BULAKLAK

Mainit ang sikat ng araw na tumatama sa balat ni Bulaklak Zarmento. Ramdam na ramdam niya ang hapdi nito, tila ba sinusunog ang bawat bahagi ng kanyang katawan. Ngunit hindi ito bago sa kanya. Mula pa noong bata pa siya, sanay na sanay na siyang tiisin ang init, ang ulan, ang lamig, at lahat ng hirap na ibinibigay ng buhay. Para sa kanya, ito ay karaniwang araw lamang—araw ng paghahanap ng ikabubuhay. Nakatayo siya sa gilid ng mabilis na daloy ng trapiko, bitbit ang isang malaki at mabigat na sako. Puno ito ng mga basurang nakalap niya magmula pa kaninang umaga—mga plastik na bote, bakal, lumang dyaryo, at iba pang bagay na maipagbibili niya sa pamilihan. Mabigat ito at halos humihila na siya pababa, ngunit hindi niya ito binibitawan. Mahigpit ang hawak niya, habang ang kanyang mga mata ay matalas na nakatingin sa paligid, naghahanap pa ng anumang bagay na pwedeng mapagkakakitaan. Sa kanyang tabi, sumasabay sa bawat hakbang at tila nagbabantay sa kanya, ay ang kanyang tapat na kasama—isang malaki at maputing pato na may matatabang balahibo at matalim na mga mata. Ito ay si Super Kanon. Hindi karaniwang hayop si Super Kanon. Natagpuan ito ni Bulaklak noon pa man, halos patay na dahil sa gutom at lamig sa gitna ng tambakan ng basura. Inalagaan niya ito, pinainit, at binigyan ng kaunting pagkain mula sa kanyang sariling tinipid na baon. Mula noon, hindi na sila naghiwalay. Kung saan naroon si Bulaklak, naroon din ang patong ito. Matapang, maingay, at tila naiintindihan ang bawat salitang sinasabi ng kanyang amo. Para kay Bulaklak, higit pa sa alaga si Super Kanon. Ito ang kanyang kapatid, ang kanyang pamilya, at ang tanging nilalang na nakasaksi sa lahat ng kanyang paghihirap at pangarap. "Kwaak! Kwaak!" malakas na tunog ni Super Kanon habang nagkakampay ng pakpak, tila nagbibigay senyales na may nakita siyang kapaki-pakinabang na bagay sa di-kalayuan. Ngumiti nang bahagya si Bulaklak at hinaplos ang ulo ng alaga. "Oo na, nakita ko na rin. Maghintay ka lang diyan, huwag kang lalayo baka matapakan ka ng mga sasakyan." Sa kabila ng dumi at alikabok na nakadikit sa kanyang damit at balat, hindi maitatanggi ang taglay niyang kagandahan. May mahahaba at itim na buhok na magulo man ay nakakaakit pa rin. Ang kanyang mga mata ay malalim at kulay kape, puno ng buhay at tapang kahit na nakikita rito ang bakas ng mga pagsubok na kanyang pinagdaanan. Matangos ang kanyang ilong, maliit at pulang-pula ang kanyang mga labi, at hugis-puso ang kanyang mukha. Marami ang nagsasabi na sayang daw ang ganda niya at sana ay ipinanganak na lamang siya sa mayayamang pamilya. Ngunit para kay Bulaklak, ang kagandahang ito ay isa lamang bahagi ng kanyang pagkatao. Hindi ito nakakatanggal ng gutom, at hindi ito nakakapuno ng kumakalam niyang sikmura. "Bulaklak! Bilisan mo diyan, baka maunahan ka pa ng iba!" sigaw ng isang matandang babae na katulad din niya ay namumulot ng basura. Ito si Aling Selya, matagal na niyang kakilala at kasama sa ganitong gawain. "Opo, Aling Selya. Darating po ako diyan," sagot ni Bulaklak habang mabilis na dinampot ang isang plastik na bote at inilagay sa sako. Muli niyang ipinagpatuloy ang kanyang lakad. Ang bawat hakbang ay mabigat, hindi lang