07 มายารัก

3780 Words

ครับก็เขาพูดมาขนาดนั้นผมจะทำอะไรได้ ยังไงเขาก็ถือไพ่เหนือกว่าผมอยู่เเล้วนิ ผมมันก็เเค่นี้เเหละเขาจะทำอะไรกับผมก็คงไม่ผิดหรอกมีเเต่ผมนี่เเหละที่ทำอะไรไม่ถูกใจก็ผิดตลอด ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อผมไม่ตอบเขา เเค่เขาทำขนาดนี้ผมยังเจ็บเลยอย่าให้มันมากไปกว่านี้เลยผมรับไม่ไหวเเล้วจริงๆ ผมยอมเขาได้ทุกอย่างครับเเต่ไม่รู้ว่าอีกหน่อยผมจะทนได้เหมือนตอนนี้ไหม ผมกัดปากบีบมือตัวเองเเน่นมองคนตัวสูงเดินออกไป ผมเจ็บที่หัวใจมันไม่มีวันไหนเลยที่หัวใจผมทำงานปกติมันเหนื่อยมันเจ็บไปหมดบีบจนอยากร้องไห้ออกมาเป็นพันครั้ง ร้องไห้จนเหนื่อยเเล้วไม่รู้ว่าจะต้องร้องเเบบนี้ไปอีกนานเเค่ไหน ผมก็ทนได้เท่าที่ไหวเเหละถ้ามันไม่ดีขึ้นผมก็คงเป็นคนที่ถอยออกมาเอง “คุณเอินครับ ทานข้าวสักหน่อยสิครับ” หลังจากคนตัวสูงออกจากบ้านไปผมก็เอาเเต่นั่งเหม่อมองจานข้าวไม่มีท่าทีว่าจะเเตะมันสักนิด ไม่หิวไม่อะไรทั้งนั้นผมทำดีเเค่ไหนเขาก็ไม่เห็นค่า “เรามันเเย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?” ผมถามออกไปเสียงเบา “อย่าคิดแบบนั้นเลยครับ” “ถ้าเราดีจริงเขาจะพูดแบบนั้นกับเราทำไม” “ตามอารมณ์คุณครรชิตนั่นเเหละครับ คุณเอินอย่าเก็บมาคิดมากเลย” “เราทำไม่ได้หรอก เรื่องของเขาไม่เคยออกไปจากหัวเราสักเรื่องเลย” “ทานข้าวเถอะครับ คุณเอินดูผอมลงไปมาก” ผมมองอาหารเเละก็เบะปากออกนิดๆ เฮ้อไม่อยากกินเลย “เเล้วคุณครรชิตทานข้าวที่ไหนครับตอนกลางวัน” ผมเปลี่ยนเรื่องถามถึงคนตัวสูง “โธ่คุณเอินครับ อย่าห่วงคุณครรชิตเลยคุณเอินห่วงตัวเองก่อน ทานข้าวเถอะครับเป็นอะไรขึ้นมาจะเเย่เอา” ยุทธ์พูดขึ้นอย่างเห็นใจตัวเองผอมขนาดนั้นยังจะห่วงคนอื่นอีก “นั้นสินะถ้าเราเป็นอะไรไป คุณครรชิตคงดุเรามากเเน่ๆที่เราเอาเเต่สร้างปัญหาให้เขา” ผมพูดเสียงหงอย “หยุดคิดถึงคุณครรชิตก่อนเถอะครับ คุณเอินทานข้าวเสร็จผมพาไปปลูกดอกไม้ดีไหมครับจะได้มีอะไรทำ” “เราทำได้เหรอ?” “ได้สิครับ เดี๋ยวจะมีดอกไม้มาส่งจะมีลงดอกไม้ที่สวนหลังบ้าน