มายารัก

    สวัสดีครับผม เอิน อชิระ อัศวรักษ์ ไม่ต้องสงสัยหรอกครับผมไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่โตอะไร ชีวิตผมก็ปกติไม่ได้มีอะไรพิเศษ บ้านผมทำธุรกิจเล็กๆครับไม่ได้รวยอะไรขนาดนั้น ชีวิตผมก็เหมือนเด็กทั่วไป พ่อผมต้องทำงานหนักเพื่อให้ผมได้เรียนที่ดีๆไม่รู้สิผมคิดว่าพ่อต้องเหนื่อยมากเเน่ๆถึงได้ส่งผมเรียนที่ดีๆได้เรียนมหาลัยดังๆที่ต่างประเทศจนผมคิดว่าพ่อต้องเหนื่อยขนาดไหนที่ทำเพื่อผมขนาดนี้ ผมเป็นลูกคนเดียวครับไม่ได้มีพี่น้องพ่อเลยรักผมมากเเละหาเเต่สิ่งดีๆให้ผม ผมก็เเค่คิดว่ามันเกินตัวไปไหมที่ต้องให้ผมมาเรียนไกลถึงต่างประเทศเเบบนี้ครอบครัวผมก็เเค่ธุรกิจเล็กๆส่งออกอะไหล่ซึ่งไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลยเเต่ที่ธุรกิจเล็กๆของครอบครัวผมเติบโตมาได้เพราะเพื่อนของพ่อ ชีวิตผมตอนเริ่มมาเรียนที่อังกฤษครั้งเเรกมันก็เเย่เเหละครับเพราะต้องปรับตัวหลายอย่างจนบางครั้งผมยังเคยคิดเลยว่าพ่อกับเเม่มีอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่าถึงได้ให้ผมมาเรียนไกลถึงขนาดนี้ ช่วงหลังๆชีวิตในมหาลัยผมก็ไม่ได้เเย่เท่าไหร่ครับ ผมก็เป็นคนที่เรียบง่ายคนหนึ่งปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้เร็วมีเพื่อนมีพี่ที่ดีต่อกัน จนกระทั่งมีใครอีกคนเข้ามาในชีวิตไม่รู้สิครับบอกไม่ถูกว่าความรู้สึกในครั้งนั้นมันดีมากจริงๆเขาเป็นรุ่นพี่ผมครับ ผมคิดว่าผมเป็นคนที่ไม่โดดเด่นอะไรเลยด้วยซ้ำเเถมบางครั้งยังทำตัวเอ๋อๆอีกต่างหาก เขาเป็นคนที่คอยช่วยเหลือผมมาตลอดถึงเเม้เขาจะพูดว่ารำคาญผมก็ตาม เขาเป็นคนที่ดูดีมากๆครับไม่ใช่เเค่ในสายตาผมเขาดูดีเเละเพอร์เฟคในสายตาทุกคน ผมคิดว่ามันเป็นเเค่ความฝันด้วยซ้ำ ผมเนี่ยนะเเทบจะไม่มีอะไรโดดเด่นเลยด้วยซ้ำเเต่กลับเป็นคนที่ได้เคียงข้างเขา เขาฮอตมากๆเลยครับผมยังเเอบหึงเขาอยู่บ่อยๆเพราะความฮอตเเละดูดีของเขาให้ตายเหอะเมื่อก่อนพอผมงอนเรื่องนี้ทีไรเขาจะด่าผมตลอดว่าไร้สาระ เขาเป็นคนที่ดุมากๆเลยครับเเต่ก็ใจดีกับผมมากๆเช่นกัน ผมดีใจมากครับที่เป็นคนที่จับมือเขาได้ กอดเขาได้ เป็นคนที่เขายิ้มให้มาตลอดถึงเเม้ว่าจะหน้าดุก็ตาม