulong na ibinigay ko sa inyo."

Nanindig ang balahibo ni Bulaklak dahil sa tindi ng tingin ni Victor. Ramdam niya ang panganib na parang kidlat na tumatakip sa buong paligid.

"A-ano po iyon, Ginoo?" tanong niya na nanginginig na ang boses.

Itinuro ni Victor ang pato na nakatayo na rin at handang dumepensa.

"Ang patong iyan... si Super Kanon. Sinabi mo na siya ang buhay mo, hindi ba? Na siya ang iyong lahat?"

"Opo... pero bakit po?"

Ngumiti si Victor—isang ngiting puno ng lason at paghihiganti.

"Dahil mula ngayon, kung gusto mong manatili dito, kung gusto mong kumain at mabuhay... kailangan mong patunayan sa akin na mas mahalaga ako sa iyo kaysa sa anumang bagay sa mundo. At ang paraan para gawin iyon... ay ang pagpapakita na handa kang isakripisyo ang anumang bagay na mahalaga sa iyo, kahit pa ang tinuturing mong matalik na kaibigan."

Napahinto si Bulaklak. Hindi niya makuha ang ibig sabihin, pero ang takot ay nagsimula nang gumapang sa kanyang katawan.

"Anong ibig ninyong sabihin, Ginoong Victor? H-hindi ko po naiintindihan..."

Lalo pang lumapit si Victor, hanggang sa magkaharap na sila nang malapitan. Bumaba ang kanyang tinig, mababa, malamig, at nakakapanindig-balahibo.

"Ibig kong sabihin... simula ngayon, Bulaklak... nasa kamay ko na ang buhay ng iyong mahal na si Super Kanon. At kung magkakaroon man ng kasalanan o pagkakamali... hindi ikaw ang parurusahan ko. Kundi siya. Dahil alam kong mas masakit sa iyo kapag siya ang nasasaktan kaysa sa sarili mo."

Nanlaki ang mga mata ni Bulaklak. Nanlamig ang kanyang buong katawan. Sa wakas, naintindihan na niya. Ang kabutihan, ang tulong, ang tirahan... ang lahat ng ito ay hindi regalo. Ito ay isang bitag. Ang pagtulong ni Victor ay hindi dahil mabait siya, kundi dahil gusto niyang makuhang ganap ang kanyang buhay, at gamitin ang pinakamamahal niyang nilalang bilang sandata laban sa kanya.

Kumakwaak nang malakas si Super Kanon, tila nagbabanta kay Victor na huwag lumapit, na huwag saktan ang kanyang amo. Ngunit para kay Victor, ang tunog na iyon ay parang musika sa kanyang pandinig.

"Dito magsisimula ang tunay na laro, Bulaklak," bulong ni Victor habang nakatitig nang diretso sa kanyang kaluluwa. "Akala mo ba nakaahon ka na sa hirap? Mali. Dahil dito sa loob ng bahay na ito, dito sa ilalim ng aking pangangalaga... mararanasan mo ang mas masakit, mas masama, at mas madilim na uri ng impyerno. At ang kaibigan mong pato... siya ang sasamang magdusa kasama mo."

Naiwan si Bulaklak na nakatayo sa hardin, nanginginig sa takot at lungkot habang mahigpit na yakap si Super Kanon. Ang dating puno ng pag-asa at pangarap na paglipat nila ay biglang naging pinakamalaking pagkakamali ng kanyang buhay.

Napagtanto niya na ang demonyo ay hindi nagtatago sa dilim o sa basurahan. Ang demonyo ay nakatira sa magarang bahay, nakasuot ng mamahaling damit, at nagpapanggap na lumpo at kawawa. At ngayon, hawak na nito ang kanyang buhay at ang buhay ng tapat niyang kaibigan.

Huminga nang malalim si Bulaklak at hinaplos ang ulo ni Super Kanon.

"Huwag kang matakot... hinding-hindi kita iiwan," bulong niya, puno ng panata. "Kahit anong gawin nila, kahit anong sakit ang iparanas nila... poprotektahan kita. Gaya ng pagprotekta mo sa akin noon sa ilalim ng tulay. Magkasama tayo sa hirap... at magkasama rin tayo sa anumang laban na darating."

Sa likuran nila, nakatingin si Victor habang dahan-dahang paalis. Ang kanyang puso ay puno ng galak at paghihiganti. Ang kanyang plano ay nagsisimula nang umusad. Ang bulaklak na akala niya ay mamumulaklak na sa ginhawa... ay hahayaan niyang malanta at masaktan, hanggang sa wala nang matira kundi ang matinding sakit at pagdurusa.

At sa gabing iyon, habang tahimik ang buong bahay, naramdaman ni Bulaklak na ang tunay na laban ay nagsisimula pa lamang—isang laban kung saan ang kanyang pagmamahal kay Super Kanon ang magiging kanyang lakas, at siya naman ang magiging sandata ng lalaking nais siyang wasakin.