ผมกำลังอึ้งครับผมทำอะไรไม่ถูกผมกังวลเรื่องร่างกายที่ไม่ปกติของผมมากผมพยายามคิดว่าผมไม่เป็นอะไรผมอาจจะเเค่พักผ่อนน้อย ในใจผมคิดถึงความผิดปกติของตัวเองมาสักพักเเต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากพูดสิ่งนั้นออกไปจนคุณเเม่บ้านได้ทักผมขึ้นมาทำให้ผมคิดมากกว่าเดิมจนผมไม่กล้าบอกอาการกับพี่คาร์ลผมรู้ครับไม่ใช่ไม่รู้ว่าเขาสังเกตอาการผมขนาดไหน ทุกครั้งที่ผมขยับตัวหรือทำอะไรจะมีสายตาคมจ้องมองตลอดเเม้กระทั่งตอนนอนมือใหญ่คอยลูบตามเเผ่นท้องผมจนผมเผลอหลับไปไม่คิดว่าพี่คาร์ลจะรู้ถึงอาการผมขนาดนี้
“พะพี่คาร์ลรู้เรื่องในห้องน้ำเหรอครับ?” ผมถามออกไปเสียงสั่น
“มีเรื่องอะไรของเอินที่พี่ไม่รู้บ้าง”
“เอินไม่กล้าบอกเอินไม่มั่นใจ”
“เเสดงว่าเอินก็คิดเหมือนกันสินะ”
“คิดเหมือน?”
“เอินรู้ตัวอยู่เเล้วว่าพี่สังเกตอาการเอินขนาดไหน เมียเปลี่ยนไปทำไมจะไม่รู้เอินเหนื่อยง่าย เอินไม่ทานเปรี้ยว เอินไม่ชอบหลับในรถเพราะต้องคอยห้ามไม่ให