เราคบกันมาได้สามสี่ปีครับมันดีมากจริงๆครับดีจนผมกลัวว่าวันหนึ่งถ้ามันไม่มีเเล้วผมคงใจสลายน่าดู ผมรักเขามากครับรักเเค่เขาคนเดียวเเละไม่สามารถรักใครได้อีกเเล้ว เเละสิ่งที่ผมกลัวก็มาถึงในวันที่ผมเรียนจบเเละต้องบินกลับไทย ใช่ครับคุณพ่อผมไม่สบายหนักเเละคุณพ่อไม่สามารถมานั่งทำงานได้อีกเเล้ว คุณพ่อป่วยเพราะเครียดจนขึ้นสมองเลยทำให้ท่านไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เเละตอนนี้ท่านไม่ได้สติ ในตอนนั้นผมไม่รู้จะทำยังไงมันตื้อไปหมด เเต่ก็มีเพื่อนของพ่อที่ยื่นมือมาช่วย เเม่มาบอกกับผมว่าจะให้ผมเเต่งงานกับเพื่อนพ่อ เเม่ไม่ได้อยากทำเเบบนี้เเต่ทางนั้นเขาขอยื่นมือเข้ามาขอช่วยเเละเป็นทางเดียวที่จะทำให้มันง่ายขึ้นคือผมต้องเเต่งงานกับลูกของเขา ในชีวิตผมตอนนั้นมันพังไปหมดหลากหลายความคิดมันตีรวนจนผมไม่อยากอยู่ต่อ มันทั้งพังทั้งกลัวเต็มไปหมด ความรักของผมก็ต้องพังไปด้วย เเละใช่อีกเเหละครับผมบอกเลิกเขา ผมบอกเลิกเขาด้วยประโยคโง่ๆที่บอกไปว่าผมมีคนใหม่เเละกำลังจะเริ่มต้นกันใหม่ที่ไทยหลังจากกลับผมจะเเต่งงานทันที เขาโกรธผมมากครับในตอนนั้นเขาดูน่ากลัวมากไม่มีคำด่าไม่มีอะไรเลยทั้งสิ้นมีเเต่ความเงียบเเละสายตาที่ผิดหวังของเขาที่มองมายังผม ผมยอมให้เขาด่ายอมให้เขาลงมือทำร้ายผมอย่างน้อยมันก็ดีกว่าเขามองผมด้วยสายตาที่เย็นชา ผมเเสร้งว่าผมเข้มเเข็งต่อหน้าเขาทั้งๆที่ผมเอาเเต่ร้องไห้หาเขาทุกวัน ผมยังจำได้ดีเเละไม่มีวันลืมความรู้สึกที่มีต่อเขาเลยสักนิด ทั้งเรื่องของเราเเละเรื่องที่ผมเคยทำไว้กับเขาผมอยากขอโทษเขาจริงๆ ปัจจุบัน สวรรค์ต้องเเกล้งผมเเน่ๆครับไม่งั้นก็ฟ้าต้องเล่นตลกกับผมอีกเเน่ๆ คนที่ผมรักที่สุดตอนนี้เขาอยู่ตรงหน้าผมเเล้วครับ ใบหน้าผู้ชายที่ผมรักที่สุดเเละผมจำได้ดีมาตลอดไม่เคยลืมเลยสักครั้ง สายตาในวันนั้นกับวันนี้มันต่างกันมากครับ สายตาที่มองผมรักเเละเอ็นดูมันไม่มีอีกเเล้วครับมีเเต่สายตาที่เหยียดหยามเเละรังเกียจให้กับผม ผมอยากร้องไห้ออกมาตรงนี้เเละพูดขอโทษซ้ำๆให้เขาฟังเป็นล้านๆครั้ง เเต่ผมไม่รู้ว่าถ้าพูดตอนนี้เขาจะฟังผมไหมหรือเขาจะเกลียดผมไปเลย ที่น่าตลกไปกว่านั้นพ่อของเขาเป็นเพื่อนของพ่อผม