dahil sa bigat ng kanyang pasanin, kundi dahil din sa pagod na nararamdaman ng kanyang katawan. Kanina pa siya hindi kumakain. Ang huling niyang kinain ay ang kapirasong tinapay na nakuha niya kahapon sa isang panaderya—tinapay na matigas na at halos lipas na, ngunit tinanggap niya nang may pasasalamat dahil alam niyang marami ring iba ang mas higit pa sa kanya ang nagugutom. Bata pa lamang ay nasanay na si Bulaklak sa ganitong uri ng pamumuhay. Wala na siyang mga magulang na mag-aalaga sa kanya. Maaga silang namatay at iniwan siyang mag-isa sa mundong puno ng kahirapan. Wala siyang kamag-anak na kumuha sa kanya, walang sinumang tumulong. Kaya naman, natuto siyang tumayo sa sarili niyang mga paa. Natuto siyang lumaban sa buhay. Natuto siyang mamuhay sa mga kalsada, sa ilalim ng mga tulay, at sa mga sulok na madilim at marumi. Madalas siyang tinutukso, nilalait, at minamaliit ng ibang mga bata at maging ng mga matatanda. Sinasabi nilang wala siyang patutunguhan, na habambuhay na siyang magiging pulubi at namumulot ng basura. Minsan pa ay binato nila ng bato at putik si Super Kanon dahil pinagtatawanan nila ang kakaibang alaga ng isang batang lansangan. Masakit pakinggan at damhin ang mga iyon, at maraming gabi na lumuha siya dahil sa panghuhusga ng iba. Pero sa halip na sumuko o magalit, ginawa niya itong inspirasyon. Pangarap niya balang araw ay makaahon sa hirap. Pangarap niyang magkaroon ng magandang trabaho, sariling bahay, at kumain ng masasarap na pagkain araw-araw. Pangarap niyang patunayan sa lahat na kahit galing siya sa wala, kaya niyang umunlad—kasama ang kanyang matapat na kaibigan. "Isang araw... aahon din ako, aahon din tayo," bulong niya sa kanyang sarili habang nakatingin sa mga matatayog na gusali sa di-kalayuan, sabay haplos sa likod ni Super Kanon. "Hindi habambuhay na ganito lang tayo. Pangako 'yan." Pagkalipas ng ilang oras, nakarating na siya sa pamilihan kung saan tinatanggap ang mga basurang nakalap niya. Mahaba ang pila at mainit, pero nagtiis siya. Nasa tabi niya si Super Kanon, tahimik lamang at nakatayo sa kanyang paanan, tila nagbabantay upang walang lumapit na masama o manlalamang. Nang matapos at maibigay ang lahat ng kanyang nakalap, inabot sa kanya ng lalaking nasa loob ang kaunting halaga ng pera. Maliit lamang ito, halos kulang pa pambili ng isang kilong ng bigas, pero para kay Bulaklak, ito ay ginto. Ito ay resulta ng kanyang pagod at pawis. Marahan niyang inilagay ang pera sa kanyang bulsa, maingat na maingat para hindi mawala. Pagkatapos ay naglakad siya patungo sa isang maliit na tindahan upang bumili ng kaunting pagkain—tinapay at tubig na mapupuno sa lumang bote. Naglakad sila pabalik sa lugar na tinatawag niyang tahanan: sa ilalim ng isang malawak at matibay na tulay na bato. Dito sila nakatira sa loob ng isang maliit na silungan na gawa sa mga pinagsama-samang kahoy, karton, at lumang yero. Simple, marumi, at mainit, ngunit ito ang kanilang ligtas na lugar. Habang kumakain at ibinabahagi ang kanyang tinapay kay Super Kanon, napansin niya ang isang sasakyang dumaan sa ilalim ng tulay. Isang magarang sasakyan, makintab at puti ang kulay. Iba ito sa mga sasakyang karaniwang dumadaan dito—mga luma at maalikabok. Ang sasakyang ito ay tila galing sa ibang mundo. Dahan-dahan itong huminto hindi kalayuan sa kanyang kinaroroonan. Napahinto si Bulaklak sa kanyang pagkain. Nakatingin lamang siya habang bumukas ang pinto ng sasakyan. Agad na tumingin si Super Kanon, alerto at handang kumakwaak kung may panganib na darating. Unang lumabas ang isang matandang lalaki na nakasuot ng uniporme at salamin sa mata. Tumingin ito sa paligid, tila ba sinisiguro ang kaligtasan. At pagkatapos ay dahan-dahang lumabas ang isang lalaki. Si Victor Genesis. Sa unang tingin pa lang, nabigla na si Bulaklak. Parang huminto ang mundo niya. Ang lalaking ito ay tila hindi pangkaraniwan. Mataas ang kanyang tindig, malawak ang balikat, at nakasuot ng mamahaling damit na kulay itim at puti. Ang kanyang buhok ay maitim at maayos ang gupit. Ang kanyang mukha... ito ang mukha ng isang lalaking hinubog nang perpekto. Matangos ang ilong, makakapal ang kilay, at may mga matang tila ba nakakakita sa kaibuturan ng iyong pagkatao. Taglay niya ang kagwapuhan at kagisigan na parang ipininta ng isang mahusay na alagad ng sining. Ngunit sa likod ng gandang iyon, may kung anong lamig na umalingawngaw mula sa kanya. Ang kanyang mga mata ay walang emosyon, walang ningning, tila ba nakasarado na ang kanyang puso at damdamin. Nakatingin lamang ito sa paligid nang may paghamak, parang lahat ng nakikita niya ay walang halaga, parang ang mga tao ay mga bagay lamang na nasa ilalim ng kanyang paanan. "Maingat po kayo, Ginoong Victor. Madumi at mapanganib dito sa lugar na ito," paalala ng matandang kasama nito habang inaayos ang isang gulong na upuan. Tumango lamang si Victor. Dahan-dahan niyang inilipat ang kanyang sarili mula sa sasakyan patungo sa upuang gulong. Nakita ni Bulaklak ang pag-iingat nito at ang paraan ng pagkilos niya. Napansin niyang hindi niya nagagalaw ang kanyang mga binti. Lumpo siya... isip ni Bulaklak habang nakatingin nang palihim. Kaya pala... kahit mayaman at gwapo siya, tila ba may malungkot na kwento ang kanyang mga mata. Sa kabilang banda, si Victor Genesis ay nakatingin din sa paligid, ngunit ang kanyang paningin ay biglang tumigil at dumapo mismo kay Bulaklak, at sa kanyang alagang pato na nakatayo sa tabi nito na parang bantay. Nang magtama ang kanilang mga mata, parang nakatanggap si Bulaklak ng kuryente. Nanlaki ang kanyang mga mata at agad siyang yumuko, nahihiya at natatakot. Ramdam niya ang bigat ng tingin ng lalaki—isang tingin na puno ng lihim, galit, at sakit. Isang tingin na tila ba hinuhubad siya at nakikita ang lahat ng nasa loob niya. Kahit si Super Kanon ay naramdaman ang tensyon; tumahimik ito at matalim na tumitig pabalik kay Victor, tila nararamdaman na hindi mabuti ang intensyon ng lalaki. Ngunit para kay Victor, sa sandaling makita niya ang babaeng nasa ilalim ng tulay, biglang bumalik ang lahat ng alaala ng kanyang nakaraan. Ang mukha ni Bulaklak, ang kanyang mga mata, at ang kanyang kabuuan ay nagpaalala sa kanya ng isang tao—isang taong nagdulot sa kanya ng pinakamasakit na sugat sa kanyang puso at pagkatao. Ang taong dahilan kung bakit siya naging ganito—malamig, mapanghusga, at walang tiwala sa sinuman. Dahil sa sakit at pagtataksil na naranasan niya noon, namatay na