
Dr. Leyla Arslan
“Derya, sen de benim gördüğümü mü görüyorsun?”
“Bir dakika, Leyla. Sıfırları sayıyorum.”
Önümdeki sözleşmeye bir kez daha baktım. Hayatımda ilk kez bir iş teklifini değerlendirirken maaşın yazılı olduğu rakamı yanlış okumuş olmayı diliyordum. Çünkü doğru okuduysam ya bu insanlar paranın hesabını bilmiyordu ya da bizden isteyecekleri şey hiç de normal değildi.
“Hocam,” dedim, gözlerimi kâğıttan ayırmadan. “Bu ücret aylık mı?”
“Evet, Leyla.”
“İkimiz için toplam?”
“Kişi başı.”
Derya’yla birbirimize baktık.
“Deryacığım, sen hiç Mardin’e gittin mi?”
“Hayır.”
“Ben de gitmedim. Çok ayıp etmişiz. İnsan kendi ülkesini tanımalı.”
Cemil Hoca gülmeye başladı.
“Daha beş dakika önce gitmem diyordunuz.”
“Hocam, beş dakika önce Mezopotamya’nın tarihî ve kültürel zenginliklerini yeterince değerlendirememiştim.”
Derya dirseğiyle koluma dokundu.
“Leyla, ciddi ol biraz.”
“Gayet ciddiyim. Hatta şu an bavulumu düşünüyorum. Mardin’de kışlar sert geçiyor mu acaba?”
“Önce sözleşmenin tamamını okuyun da sonra bavul hazırlarsınız,” dedi Cemil Hoca.
Haklıydı. Üstelik dosyanın henüz yarısına bile gelmemiştim.
Sayfaları çevirdikçe yüzümdeki gülümseme yavaş yavaş kayboldu. Altı aylık zorunlu ikamet, özel çalışma alanı, sıkı gizlilik şartları, ailenin izni olmadan üçüncü kişilerle paylaşılmayacak bilgiler…
Bir dakika.
“Hocam, bunlar bizi doktor olarak mı işe alıyor, yoksa gizli servise mi?”
Derya başını uzatıp okuduğum maddeye baktı.
“Konak içerisinde belirlenen alanlar dışında bulunulamaz,” diye sesli okudu. “Leyla, bunların konağında ne var acaba?”
“Bilmiyorum ama bu kadar gizlediklerine göre ya hazine saklıyorlar ya da ailecek vampirler.”
“Leyla!” diye uyardı Cemil Hoca.
“Tamam hocam, sustum. Ama kabul edin, biraz tuhaf.”
“Varlıklı ve tanınmış bir aile. Özel hayatlarına önem vermeleri normal.”
“Peki, hastamız kim?”
“Mahir Zeryan. Ailenin tek erkek varisi.”
“Evli mi?”
Cemil Hoca gözlüğünü çıkarıp masaya bıraktı.
“Resmî olarak hayır.”
Kaşlarımı çattım.
“Resmî olarak ne demek hocam? Gayriresmî evlilik diye bir seçenek mi var?”
“Konakta üç kadın yaşıyormuş.”
“Üç kadın?”
“Evet. Ailesinin çocuk sahibi olması için uygun gördüğü kadınlar.”
Derya’yla birbirimize baktık.
“Bir dakika hocam,” dedim. “Bu adamın üç tane karısı mı var?”
“Resmî nikâhları yokmuş.”
“Maşallah. Adam evlenmeden harem kurmuş.”
Derya gülmeye başladı ama benim aklım başka bir yere takılmıştı.
“Peki, bu üç kadından da çocuğu olmamış mı?”
“Bildiğim kadarıyla hayır.”
“Hocam, bir şey soracağım. Bu aile gerçekten doktor mu arıyor, yoksa dördüncü gelin için mülakat mı yapıyor?”
Cemil Hoca’nın yüzündeki ifadeyi görünce gülüşümü toparladım.
“Tamam, sustum. Ama kabul edin, insan merak ediyor.”
Sözleşmeyi yeniden önüme çektim.
Mardin’de altı ay, özel laboratuvar, akıl almaz bir maaş, üç kuma ve bütün bunların ortasında çocuk sahibi olamayan bir ağa…
Derya’ya doğru eğildim.
“Bence bu sözleşmenin bir maddesi eksik.”
“Hangisi?”
“Doktorların akıl sağlığından işveren sorumlu değildir.”