ผมไม่เคยรู้เรื่องเกี่ยวกับเขาเลยด้วยซ้ำในช่วงเวลานั้นมันเหมือนมีเเค่เราจริงๆ มันมีความสุขจนผมอยากหยุดเวลานั้นเเต่ก็ทำไม่ได้ เเละไม่มีใครรู้เรื่องของเราผมเชื่อว่าไม่มีใครรู้ว่าเราเคยคบกัน ซึ่งนั่นมันก็ดีเเล้วล่ะเผลอๆเขาอาจจะจำไม่ได้เเล้วด้วยซ้ำมั้งว่าเคยมีผมอยู่ในชีวิตมาก่อน พอคิดย้อนเรื่องในอดีตน้ำตาผมก็ไหลออกมาทันที ให้ตายทำไมต้องมาไหลต่อหน้าเขาด้วย “น้องเอินเป็นไรลูกร้องไห้ทำไม?” คุณหญิงพูดขึ้นมาเมื่อเห็นผมเหม่อลอยเเละน้ำตาไหลจนอาบเเก้มผมสะดุ้งออกจากความคิดทันที “ไม่เป็นไรครับเอินเเค่เป็นห่วงคุณพ่อครับ” ผมพูดโกหกออกไปพร้อมกับใช้มือเรียวเช็ดน้ำตาไปด้วย “อย่าคิดมากนะคะ ทางนี้จะช่วยเต็มที่เดี๋ยวคุณพ่อก็กลับมาปกติเเล้วไม่ร้องนะลูก” ผมยิ้มให้กับคุณหญิงบางๆมือเรียวสวยลูบหัวผมไปมาเป็นเชิงปลอบ “เสเเสร้ง” คนตัวสูงตรงข้ามผมพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ผมได้เเต่เม้มปากเเน่นเกือบจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ให้ตายเขาเกลียดผมเขาเกลียดผมเเล้วจริงๆ “ไคท์พูดเเบบนี้กับน้องมันเกินไปไหม เราโตเเล้วทำไมพูดจาไม่ดีเเบบนี้” “มันเกินไปตรงไหน?” คนตัวสูงจ้องมองผมไม่วางตาดวงตาสีเทาที่ผมเคยชอบตอนนี้ในดวงตาสีนั้นที่มองผมตอนนี้มีเเต่ความเกลียดชังเเละรังเกียจ “พูดอะไรให้เกียรติน้องบ้าง” “มีด้วยเหรอ?” คนตัวสูงยังพูดไม่ดีกับผม “พี่ไคท์เเม่บอกให้หยุด มันเกินไปเเล้วนะต่อหน้าน้องเลยนะ” คุณหญิงโวยขึ้นมาซึ่งคุณนายผู้ดีไม่ชอบคำพูดของลูกชายตัวเองเอามากๆ “ก็พูดมันต่อหน้านี่เเหละ ผมต้องดีใจหรืออะไรดีที่มีพ่อตาที่นอนไม่รู้เรื่องเเต่ก็ยังหาวิธีเอาลูกมาหากินเเบบนี้!” คนตัวสูงพูดเสียงดังจนผมสะดุ้งร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เกินไปเเล้วเขาพูดเกินไปถึงเกลียดกันไม่เห็นจำเป็นต้องพูดขนาดนี้เลย “ครรชิต! พูดอะไรเกรงใจน้องหน่อยมันเกินไปแล้วนะกิริยาเเบบนี้ใครสอน!” “ถ่อมาขายถึงที่ขนาดนี้มันต้องมีความเกรงอกเกรงใจกันด้วยหรือไง!?” คนตัวสูงพูดขึ้นมาอีกครั้ง ตอนเขาโมโหมันน่ากลัวมากครับผมรู้เเต่ผมไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่าวันนี้จะเป็นผมเองที่โดน ผมเจ็บครับเจ็บมากๆผมจะทำยังไงดีผมรีบเม้มปากเเน่นกลั้นเสียงสะอื้นไว้ทันที “ทำไมพูดจาเเบบนี้รู้จักน้องดีเเล้วหรือไงถึงได้พูดจาดูถูกคนอื่นเเบบนี้” “โทษทีผมไม่รู้จัก เด็กที่เข้ามาก็พอจะมีคล้ายๆบ้างอาจจะเคยๆกันหรือเปล่าอันนี้ผมก็จำไม่ได้ หรือไม่น่าจำก็ไม่รู้สิ” คนตัวสูงพูดเสียงเรียบเเต่ในใจผมเจ็บจนชาไปหมด นั้นสินะคนอย่างผมมันจะมีอะไรให้จำก็เเค่คนจืดๆเรียบๆคนหนึ่ง เขาคงมีคนมากมายเข้ามาเยอะเเยะ นี่ผมหวังอะไรหวังให้เขายังจำผมของของเราได้เหรอ? คิดเเล้วทำไมเจ็บเเบบนี้ “น้องเอินอย่าใส่ใจพี่เขาเลยนะลูก พี่ไคท์เขาปากหนักเเบบนี้เเหละ” ไม่เป็นไรอดทนไว้ ผมรีบเช็ดน้ำตาเเล้วรีบพูดขึ้นทันที “เอินขอกลับก่อนนะครับ” “เดี๋ยวให้พี่ไคท์ไปส่งนะลูก อย่าคิดมากเเม่ขอโทษเเทนลูกชายเเม่ด้วย” ผมรีบส่ายหน้าทันที “ไม่เป็นไรครับเอินกลับเองได้ เดี๋ยวเอินจะเเวะไปหาคุณพ่อที่โรงพยาบาลด้วย” “ไม่ได้ค่ะ เเม่พูดคำไหนก็คือคำนั้น” “ไม่เป็นไรจริงๆครับ เอินขอร้องเอินขอกลับเองนะครับ” ผมยังไม่พร้อมไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับเขาจริงๆ “งั้นพี่ไคท์เดินไปส่งน้องหน่อย” “ยังไม่ทันเเต่งเรียกร้องให้ทำหน้าที่ผัวเลยหรือไง หรือกลัวจะไม่ทันใช้?” คนตัวสูงพูดอย่างหัวเสีย “พี่ไคท์เรานี่มันเกินไปจริงๆเลยถ้ายังไม่หยุดดูถูกน้องเเม่จะโกรธลูกจริงๆด้วย” คุณหญิงพูดจบเเล้วเดินออกไปจากห้องไปทันที ผมต้องทำยังไงล่ะทีนี้เหลือเเค่ผมกับเขา ผมจะพูดยังไงกับเขาดีหรือผมจะเเกล้งจำเขาไม่ได้เลยดีกว่า “เเม่ฉันไม่อยู่เเล้วเลิกเสเเสร้งสักที” “เอินไม่ได้จะ..” “เลิกเเทนตัวเองด้วยชื่อเวลาคุยกับฉัน เราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นเเทนชื่อ” เขาใจร้ายครับใจร้ายมากผมควรเดินออกไปจากที่นี่ดีกว่าให้เขาพูดดูถูก “ครับ ผมขอตัว” ผมหมุนตัวเตรียมกลับเเต่ก็ต้องชะงักเท้าทันทีเมื่อคนตัวสูงเดินเข้ามาดันผมชิดกับกำเเพงพร้อมกับมือเเกร่งที่บีบปลายครางผมเเน่นจนเจ็บไปหมด “อึก!