ถ้าคุณเอินอยากทำก็ทำได้ครับ” ผมยิ้มออกมานิดหน่อย “เราอยากทำ” “ทานข้าวเถอะครับจะได้ไปปลูกดอกไม้กันครับ” ผมรู้เเล้วว่าทำไมยุทธ์ถึงอยู่กับคุณครรรชิตได้ เบี่ยงเบนความสนใจเก่งจากที่ผมไม่อยากทานข้าวตอนนี้กลับต้องนั่งทานข้าวเพื่อจะได้ไปปลูกดอกไม้ นี่คิดว่าผมเป็นเด็กเหรอ ผมทานข้าวเสร็จผมก็รีบขึ้นไปอาบน้ำเเต่งตัวชุดธรรมดาอยู่บ้านที่คุณครรชิตเขาซื้อไว้ให้ถึงเเม้จะเเพงไปไม่อยากใส่เเต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี ผมลงมาชั้นล่างยุทธ์ก็ยืนรออยู่เเล้วผมรับหมวกมาใส่ก่อนจะเดินตามออกไปทางสวนหลังบ้าน ดอกกุหลาบสีเเดงเต็มไปหมดเลยครับผมชอบมากๆไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิดที่จะปลูกเเต่มันคือดอกไม้ที่ผมชอบที่สุด ผมเดินเข้าไปคนสวนรีบลุกขึ้นจะไหว้ผม ผมรีบยกมือห้ามทันทีให้ตายทำไมต้องทำขนาดนั้นด้วย บางคนก็เอาเเต่เกร็งไม่กล้าทำอะไรสรุปผมมาเป็นภาระสินะ “อย่าเกร็งกับเราสิ มาเถอะมาสอนเราหน่อย” ผมพูดขึ้นพร้อมกับช่วยคนสวนยกดอกกุหลาบลงหลุม “คุณเอินค่อยๆเอาลงนะครับ เเบบนี้” คนสวนที่ดูเหมือนจะผ่อนคลายขึ้นก็เริ่มมาสอนผม ผมก็ทำตามที่คนสวนบอกทันที “เราทำถูกไหมเเบบนี้” “ถูกเเล้วครับ ลงต้นต่อไปเลยไหมครับ” “งั้นเอามาให้เราเลย เดี๋ยวเราทำเอง” ผมปลูกดอกไม้ตามที่คนสวนบอกไปเรื่อยๆ เหนื่อยหน่อยเเต่ก็สนุกดีครับเเก้เบื่อได้ดีเลยทีเดียว “เราถามได้ไหมอ่ะ” ผมพูดขึ้นหลังเงียบมานาน “ได้สิครับคุณเอิน” “ใครสั่งให้ปลูกดอกกุหลาบสีเเดงเหรอ ทำไมปลูกเยอะขนาดนี้” ผมถามออกไปด้วยความสงสัย “ก็คุณครร..” “อะเเฮ่ม!!” เสียงยุทธ์ดังขึ้นมาเมื่อกี้คนสวนเขาพูดอะไรนะผมไม่ได้ยินเลย “คุณเอินพักเข้าบ้านได้เเล้วครับ นานเเล้วเดี๋ยวจะไม่สบายเอาครับ” “เดี๋ยวก่อนสิเรากำลังสนุกเลย” “พอเถอะครับเดี๋ยวคุณครรชิตรู้จะเเย่เอานะครับ” นั้นสิลืมไปเลยผมรีบลุกขึ้นทันที “เราขอโทษนะที่ช่วยได้เเค่นี้” ผมหันไปบอกกับคนสวน “เเค่นี้ก็มากเเล้วครับคุณเอิน” “อยากได้อะไรก็บอกเราได้เลยนะ อย่าลืมพักกันล่ะเเดดเริ่มร้อนเเล้ว” ผมบอกเเล้วยิ้มออกไปก่อนจะเดินตามยุทธ์เข้าบ้าน