ang kanyang puso para sa pagmamahal. Para sa kanya, ang lahat ng tao ay pare-pareho lamang—gagamitin ka hanggang sa makuha nila ang gusto nila, at iiwan ka kapag wala ka nang pakinabang. Ang mga tao ay mga laruan lamang na pwede niyang paglaruan, saktan, at wasakin ayon sa kanyang kagustuhan. Wala silang halaga, wala silang karapatang magkaroon ng damdamin, lalo na sa paningin ng isang tulad niya na nagmamay-ari ng halos lahat ng bagay sa mundo. Pero si Bulaklak... ang simpleng babaeng ito na galing sa putikan, na may kasamang kakaibang pato, ay biglang gumulo sa kanyang isipan. Ang ganda nito, ang kainosentihan na nakikita niya sa bawat kilos nito—ito ang nagpaalala sa kanya ng babaeng sumira sa kanya noon. At dahil doon, sa halip na awa o pagmamahal ang naramdaman ni Victor, tanging matinding galit at pagnanais na gumanti ang umusbong sa kanyang puso. Ikaw... sabi ni Victor sa kanyang sarili habang nakatitig kay Bulaklak. Ikaw ang magbabayad sa lahat ng sakit na naramdaman ko. Ikaw ang magiging kapalit ng lahat ng pagdurusa ko. Dahil kamukha mo siya, dahil ganyan ka rin kaganda at kainosente... sisirain kita. Aagawin ko ang lahat sa iyo, tulad ng pagkuha nila sa lahat ng akin. At pati ang kakaibang buhay na mayroon ka dito—kasama ang hayop na iyan na itinuturing mong kaibigan—gagawin kong impyerno. Mula sa malayo, nakita ni Victor kung paano namumuhay si Bulaklak. Nakita niya ang hirap, ang pagod, at ang pangarap sa mga mata nito. Alam niyang ang pangarap ni Bulaklak ay makaahon sa hirap. Alam niyang ang pangarap na iyon ang pinakamahalagang bagay para sa dalaga. At iyon mismo ang kanyang gagamitin. Iyon ang kanyang magiging sandata. "Ginoong Victor?" tawag ng kanyang kasama. "Aalis na po ba tayo?" Dahan-dahang ngumiti si Victor—isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata, isang ngiting puno ng masamang balak. Umiling siya. "Hindi," sagot ni Victor sa boses na mababa at malalim. "Hindi pa. Lalapit ka sa babaeng iyan... ang nakaupo doon sa ilalim ng tulay kasama ang pato. Sabihin mo sa kanya na kailangan ko ng tulong. Sabihin mo... na mukha siyang mabuting tao at kailangan ko ng mag-aalaga sa akin pansamantala." Nagulat ang matandang kasama. Alam niyang hindi karaniwan si Victor na nakikipag-usap o lumalapit sa mga estranghero, lalo na sa mga galing sa lansangan. Pero bilang tapat na tagapaglingkod, tumango lamang ito at sumunod sa utos. Habang papalapit ang matanda kay Bulaklak, lalong tumindi ang kaba na nararamdaman ng dalaga. Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong pakiramdam siya na may malaking pagbabago na darating sa kanyang buhay. Nakita niya ang paglapit nito at agad siyang tumayo, nais na sanang umalis at lumayo dahil ayaw niyang makialam sa mga mayayaman. Alam niyang magkaiba sila ng mundo at mas mabuting huwag nang magtagpo ang landas. Kahit si Super Kanon ay umatras nang kaunti at muling nag-ingay, tila nagbababala na huwag siyang maniwala. "Magandang hapon, binibini," bati ng matanda nang may paggalang, habang bahagyang lumalayo dahil sa ingay ng pato. Napahinto si Bulaklak at yumuko bilang pagbati, sabay hawi kay Super Kanon. "Magandang hapon din po... May kailangan po ba kayo? Pasensya na po kay Super