เจ็บ..” “ไม่ละอายใจเลยหรือไง?” เขาคงหมายถึงเรื่องเมื่อก่อนหน้านี้สินะ “ผมเจ็บ ปะปล่อย” ผมร้องบอกอีกครั้งเมื่อคนตัวสูงบีบปลายครางผมเเน่นกว่าเดิม น่ากลัวครับเขาน่ากลัวมากๆ “ละอายใจหน่อยเถอะเห็นเเล้วละอายเเทน” คนตัวสูงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาในขณะที่สายตายังจ้องผมอยู่ “ผมไม่ได้ทำอะไรผิด อึก!” หน้าผมเชิดขึ้นทันทีเมื่อเเรงบีบเพิ่มขึ้น “พูดออกมาง่ายดี ง่ายเหมือนคนพูดจริงๆ!” “หยุดดูถูกผมได้เเล้ว อึก!” คนตัวสูงบีบปลายคางผมไว้เเน่นกว่าเดิมก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้ผมรีบหลับตาปี๋ทันที “ให้ตายคิดว่าฉันจะจูบ? สกปรกเเบบเธอฉันคงไม่ลดตัวลงไปเล่นด้วยหรอก” น้ำตาผมไหลออกมาทันทีทำไมเขาร้ายขนาดนี้มันไม่เหมือนเขาคนก่อนเลยสักนิด “เกินไปเเล้ว ฮึก!” น้ำตาผมไหลออกมาเต็มเเก้มไปหมด “น้ำตานี่จริงหรือปลอม ดูไม่ออกจริงๆ ปลอมทั้งคนปลอมทั้งน้ำตา” ผมทนไม่ไหวเเล้วครับเขาพูดเกินไปเเล้ว “คาร์ล..” ผมเรียกชื่อเขาที่เคยใช้เมื่ออยู่ด้วยกัน “เรียกหาใคร? ที่นี่มีเเค่ ไคท์ ครรชิต จำเอาไว้!!” คนตัวสูงพูดพร้อมกับผละออกตัวผมฟุบลงกับพื้นทีนที ผมร้องไห้ออกมาจนสะอื้นในสายตาเขาไม่มีคำว่าสงสารเลยสักนิด “ฮึกกฮือทำไมต้องใจร้ายขนาดนี้ด้วย” “เสียใจหรือไงที่จะกลับมาเเต่งงานเสวยสุขกับผัวใหม่ น่าเสียดายเเทนจริงๆที่ต้องกลับมาอ้าขาให้กับผัวเก่า!!” เเววตาคนตัวสูงไม่มีคำว่าล้อเล่นเลยสักนิดเขาโกรธผมโกรธหนักมากด้วย ผมเกลียดเกลียดคำพูดของเขาที่สุด “ฮืออไม่ใช่ อึก!” ผมร้องไห้จนพูดไม่รู้เรื่อง “มายาของเธอนี่มันช่างน่าสงสารจริงๆ สิ่งนี้สินะที่ต้องการมาตลอด?” คนตัวสูงชูเงินขึ้นมา “ฮึก!ไม่ใช่ ฮืออ” ผมพูดออกไปทั้งน้ำตา “ฉันจะให้ก็ได้” คนตัวสูงนั่งลงใช้เงินตบลงบนเเก้มขาวเบาๆ “เเต่ต้องหลังจากที่เธออ้าขาให้ฉันก็เเล้วกัน” คนตัวสูงพูดเเค่นั้นก่อนจะฟาดเงินใส่ผมจนปลิวเต็มไปหมดผมร้องไห้ออกมาลั่นทันที ผมไม่ไหวเเบบนี้ผมทนไม่ไหวเเน่ๆ ทำไมเขาถึงใจร้ายกับผมขนาดนี้ “ทำไมถึงใจร้ายกับเอินเเบบนี้ ฮืออ” ผมร้องไห้จนน้ำตาเต็มเเก้มไปหมด คนตัวสูงยกยิ้มขึ้นนิดหน่อย เเปะ! เเปะ! เเปะ! “น่าเหลือเชื่อจริงๆ สมจริงยิ่งกว่าในละครเสียอีก เล่นบทนี้มากี่คนเเล้วล่ะ?” คนตัวสูงปรบมือก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ขอร้อง ฮืออฟังนะฟังอะเอิน อึกก่อนนะ” ผมร้องไห้ออกมาจนสะอื้นฟังไม่เป็นศัพท์ “อยากรู้จริงๆว่าในใจเธอมันเป็นยังไงกันเเน่ ก็ดีจะได้ไม่ต้องเกรงใจกัน” มือใหญ่บีบปลายคางผมให้เงยหน้าขึ้น “ขะขอโทษ เอินขอโทษ อึก!” ผมพูดออกไปทั้งน้ำตา เขาน่ากลัวน่ากลัวมากจริงๆผมไม่เคยเห็นเขาในเเบบนี้มาก่อน ผมอยากขอโทษ ผมอยากกอดเขาอีกครั้ง “จดจำชื่อฉันเอาไว้ต่อจากนี้คงได้ครางชื่อนี้ไปอีกนาน” คนตัวสูงพูดพร้อมกับปล่อยปลายคางผมให้สะบัดจนหน้าหัน “ขอ..ร้องเอินขอโทษ ฮืออ” ผมพยายามพูดประโยคเดิมซ้ำๆทั้งๆที่ในใจเจ็บจนเเทบจะตายอยู่เเล้ว “อ้อ เเล้วไอ้บทน้ำตานี่เล่นเก่งดีนะขอชม เเต่ขอเหอะอย่ามาเล่นกับฉันมันทุเรศ” คนตัวสูงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะเดินออกไป ผมควรทำยังไงผมควรทำยังไงดีครับ ผมเจ็บผมเจ็บที่หัวใจ ผมเจ็บที่เค้าเย็นชากับผม ผมเจ็บที่เขาดูถูกผม ผมเจ็บที่เขามองผมไร้ค่า ผมควรรู้สึกยังไงไม่มีเเล้วสายตาที่อ่อนโยนตอนนี้มันมีเเต่ความว่างเปล่าในสายคู่นั้นที่มองผมอย่างเกลียดชังเเละเหยียดหยาม เเละผมเจ็บที่สุดที่วันนี้ผมกลายเป็นคนไม่รู้จักสำหรับเขา ผมไม่รู้ว่านั่งร้องไห้ไปนานเเค่ไหน มือเล็กขย้ำเเบงค์พันที่กระจายเกลื่อนเต็มพื้นไปหมด มีเเต่ความรู้สึกเจ็บเจ็บไปหมดมันบีบหัวใจผมไปหมด ผมเจ็บจนจะขาดใจตายอยู่เเล้วทำไมถึงเป็นเเบบนี้ทำไมเขาถึงใจร้ายกับผมได้ขนาดนี้ ผมไม่ได้ต้องการให้เรื่องของผมกับเขามันเป็นเเบบนี้ ผมเสียใจเสียใจที่สุดกับสิ่งที่เกิดขึ้น ใช่ผมรักเขารักเขามากผมบอกเเล้วว่าทั้งชีวิตผมไม่สามารถรักใครได้เเล้วนอกจากเขาคนนั้น ผมเช็ดน้ำตาตัวเองออกเบาๆก่อนจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่ อย่าถามเลยว่าคนอย่างเขาจะเห็นใจผมเเค่อยู่ร่วมหายใจกับผมเขายังไม่อยากอยู่เลยมั้ง ผมไม่ได้หวังหรอกที่จะให้เขาไปส่งมันดีเเล้วที่เป็นเเบบนี้เพราะตอนนี้ผมไม่กล้าที่จะอยู่ใกล้เขาหรืออยู่กับเขาเพียงลำพังเพราะผมกลัวตอนนี้เขาน่ากลัวเหลือเกิน คนขับรถที่บ้านคุณหญิงมาส่งผมที่โรงพยาบาลซึ่งมีคุณเเม่ผมที่เฝ้าคุณพ่อผมอยู่ ผมเข้มเเข็งขึ้นมากเเล้วครับพ่อทำงานเหนื่อยเป็นเเบบนี้อาจจะเป็นเพราะผม เเต่เเม่ก็บอกกับผมตลอดว่าไม่ใช่เพราะผมธุรกิจมันเครียดไปเลยทำให้พ่อเครียดจนเป็นเเบบนี้ “มาเเล้วเหรอลูก” ผมพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดเพื่อไม่ให้เเม่คิดมาก “มาเเล้วครับ วันนี้คุณพ่อเป็นยังไงบ้างครับ” ผมเดินไปจับมือคุณพ่อ “วันนี้ก็เหมือนเดิมทุกวัน ขยับมือได้นิดหน่อย” ผมยิ้มออกมาทันที “ดีครับ คุณพ่อเก่งมากๆเลยเดี๋ยวก็กลับมาเป็นปกติเเล้วครับ” ผมยิ้มให้กับคุณพ่อ “เอินไม่ต้องห่วงท่านฑูตเขาจัดคนให้ดูเเลอย่างดีเเล้ว” “เหรอครับ งั้นก็ดีเเล้วครับ” ผมยิ้มออกไปบางๆ “ลูกโอเคใช่ไหมเรื่องนั้น?” คุณเเม่เดินมาลูบหัวผมเบาๆทำไมผมถึงรู้สึกอยากร้องไห้ ผมอยากร้องไห้ออกมาจริงๆเเต่ผมก็ทำไม่ได้ไม่อยากให้คุณเเม่เครียดไปมากกว่านี้ “เอินโอเคครับคุณเเม่ อย่าคิดมากเลย” “วันนี้ลูกไปบ้านคุณหญิงมาใช่ไหม เขาดีกับลูกเเม่หรือเปล่า?” “คุณหญิงใจดีกับเอินมากเลยครับ คุณเเม่อย่าห่วงเลย” “ได้ยินแบบนี้เเม่ก็เบาใจ เเล้วลูกเจอลูกชายคุณหญิงไหม?” “เจอเเล้วครับ” ผมตอบออกไปเสียงเบา “คนไหนล่ะ ครรชิต คเนศ หรือพชร คนเล็กไม่น่าใช่เพราะคนนี้เขามีเจ้าของเเล้ว” “ครรชิตครับ” ผมตอบออกไปพร้อมกับกัดปากตัวเองเบาๆ “ครรชิตเลยเหรอ?” ใช่ครรชิตนั่นเเหละครับทำไมถึงต้องทำหน้าเครียดด้วยให้เอินเครียดก็พอเเล้ว “ไม่มีอะไรหรอกครับ คุณครรชิตเขาไม่ได้ใจร้ายอะไรกับเอินหรอกครับ” ผมโกหกออกไปคำโต “เอินถ้าไม่โอเคบอกเเม่นะลูก เเม่ไม่อยากบังคับลูกมันไม่ใช่เเค่เเต่งงาน ถ้าพูดถึงชีวิตคู่ทั้งชีวิตลูกต้องอยู่กับเขาตลอดไปเลยนะเอิน” ใจผมกระตุกทันทีเมื่อพูดถึงต้องอยู่กับเขาทั้งชีวิตเมื่อก่อนผมคงดีใจมากๆเเต่ไม่ใช่ตอนนี้ตอนที่เขาเกลียดผม “อย่าคิดมากสิครับ เอินเป็นคนเเต่งเอินยังไม่คิดมากเลย” ผมยิ้มให้คุณเเม่ “เเม่เป็นห่วงเอินไม่อยากฝืนใจลูก เรื่องเเบบนี้เเม่ไม่อยากบังคับถึงเขาจะเต็มใจช่วยเเต่เเม่ว่ามันก็มากไปอยู่ดี เรามีกันเเค่นี้หน้าที่การงานเอินก็ดี เเม่หาอะไรทำนิดหน่อยก็ได้เเล้ว” ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ใช่ครับมันก็ได้เเต่ไม่ใช่ตอนที่พ่อป่วยอยู่เเบบนี้ ผมอยากให้พ่อหายครับเเละไม่อยากให้เเม่ต้องมาเหนื่อยด้วย การที่เขายื่นมือมาช่วยมันดีมากจริงๆครับถ้าทำให้พ่อผมเป็นปกติ ถึงเเม้ผมจะต้องเริ่มต้นกับสิ่งที่ผมต้องเจ็บปวดก็ตามผมก็จะยอม