ยังไม่ทันเดินถึงหน้าบันไดหน้าบ้านรถคันหรูก็ขับเข้ามาอย่างเร็วเป็นรถที่ผมไม่คุ้นครับไม่ใช่คุณครรชิตเเน่ๆ รถคันหรูขับจอดที่โรงรถเหมือนเขามาที่นี่เเละคุ้นชินกับที่นี่บ่อยโดยไม่ต้องสงสัยเพราะรถของที่บ้านเป็นของคุณครรชิตทั้งหมดถ้าจะมีใครเข้ามาไว้ได้เเสดงว่าเขาต้องสนิทพอตัว ผมมองรถคันหรูที่จอดสนิทอย่างไม่วางตา ประตูรถถูกเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กของใครอีกคนที่เดินออกมาจากรถ ใคร? มาที่นี่ทำไม? เขาเป็นใครผมมองไม่ชัดเพราะอยู่ไกล คนตัวเล็กเเต่งตัวดูดีตั้งเเต่หัวจรดเท้าเดินเข้ามาใกล้ผม ผมขมวดคิ้วจนคิ้วเเทบจะชนกันคนตัวเล็กถอดเเว่นตาออกผมอ้าปากค้างทันที “น้องเอิน!” “พี่เต!!!” ฮืออพี่เตจริงๆด้วยเขาเป็นเพื่อนสนิทของคุณครรชิต ผมดีใจมากๆ “เป็นไงบ้างครับ” “พี่เต!! พี่เตจริงๆด้วย” ผมรีบเข้าไปกอดพี่เตเเน่น “ใช่พี่เองเอินปล่อยพี่ก่อนพี่หายใจไม่ออก” พี่เตพูดออกมาพร้อมกับลูบหลังผมเบาๆ “ฮือ เอินดีใจเอินขอโทษๆ” ผมรีบผละออกจากพี่เต ดีใจมากๆ “ทำไมล่ะ ถ้าไม่ใช่พี่คิดว่าเป็นใคร?” “ไม่รู้สิครับ” “กิ๊กไอ้ไคท์มันเหรอ?” “เกือบใจหายเหมือนกันครับ” ผมบอกออกไปตามความจริง ในใจผมกลัวมากกลัวเป็นคนของเขา กลัวเป็นใครอีกคนที่มาเเทนที่ผมยอมรับว่าผมกลัวจริงๆ “ไปเถอะๆเข้าไปคุยกันข้างใน“ ผมกับพี่เตพากันมานั่งในห้องโถง “เเล้วนี่เอินไปทำอะไรมา?” พี่เตพูดขึ้นมาเมื่อสังเกตุตัวผมทีีเปื้อนดินนิดหน่อย “เอินไปปลูกดอกไม้มาครับ” “ให้ตายไอ้ไคท์รู้ได้โดนไล่ออกยกเซ็ตเเน่” พี่เตพูดออกมาอย่างตกใจ “พี่เตห้ามบอกนะครับ” “พี่ไม่บอกหรอก ว่าเเต่เอินทำไมผอมลงขนาดนี้” “เอินไม่ค่อยหิวอะไรเลยครับ” “โดนไคท์ใจร้ายใส่ล่ะสิ” “ไม่หรอกครับ” “ไม่ต้องโกหกปกป้องมันหรอก เราเป็นเมียนั่งรอดีๆให้ผัวมันสำนึกผิดก็พอ” พี่เตพูดพร้อมกับจับมือผมไว้ “เเต่เอินผิดเองเเหละครับ” “ไอ้ไคท์เเหละผิดเอินไม่ต้องคิดมาก มันเป็นโรคบ้าชอบเเกล้งเมีย” “พี่เตพูดอะไรครับเอินงงไปหมดเเล้ว” ทำไมชอบพูดให้ผมงงด้วย “ไม่มีอะไรหรอก รู้เเค่ว่าผัวเอินอ่ะโง่มากๆมันฉลาดทุกเรื่องเเหละยกเว้นเรื่องเมีย” พี่เตถอนหายใจออกมา “พี่เตอย่าว่าคุณครรชิต” “เอินเรียกมันเเบบที่ชอบเรียกเหอะ มันไม่ได้ยินหรอก ถึงมันได้ยินถ้ามันโมโหใส่เอินพี่จะด่ามันให้” พี่เตพูดอย่างโมโห “เเล้วพี่เตรู้ได้ไงครับว่าเอินอยู่บ้านพี่คาร์ล” “มันเป็นคนโทรสั่งพี่มาอยู่เป็นเพื่อนเอินเองเเหละ กลัวเมียเหงาไม่มีเพื่อนคุยมั้งอยากให้เมียหายเหงาทำไมไม่ปล่อยให้เมียออกไปข้างนอกบ้านบ้างหวงห่าไรของมันเยอะเเยะ” “พี่คาร์ลบอกเหรอครับ?” ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัย “ผัวเอินเเหละ ปากบอกไม่สนๆเป็นไงพี่ต้องถ่อมาถึงที่นี่” “เอาจริงพี่เตไม่ต้องมาก็ได้นะครับเอินอยู่ได้” “ไม่ได้มาเพราะไคท์มันสั่งหรอก มาเพราะอยากคุยกับเอิน” “เอินสบายดีครับไม่ต้องเป็นห่วงเอินหรอกครับ” ผมพูดออกไปเสียงเบา “เป็นการโกหกที่ไม่เนียนมากเลยเอินรู้ตัวไหม พูดออกมาเถอะ” “เอินเจ็บครับ พี่คาร์ลเขาเปลี่ยนไปเเล้วเขาใจร้ายกับเอินมากๆ” “ปากมันก็เเบบนั้นนานเเล้ว ดุตลอดของมันนั้นเเหละอย่าใส่ใจมันเลย มันไม่ได้ไม่รักเอินหรอก” “เอินเข้าใจเเหละ พี่เตไม่ต้องพูดให้เอินรู้สึกดีนะ เอินโกหกพี่คาร์ลพี่คาร์ลโกรธก็ถูกเเล้ว พี่คาร์ลเขาเกลียดคนโกหกที่สุดเอินรู้เเต่เอินก็ทำ” “เอิน ยังไม่รู้อะไรหรอกมันเป็นหมาบ้าเเบบนี้ก็เพราะเอินนั้นเเหละ มันห่วงเอินหวงเอินเเต่มันไม่รู้จะเเสดงออกมียังไงเอาเเต่ด่าเอินพี่โครตรำคาญเลยจะปากเเข็งไปไหน มีผัวเเบบนั้นก็ทำใจหน่อย” “เอินไม่เห็นพี่คาร์ลจะสนใจเอินตรงไหนเลย มีเเต่พูดไม่ดีใจร้ายใส่” “ก็ถึงบอกไงว่ามีผัวเเบบมันปวดหัวที่สุด ไอ้ไคท์อ่ะดื้อเงียบมาตั้งเเต่ไหนเเต่ไรเเล้ว คนฟอร์มเยอะเเบบมันอ่ะเคยยอมใครที่ไหนยอมเเต่เอินคนเดียวเเหละ” “เอินไม่เห็นจะรู้สึกเเบบนั้นเลย” “เอินไม่เห็นไม่ใช่ว่ามันไม่รักนะ เมื่อก่อนมันรักเอินยังไงมันก็รักของมันเหมือนเดิมเเหละ เผลอๆรักเอินมากกว่าเดิมอีกด้วยมั้งก็เล่นไปใจร้ายใส่เยอะ เอินก็ลองๆทำเป็นไม่สนใจมันดูสิกระวนกระวายอ่ะ ขาดเมียเหมือนขาดใจเเหละมันอ่ะ เอินไม่รู้หรอกว่ามันรักเอินมากเเค่ไหนทุกคืนเอินติดกอดมันไม่ใช่เหรอถ้ามันไม่กอดจะนอนไม่สนิทนิเเล้วที่เอินหลับได้สนิททุกคืนเพราะอะไรไม่สงสัยเหรอ?” บ้าไปเเล้วไม่ใช่เเล้ว เขาเนี่ยนะจะกอดผมทุกคืน “เอินว่าพี่เตเข้าใจผิดเเล้วเเน่ๆ เเต่ตอนนี้เอินเริ่มไม่เเน่ใจเเล้วว่าเอินหลับสนิทได้ยังไง” “มันใจร้ายก็จริงเเต่มันรักเอินมากๆก็จริงเหมือนกัน” “เอินว่าพี่คาร์ลไม่ได้รักเอินเเล้วล่ะครับ” “เอินรู้ได้ยังไง” “เอินใช้ความรู้สึกเเละการกระทำของเขา” “งั้นพิสูจน์ไหมล่ะ?” “ยังไงครับ” “เดี๋ยวเอินก็รู้ว่ามันรักไม่รักหวงไม่หวงเอิน” ผมมากับพี่เตอย่างงงๆครับ ผมไม่รู้ว่าพี่เตพาผมมาที่ไหน อ้อผมพอจะรู้เเล้วครับว่าพี่เตพาผมมาที่ไหน ห้างใช่เเล้วพาผมมาที่นี่ทำไม? “เอินลงมาเร็ว” “พี่เตพาเอินมาที่นี่ทำไมครับ เอินยังไม่ได้บอกพี่คาร์ลเลยถ้ามารู้ทีหลังเอินต้องตายเเน่ๆ” “ไม่ต้องกลัวอยู่กับพี่ มันด่ามาพี่ด่ากลับเอง ลงมาเร็วหาอะไรสนุกปั่นหัวผัวเล่นดีกว่า” ผมเดินตามพี่เตไปเรื่อยๆจนมาถึงร้านเสื้อผ้า ถ้าพี่เตอยากมาช้อปทำไมไม่บอกผมตั้งเเต่ทีเเรกล่ะผมมาเป็นเพื่อนได้ “หาชุดคอลเลกชั่นใหม่ให้คุณเอินด้วย” เดี๋ยวนะผมฟังผิดไปหรือเปล่า “เดี๋ยวพี่เต เอินไม่ได้อยากได้” “เอินจะปั่นหัวคนอย่างไคท์ต้องเปลี่ยนลุคก่อนเป็นอันดับเเรกตอนเจอกันเเรกๆที่อังกฤษเอินก็เเซ่บพอตัวนะ เนี่ยตั้งเเต่เป็นเมียมันนี่เเหละ มันให้เมียใส่ชุดอะไรก็ไม่รู้ปิดเนื้อหนังไปหมดเมียอยู่เเต่บ้านก็ยังจะหวง มานี่พี่จะเปลี่ยนให้เองเเซ่บผัวตาม” พี่เตพูดออกรัวๆจนผมคิดว่าผมพลาดเเล้วเเน่ๆที่ตามพี่เตออกมา ผมเชื่อเเล้วครับว่าคนอย่างพี่เตทำได้เเน่ๆเเฟชั่นจ๋าขนาดนั้นเเล้วพี่เตเป็นพวกคำไหนคำนั้นผมปฏิเสธยังไงก็คงไม่ทันเเล้วครับ “พี่เตครับเสื้อบางมาเลย พี่คาร์ลไม่ให้เอินใส่หรอกเเบบนี้เดี๋ยวได้โมโหพอดี” ใช่ครับเขาขี้หวงมากๆขี้หวงจนผมเเต่งตัวเห็นอะไรนิดหน่อยไม่ได้ขาสั้นเกินไม่ได้เสื้อคอกว้างไม่ได้เสื้อบางก็ไม่ได้ไม่งั้นโดนเผาทิ้งหมด “มันไม่อยู่นิ ผัวไม่อยู่ก็เท่ากับวันนี้โสด โอเคเนอะ” เฮ้อยอมใจพี่เตจริงๆ “พี่เต” “อย่ากลัวมันสิ ให้มันรู้ซะบ้างว่าเราก็ถือไพ่ได้เหมือนกัน” “เเต่เอินไม่ได้อยากให้พี่คาร์ลโมโหสักหน่อย” “ก็เอินอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่ามันรักเอินไหม” “มันก็ใช่ครับ เเล้วที่เราทำอยู่คืออะไรเอินไม่เข้าใจ” “ก็กำลังทำให้มันรู้ตัวเองสักทีไง งัดปากมันได้ดีเลยล่ะเเผนนี้” “ซื้อเสื้อผ้าเนี่ยเหรอครับ?” “คิดว่าพี่จะพาเอินมาเเค่นี้เหรอ เปลี่ยนชุดก่อนเดี๋ยวได้อยู่ยาวทั้งคืนเเน่” ผมไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมพี่เตถึงพูดให้เป็นปริศนาบอกผมมาตรงไปเลยไม่ได้เหรอ เเล้วดูชุดที่พี่เตเลือกให้ผมสิพี่คาร์ลเห็นคงโดนฉีกโดนเผาเเน่ เสื้อยืดตัวบางที่คอกว้างเเค่ก้มนิดเดียวก็เห็นไปหมดไหนจะกางเกงที่รัดจนเห็นขาเรียวเล็กตายเเน่ๆเลยเเบบนี้ “พี่เตเอินว่าเปลี่ยนชุดเถอะ” “ไม่เปลี่ยนชุดนี้เเหละ เเซ่บมากเลยเอิน” “ถ้าพี่คาร์ลรู้จะ..” ผมพูดไม่ทันจบพี่เตก็เเทรกขึ้นก่อน “จะอะไรก็ช่างมันเหอะ อย่าไปสนใจวันนี้พี่บอกเเล้วไงคิดว่าตัวเองโสดคิดว่าผัวตายห่าไปเลยก็ได้” พี่เตพูดออกมาผมละเชื่อเขาจริงๆ “พี่เตจะพาเอินไปไหนอีกครับ?” “ไปที่ที่งัดปากมันได้นั่นเเหละ” “ที่ไหนบอกเอินได้ไหมครับ” “คืนนี้ก็รู้” 21:00 PM ผับ G โอเคครับผมรู้ซึ้งเเล้วว่าพี่เตพาผมมาที่ไหนผมต้องตายเเน่ๆครับคืนนี้ผมต้องโดนพี่คาร์ลด่าเเน่ๆอาจจะไม่ใช่เเค่ด่าอาจจะโดนรังเเกพูดจาไม่ดีใส่เลยก็ได้ผมจะทำยังไงดีพี่เตต้องการทำอะไรกันเเน่ ตอนออกมาโทรศัทพ์ผมก็ไม่ได้เอาออกมาด้วยให้ตายเหอะผมต้องตายเเน่ๆคืนนี้ เสียงเพลงดังกระหึ่มจนใจผมเต้นไปหมด สายตาทุกคนจ้องมองมาที่ผมกับพี่เต เขาจ้องน่ากลัวมากครับผมรีบเดินไปจับเเขนพี่เตไว้ทันที “พี่เตทำไมพาเอินมาที่นี่” “ก็ที่นี่เเหละจุดเด็ดงัดปากมันเลยนะ” “เอินกลัวพี่คาร์ลโกรธ” “ไม่ต้องกลัวพี่บอกเเล้วเดี๋ยวพี่จัดการให้ เอินเเค่นั่งรอเฉยๆให้คนมาจีบก็พอ” “พี่เตเเต่เอินไม่ได้อยากให้ใครจีบนะ เอินรักพี่คาร์ล” “พี่รู้เเล้วๆ หมายถึงเล่นตามน้ำจนกว่าผัวเอินจะมา” “พี่เต! พี่คาร์ลมาเอินต้องตายเเน่ๆพี่คาร์ลต้องเกลียดเอินเเน่ๆ” “ใจเย็นก่อนเอาน่าเชื่อพี่ มานี่มานั่งคนมองเอินเต็มไปหมดเลย” พี่เตพาผมมานั่งที่โต๊ะผมหันไปรอบมีเเต่คนมองมาจนผมเริ่มเกร็ง “ทำไมเขาถึงมองเอินเเบบนั้น” ผมหันไปรอบๆมีเเต่คนมองมาที่ผมบางคนก็ชูเเก้วให้ “ก็เขาสนใจเอินไง เป็นไงอยากลองเปลี่ยนผัวดูไหม” พี่เอินพูดเเซ็วติดตลก “พี่เต” “พี่พูดเล่นรู้หรอกว่ารักมันอ่ะ มาๆรอดูกันใครจะเป็นผู้โชคร้ายที่เข้ามาจีบเอิน” ผู้คนโยกย้ายตามเสียงเพลงพี่เตก็ดูเหมือนจะชิลเเต่ผมนี่สิในใจคือร้อนรนไปหมดผมกลัวครับกลัวว่าเขาจะมา ไม่อยากคิดเลยว่าเขาจะด่าว่าผมเเบบไหนไม่เอาเเล้วครับผมไม่อยากรู้เเล้วผมอยากกลับบ้านเเล้ว “พี่เตครับ” “ว่าไง” “เรากลับกันไหมครับ อะเอินอยากกะ..” ยังไม่ทันพูดจบก็มีผู้ชายตัวสูงเดินเข้ามาที่โต๊ะผมซะก่อน พร้อมกับเเก้วเหล้าในมือ “สวัสดีครับ” ผมทำอะไรไม่ถูกเลยได้เเต่ยิ้มเเล้วหันหน้าไปพี่เตพี่เตพยักหน้าให้ผมนิดหน่อยผมหันกลับมาตอบผู้ชายตัวสูง “ครับ สวัสดี” ผมยิ้มให้เล็กน้อย ฮืออย่าเข้ามาเลยออกไปผมไม่อยากซวย “ธีร์ครับ เเล้วคุณ?” “เอินครับ” “คุณเอินดูเกร็งๆนะครับมาครั้งเเรกเหรอครับ?” “จะจีบน้องผมเหรอ?” พี่เตพูดเเทรกขึ้นมา “ได้ไหมล่ะครับ” พูดกับพี่เตเเต่ตามองผม “จะจีบก็รุกเเรงๆหน่อยสิ พอดีน้องผมมันเหงามาก มาครั้งเเรกด้วยเลยไม่ค่อยกล้า” ผมหันไปหาพี่เตทันทีพี่เตยักไหล่ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจ “งั้นนั่งด้วยได้ไหมครับคุณเอิน” “อะเอ่อได้ครับ” ผมตอบออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ “ชนหน่อยสิครับ” คนตัวสูงยกเเก้วขึ้นเพื่อชนเเก้วกับผมเลยจำยอมชนเเก้วกับเขา “ถ้าคุณเอินไม่รังเกียจผมขอช่องทางติดต่อได้ไหมครับ” คนตัวสูงที่เริ่มขยับเข้าใกล้ผมพร้อมกับมือที่เเตะเข้าที่เอวผมจนผมสะดุ้ง “อะเอ่อ” “เต!!!” ผมตกใจรีบหันไปทางต้นเสียงทันทีใช่พี่คาร์ลมาคนตัวสูงในชุดสูทที่ผมเลือกให้ผมที่เชตเมื่อเช้าตอนนี้ถูกปล่อยตกลงมาหน้าตาน่ากลัวมากเหมือนจะฆ่าใครให้ตายได้เลยผมกลัวจนตัวสั่นไปหมด มือที่ถือเเก้วอยู่หล่นลงพื้นจนเเตกกระจาย “ว้าวมาไวเกินคาดเเหะ” พี่เตพูดออกมาเบาๆ “คุณเอินครับ” คนตัวสูงข้างๆผมทักผมขึ้นมาพร้อมกับมือที่จะเเตะผมเเต่มีเสียงเข้มดังขึ้นก่อน “อย่าคิดที่จะเเตะ!!” นี่สินะที่พี่เตบอกคนที่โชคร้ายเข้ามาจีบผม “พะพี่เตเอินกลัว” ผมหันไปพูดเสียงสั่นใส่พี่เต “ไม่ต้องกลัวพี่จัดการเอง” พี่เตพูดเเค่นั้นก่อนจะเดินเข้าไปหาคนตัวสูง “ไอ้เต!!” คนตัวสูงตะคอกดังลั่นจนคนมองมากันหมด “เอ้ามึงมาได้ไง รู้ได้ไงว่ากูอยู่ที่นี่”พี่เตทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “มึงคิดจะทำอะไร!” คนตัวสูงน่ากลัวมากน่ากลัวจริงดูรู้เลยว่าเขาโมโหเเค่ไหนตายเเน่ๆคืนนี้ผมตายเเน่ๆ “กูทำอะไรล่ะพาน้องออกมาเปิดหูเปิดตาอยู่ที่บ้านผัวก็ชอบหาเรื่องน้องมันก็เบื่อบ้างสิ” “ออกมา!” คนตัวสูงสั่งผมด้วยน้ำเสียงดุดันจ้องมองผมจนผมสั่นกลัวไปหมด “ไม่ต้องไปเอิน” พี่เตหันมาสั่งผมเเล้วหันไปพูดกับพี่คาร์ลต่อ “วันนี้เอินมากับกูมึงเเหละเป็นหมาบ้าอะไรไคท์” “เอาเมียกูออกมา!!” คนตัวสูงตะคอกดังลั่นตามองผมอย่างไม่ลดละผมกลัวเเล้วจริงๆจนอยากร้องไห้ออกมา “อ้าวมีผัวเเล้วเหรอครับ?” ผู้ชายตัวสูงที่เดินเข้ามาชนเเก้วกับผมถามขึ้นมา “ไม่มีหรอกครับ จีบได้เลย” พี่เตตอบเเทนผมนี่หน้าซีดไปหมดเเล้ว “ไอ้เต!!” “ทำไมมึงเป็นอะไรทำไมจะต้องโวยวาย มึงหวงน้องเหรอ?” “....” “ว่าไงไอ้ไคท์ ถ้าไม่ทวงสิทธิ์ตอนนี้กูยุให้น้องมีผัวใหม่จริงๆด้วยนะ มึงก็รู้เมียมึงน่ารักเเค่ไหนเนี่ยกูพามาเเค่เเป๊ปเดียวผู้ชายรุมจีบละ จะเอาไงก็เอาจะทำอะไรก็รีบทำ” พี่เตพูดย้ำอีกครั้ง “ไอ้เตกูบอกให้เอาเมียกูออกมา!!” คนตัวสูงดูเหมือนจะโมโหเเล้วจริงๆเพราะน่ากลัวมากน่ากลัวจนไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่ง เขาดูโกรธจนมือสั่นไปหมด “กูไม่ใช่ผัวน้องไหมทำไมกูต้องสนด้วยว่าน้องจะมีใครมาจีบ” พี่เตพูดอย่างชิลๆ “กูจะพูดอีกครั้งเอาเมียกูออกมา!!” คนตัวสูงตะคอกดังลั่นจนหน้ากลัวไอ้คนที่นั่งขอเบอร์ผมหน้าซีดไปหมด “ถ้ามึงมั่นใจว่ามึงเป็นผัวมึงก็เข้าไปสิไคท์ไปตามน้องออกมา” “....” “เเต่ถ้าไม่ใช่ก็กลับบ้านไป เดี๋ยวคืนนี้กูหาผัวใหม่ให้น้องเอง”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more