Kanon, alerto lang po talaga 'yan." "Walang anuman. Ang amo ko," itinuro nito si Victor na nasa malayo pa rin at nakatingin sa kanila, "ay kailangan ng kaunting tulong. Siya si Victor Genesis. May sakit siya at hindi makalakad. Nais sana naming magpatulong kung maaari kayong lumapit sa kanya. Mabait siyang tao at marunong lumingon sa mga kapus-palad na tulad ninyo. Nakita ka niyang may mabuting puso dahil kahit hirap ka ay inaalagaan mo pa ang iyong alaga." Napakurap si Bulaklak. Nagtataka siya. Bakit siya pa? Marami naman dito ang mas matanda, mas marunong, at mas kayang tumulong. Ngunit narinig niya ang salitang 'mabait' at 'tutulong'. Sa kanyang isip, baka ito na ang pagkakataon na matagal niyang hinihintay. Baka ito na ang simula ng kanyang pag-ahon—para sa kanya, at para rin kay Super Kanon. Tumingin siya ulit kay Victor. Nakita nito ang lalaki na nakangiti nang bahagya—isang ngiti na sa paningin ni Bulaklak ay puno ng kabutihan at awa, ngunit sa katotohanan ay puno ng panlilinlang at kasamaan. "Huwag kayong matakot," sabi pa ng matanda. "Kailangan lang niya ng kasama at taong tapat. Kung matutulungan niyo siya, tiyak na gagantimpalaan kayo nang maayos. Makakatulong ito sa inyo at sa inyong pang-araw-araw na pangangailangan. At sigurado ako, matutuwa rin ang alaga mong pato dahil hindi na kayo magugutom." Napabilis ang t***k ng puso ni Bulaklak. Gantimpalaan? Makakatulong sa pangangailangan? Ito na ba ang pangarap niya? Ito na ba ang sagot sa kanyang mga dalangin? Akala niya ay tapat at totoo ang kabutihang ipinapakita ng lalaki. Akala niya ay binigyan siya ng tadhana ng pagkakataon na makawala sa hirap na kinalalagyan niya, at mabigyan ng maayos na tirahan kung saan ligtas at busog silang dalawa ni Super Kanon. Hindi niya alam na sa oras na sumagot siya ng 'oo', sa oras na lumapit siya at tinanggap ang tulong na iyon... doon na magsisimula ang pagkasira ng lahat. Ang pangarap na inaasam niyang magliligtas sa kanya ay siya pa palang magiging dahilan ng kanyang pagbagsak. Dahan-dahang tumango si Bulaklak. "Sige po... tutulong po ako. Sasama po ako." Lumapit siya sa kinaroroonan ni Victor, kasunod ang kanyang matapang na alaga. Habang naglalakad, naramdaman niyang parang binabantayan siya ng mga mata ng lalaki—matalas, masidhi, at tila ba siya ay isang biktimang huli na sa bitag. Nang makarating siya sa harap ni Victor, tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa, at pagkatapos ay inilipat ang tingin kay Super Kanon na nakatingin din sa kanya nang diretso. "Salamat," sabi ni Victor sa boses na malambing at puno ng pakitang-tao. Ang boses na iyon ay sadyang ginawa upang linlangin at paamihin ang sinumang makakarinig. "Mabuti naman at may mabuti pang loob na tumulong sa akin. Alam kong mahirap ang buhay... kaya gusto kitang tulungan. Kung papayag ka, gusto kitang kunin bilang tagapag-alaga ko. Bibigyan kita ng maayos na tirahan, masasarap na pagkain, magagandang damit, at sapat na suweldo. Lahat ng pangangailangan mo ay ibibigay ko... pati na rin ang pangangailangan ng iyong matalik na kaibigang pato. Dito na siya titira kasama mo." Nanlaki ang mga mata ni Bulaklak. Hindi siya makapaniwala sa kanyang naririnig. Ito na nga ba? Ito na ba ang kanyang inaasam-asam? Hindi lang siya ang tutulungan, kundi pati si Super Kanon? "T-totoo po ba, Sir?" nauutal na tanong niya, hindi makapaniwala sa kanyang swerte. Tumango si Victor at muling ngumiti—isang ngiting nagtago sa likod ng isang halimaw. "Oo, Bulaklak. Alam ko ang pangalan mo... narinig ko sa mga taong nakakakilala sa iyo. Alam kong mabuti kang tao, matiyaga, at matapang. Iyan ang hinahanap ko. Kaya simula ngayon... sasama ka sa akin. At aalagaan kita, gaya ng pag-aalaga mo sa akin." Hindi alam ni Bulaklak na sa likod ng mga salitang iyon, may ibang kahulugan ang sinasabi ni Victor. Hindi niya aalagaan si Bulaklak... kundi aalagaan niya lamang ito hanggang sa panahong handa na niya itong wasakin. At ang pangakong magandang buhay para sa kanila ni Super Kanon ay isa lamang bitag upang hindi siya makawala. Akala ni Bulaklak ay natagpuan na niya ang anghel na magliligtas sa kanya mula sa hirap. Hindi niya alam na ang nakaharap sa kanya ay isang demonyo na nagkukunwaring lumpo at kawawa. Ang demonyong nagngangalang Victor Genesis, na determinadong sisirain ang kanyang kainosentihan, kukuha ng kanyang kalayaan, at aagaw ng lahat ng bagay na mahalaga sa kanya—kahit pa ang karapatang maging masaya kasama ang kanyang minamahal na alaga. Habang inaayos ng matanda ang sasakyan at inihahanda ang lahat, nakatayo lamang si Bulaklak, puno ng kagalakan at pag-asa. Ang kanyang puso ay puno ng pananabik para sa bagong buhay na akala niya ay darating na. Hinawakan niya nang mahigpit ang pakpak ni Super Kanon, na parang sinasabing 'Tingnan mo, makakaahon na tayo.' Tumingin siya sa paligid, sa ilalim ng tulay na matagal na niyang naging tahanan. Sa isip niya, paalam na sa hirap. Paalam na sa paghahanap-buhay sa lansangan. Paalam na sa gutom at takot. Ngunit sa di-kalayuan, nakatingin lamang si Victor sa kanya, may hawak na isang maliit na bagay—isang bagay na parang alaala ng nakaraan. Ang kanyang mga mata ay kumikinang sa masamang balak habang nakatingin sa dalaga at sa kanyang pato. Ligtas ka pa ba, Bulaklak? tanong ng kanyang isipan habang nakatingin sa inosenteng mukha ng dalaga. Hindi na. Dahil mula ngayon, hawak ka na ng kapalaran na ako mismo ang gagawa. Unti-unting sisirain ko ang lahat ng meron ka, hanggang sa wala nang matira kahit na anong piraso ng dating ikaw... at kasama niyan, sisirain ko rin ang lahat ng bagay na mahalaga sa iyo. Pumunta si Victor sa kanyang sasakyan, at sumunod naman si Bulaklak, puno ng pag-asa at paniniwalang nasa mabuting kamay siya. Sumampa rin si Super Kanon sa sasakyan, bagaman alanganin at hindi mapakali, sumunod pa rin ito sa kanyang amo. Habang paalis na sila sa lugar na iyon, habang lumalayo sila sa ilalim ng tulay kung saan siya lumaki at naghirap, hindi alam ni Bulaklak na ang hakbang na iyon ang magdadala sa kanya sa mas malalim at mas madilim na bangin kaysa sa hirap na kanyang nakagawian. Ang kanyang pangarap... ang kanyang buhay... ang kanyang sarili... at ang kanyang kasama... lahat ng ito ay nasa bingit na ng pagkawasak, sa kamay ng lalaking nagpakita ng kabutihan, ngunit isa palang huwad. Ang lalaking handang gawin ang lahat, kahit magpanggap na lumpo, makuha lamang siya at saktan nang higit pa sa inaakala niya.